Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Vrede en verdeeldheid. Daarover gingen Jezus’ woorden in het evangelie van deze zondag. We stonden in de heilige Mis in onze Haarlemse kathedraal bij deze woorden stil. Opnieuw hebben we gebeden voor de vrede en stonden we stil bij onder andere de situatie in Gaza en de amre mensen die daar lijden…
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Zaterdag 5 september kleurde het hart van Amsterdam even Maria-blauw. Meer dan zeshonderd gelovigen vulden de Onze-Lieve-Vrouwekerk aan de Keizersgracht tot de laatste plaats - en ook buiten stonden nog mensen. Het was de zesde Rosary Rally van Radio Maria Nederland: een dag van Heilige Mis, processie en Rozenkrans in de geest van Fatima, met als bijzondere gast uit Amerika: kardinaal Raymond Leo Burke. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
In Amsterdam heeft vandaag, 5 september, de Rosary Rally plaatsgevonden, een dag van gebed en eerherstel in de geest van Fatima, waarvoor Radio Maria Z. Eminentie kardinaal Raymond Burke had uitgenodigd. Na de pontificale H. Mis in de O.L. Vrouwekerk aan de Keizersgracht, vertrok de gebedstocht naar het Vondelpark, waar de dag werd besloten met gebed en een toespraak van de kardinaal. Daar heb ik hem welkom geheten met de toespraak die U hieronder vindt (in het Engels en het Nederlands). Een kort verslag. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Het parlement van Liechtenstein heeft met een nipte meerderheid een wetsvoorstel goedgekeurd om abortus tot 12 weken te legaliseren, maar de Erfprins Alois heeft aangegeven dat hij het zou vetoën.
Door Roberto Paglialonga
Het parlement van Liechtenstein heeft met 13 stemmen voor en 12 stemmen tegen een wetsvoorstel goedgekeurd dat abortus tot de 12e week van de zwangerschap zou legaliseren. De vergadering heeft vervolgens, met dezelfde marge, een voorstel verworpen om de maatregel aan een referendum voor te leggen.
De wet zou de huidige abortuswetten van het vorstendom aanzienlijk versoepelen, die tot de meest restrictieve in Europa behoren. Abortus is momenteel strafbaar met maximaal drie jaar gevangenisstraf voor artsen die het uitvoeren, met beperkte uitzonderingen, waaronder ernstige gevaren voor het leven of de gezondheid van de vrouw, zwangerschap als gevolg van een seksueel delict, of zwangerschap waarbij een meisje onder de 14 jaar betrokken is. De wet verbiedt ook de verspreiding van informatie over abortus en beschikbare diensten in het buitenland.
De wetgeving moet nu worden goedgekeurd door Erfprins Alois, die sinds 2004 de bevoegdheden van staatshoofd uitoefent nadat zijn vader, Prins Hans-Adam II, deze aan hem heeft gedelegeerd.
Alois heeft zes maanden de tijd om de wet goed te keuren. Als hij dit niet doet voor de deadline, die naar verwachting in maart 2027 is, wordt de wetgeving als verworpen beschouwd.
Een wijziging van de wet lijkt daarom onwaarschijnlijk. In een interview met de Liechtensteiner Vaterland ongeveer drie maanden geleden, gaf Alois aan dat hij wetgeving van deze aard zou vetoën, daarbij verwijzend naar "de centrale juridische interesse van de bescherming van leven".
Het wetsvoorstel kwam voort uit een populair initiatief dat gedurende enkele maanden 4.970 handtekeningen verzamelde, ongeveer een kwart van het electoraat. Slechts 1.000 handtekeningen waren vereist om het voorstel aan het parlement voor te leggen. Het initiatief bepleitte dat abortus tijdens de eerste 12 weken van de zwangerschap niet strafbaar zou zijn, de intrekking van het verbod op informatie over abortus en de dekking van abortuskosten door de ziektekostenverzekering.
Een soortgelijk initiatief werd in 2011 door de kiezers verworpen, toen meer dan 52% tegenstemden.
De Katholieke Kerk was ook tegen het initiatief van 2011. Op 21 augustus publiceerde bisschop Benno Elbs, apostolisch administrator van het aartsbisdom Vaduz, een verklaring waarin de leer van de Kerk over de bescherming van ongeboren leven werd herinnerd.
"Het ongeboren kind bezit vanaf het begin een intrinsieke en onschendbare waardigheid en verdient daarom dezelfde bescherming als elk menselijk leven," schreef hij. Verwijs ook naar woorden die St. Johannes Paulus II tijdens zijn bezoek aan Liechtenstein in 1985 sprak, zei Elbs dat "deze verantwoordelijkheid zelfs vandaag de dag niet vergeten mag worden".
De bisschop riep op tot "een samenleving waarin vrouwen en koppels niet alleen worden gelaten en waarin ja zeggen tegen het leven mogelijk wordt".
Liechtenstein heeft al enkele jaren geen kraamafdeling meer, wat betekent dat vrouwen naar het buitenland moeten reizen om te bevallen. Elbs maakte zich zorgen dat vrouwen in aangrenzende landen kraamzorg moeten zoeken terwijl het land bespreekt hoe het voorwaarden voor abortus thuis kan creëren.
"Mijn wens is dat we samen een samenleving kunnen opbouwen waarin elk kind welkom is en elke moeder en vader de steun krijgt die ze nodig hebben om de juiste beslissing voor hun kind te nemen," zei hij. "Een samenleving die leven beschermt, moet ook een samenleving zijn die mensen in moeilijkheden niet in de steek laat."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
De apostolische vicaris van Noord-Arabië zegt dat Christenen in de Golf worden opgeroepen getuigen te zijn van vrede, eenheid en het evangelie nu conflicten en spanningen blijven escaleren in de regio.
Door Roberto Paglialonga en Linda Bordoni
Nu de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran een nieuwe fase ingaat, groeit de bezorgdheid in de Golf, waar aanvallen gericht zijn op verschillende landen die Amerikaanse militaire bases herbergen.
Op zaterdag beschuldigde Teheran de Verenigde Staten van het aanvallen van een Iraanse tanker nabij Kharg Island, een belangrijke hub voor de export van Iraanse ruwe olie. De gerapporteerde aanval riskeert verdere escalatie en vernieuwde Iraanse aanvallen op Amerikaanse bondgenoten en belangen in de regio.
Bisschop Aldo Berardi, apostolische vicaris van Noord-Arabië, dat Bahrayn, Koeweit, Qatar en Saoedi-Arabië omvat, was deze week in Rome voor een vergadering van de Latijnse bisschoppen van de Arabische regio's. Paus Leo XIV ontving de bisschoppen donderdag in audiëntie.
In een gesprek met het Vaticaans Financieel Nieuws na de audiëntie zei bisschop Berardi dat de ontmoeting met de paus bijzonder belangrijk was omdat het de bisschoppen in staat stelde hun zorgen en het lijden dat de mensen die aan hun pastorale zorg zijn toevertrouwd ervaren, rechtstreeks met hem te delen te midden van het conflict.
"Het was erg belangrijk voor ons om de Heilige Vader te ontmoeten," zei hij. "Natuurlijk zijn we via de apostolische nuntius en via het dicasterie in contact met hem, maar hem direct ontmoeten was erg, erg belangrijk."
De bisschoppen wilden, zo legde hij uit, "al ons lijden, al onze vragen, al onze zorgen en onze bezorgdheid over de Golf en de hele regio uiten."
Bisschop Berardi zei dat de delegatie de paus ook een afbeelding presenteerde van de verschillende realiteiten waarmee christenen in de Golf worden geconfronteerd, waarbij onderscheid werd gemaakt tussen christenen die afkomstig zijn uit de landen waar ze wonen en de vele expat-christenen die een groot deel van de katholieke gemeenschappen uitmaken.
"De Heilige Vader ontving al onze zorgen en ook onze presentatie van de realiteit en de situatie," zei hij.
Voor bisschop Berardi was de ontmoeting belangrijk, niet alleen omdat de paus naar de bisschoppen luisterde, maar ook omdat ze zijn woorden van aanmoediging en geruststelling konden horen.
De paus, voegde hij eraan toe, verzekerde de bisschoppen dat ze in moeilijke momenten op hem konden rekenen: "We kunnen hem op elk moment, in elke moeilijkheid, contacteren."
In het hart van de uitwisseling lag een oproep tot vrede en de focus op de rol van de Kerk bij het helpen om die te bouwen.
"Zijn boodschap ging natuurlijk over vrede," zei Berardi, terwijl hij de bijdrage van christenen benadrukte, die volgens hem "kunnen helpen om vrede te bouwen door onze gebeden, door onze dialoog, door contact te onderhouden met de verschillende facties."
Maar de bisschop voegde eraan toe dat de getuigenis van de Kerk verder moet gaan dan woorden: "Misschien is het belangrijkste voor ons om getuigen te zijn - getuigen van Christus, de verrezen Heer, en getuigen van het evangelie in die regio."
Die getuigenis, legde hij uit, vindt plaats in een bijzonder complexe omgeving, in landen waar christenen naast moslimgemeenschappen leven en waar ook verschillende interpretaties van de islam zijn.
De diversiteit van de katholieke Kerk zelf kan, zei bisschop Berardi, een belangrijke getuigenis bieden, en merkte op dat "we in de Golf verschillende ritus, verschillende tradities, verschillende talen hebben, maar we zijn allemaal één katholieke Kerk."
"De eenheid van de katholieke Kerk is ook een voorbeeld voor de regio," herhaalde hij.
De aanwezigheid van de Kerk in de Golf lijkt vaak stil en bescheiden, vooral te midden van het lawaai en het geweld van oorlog. Toch gelooft bisschop Berardi dat het precies dit is dat de getuigenis significant kan maken.
"Onze getuigenis is misschien stil, maar zeer effectief."
Luister naar een fragment van het interview met bisschop Aldo Berardi
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Een werknemer van een energiecentrale en een vrouw zijn op zaterdag gered in Nepal tijdens afzonderlijke operaties, 10 dagen na verwoestende overstromingen die het land troffen.
Door Linda Bordoni
Volgens de autoriteiten werd de man gered uit een waterkracht-tunnel, waarmee het totaal op drie werknemers komt die levend zijn gehaald uit de Trishuli-waterkrachtcentrale in Nepal, die op 26 augustus werd getroffen door bliksemoverstromingen die valleien wegspoelden en hele dorpen begroeven.
De geredde vrouw werd levend aangetroffen in een beschadigd huis in de stad Nuwakot en met een helikopter naar Kathmandu gevlogen voor behandeling.
Minstens 1.375 mensen zijn omgekomen bij de overstromingen, met meer dan 5.000 vermisten volgens het noodhulpagentschap van Nepal.
Een gezamenlijk reddingsteam van Nepalese militaire leden en Zuid-Koreaanse rampenexperts heeft geprobeerd om overlevende werknemers te bereiken in de 12 waterkrachtcentrales in Nepal waar ongeveer 900 mensen vermist worden, van wie naar schatting 500 in verschillende tunnels vastzitten.
Ondertussen zeggen geofysici dat satellietbeelden van slechts enkele dagen voor de instorting van rotsen en ijs die de catastrofe veroorzaakten, suggereren dat een deel van de gletsjer en de rotsen waar het bovenop lag, versnelde in de weken voorafgaand aan de daadwerkelijke instorting.
Echter, de exacte volgorde van gebeurtenissen blijft onduidelijk, en deskundigen zeggen dat zulke gebeurtenissen moeilijk te voorspellen zijn met de huidige monitoringtechnieken.
Waar men het wel over eens is, is dat de hooggelegen gebieden van de Himalaya 50 procent sneller opwarmen dan het wereldgemiddelde, en ze grotere milieuproblemen ondervinden.
(Bron: AP en andere agentschappen)
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Terwijl de Kerk de drieëntwintigste zondag door het jaar viert, reflecteert pater Luke Gregory, OFM, op het thema: "Liefde is de basis en de vervulling van de Wet."
Door pater Luke Gregory OFM*
In de lezingen van vandaag worden we uitgenodigd om na te denken over de krachtige boodschap over de aard van de liefde en de intrinsieke verbinding met de vervulling van Gods wet.
Onze reis begint met de Eerste Lezing uit Ezechiël, waar God Ezechiël aanstelt als wachttoren voor het Huis van Israël. Deze rol is diepgaand significant, want het dwingt Ezechiël om de zware verantwoordelijkheid te dragen om de zondaren te waarschuwen en zich van hun wegen te keren. Zijn oproep tot waakzaamheid nodigt hem uit om niet alleen te vermanen, maar om met diepe liefde voor de gemeenschap betrokken te zijn.
Ezechiëls missie weerspiegelt een breder thema door de Schrift: het belang van zorgen voor elkaar en een leven te leiden dat in overeenstemming is met Gods wil. Net zoals Ezechiël belast was met de ongemakkelijke taak om zonden aan te pakken, zo zijn ook wij geroepen om over elkaar te waken in liefde, afgemeten in genade en mededogen.
Het begeleiden en corrigeren van elkaar is een daad van liefde, die iedereen aanspoort om een pad te zoeken dat wegleidt van vernietiging en naar rechtvaardigheid. In Psalm 95 horen we een duidelijke oproep om te reageren op Gods stem: "Als jullie vandaag zijn stem horen, verhard jullie harten niet."
Deze uitspraak herinnert ons aan onze kwetsbare menselijke conditie, die vatbaar is voor verharding door zonden, trots en onverschilligheid. De psalmist moedigt ons aan om ontvankelijk en responsief te blijven voor Gods stem, die ons uiteindelijk oproept tot een diepere liefde en begrip voor onze naasten.
Een hart dat door God wordt verzacht kan geen wrok koesteren; in plaats daarvan overstroomt het van mededogen en empathie-centrale beginselen van de vervulling van de wet door liefde. De Tweede Lezing uit Romeinen verduidelijkt verder de betekenis van liefde in het christelijke leven.
De Apostel Paulus stelt kort en krachtig: "Schuldt niemand iets, behalve om elkaar lief te hebben; want wie een ander liefheeft, heeft de wet vervuld." St. Paulus benadrukt dat liefde niet zomaar een gevoel is, maar een goddelijke opdracht.
De essentie van liefde is samengevat in de uitspraak dat "de liefde geen kwaad doet aan de naaste." Deze richtlijn bevestigt de relationele aard van het geloof-onze daden tegenover anderen weerspiegelen onze relatie met God. Het is binnen onze interacties en verplichtingen naar elkaar toe dat we Gods wet vervullen, waarbij we in liefde zowel de eis als de beloning vinden.
In het Evangelie treffen we de leer van Jezus over broederlijke correctie aan. Hier schetst Hij een proces dat bedoeld is om de integriteit van het gemeenschapsleven onder Zijn volgelingen te behouden.
Jezus leert ons hoe we een broer of zus die zondigt moeten benaderen, niet met oordeel of woede, maar met een geest van liefde en verzoening. De stappen die Hij schetst herinneren ons eraan dat onze corrigerende acties altijd gericht moeten zijn op herstel in plaats van vervreemding.
Een van de meest troostende beloftes die Jezus ons biedt is "Want waar twee of drie in mijn naam verzameld zijn, daar ben Ik in hun midden." Deze verzekering versterkt ons begrip van het belang van gemeenschap en de collectieve bevestiging van liefde.
Jezus is niet alleen in afzondering, maar woont tussen degenen die samenkomen in Zijn naam, en versterkt het geloof dat liefde het beste wordt uitgedrukt in de context van relaties en gemeenschapsleven.
In het licht van deze lezingen worden we uitgedaagd om te onderzoeken hoe we met elkaar omgaan. Handelen we als wachters binnen onze gemeenschappen, die elkaar liefdevol oproepen tot een hogere standaard? Verzachten we onze harten om Gods stem te horen? Leven we het mandaat van liefde actief uit, niet alleen in woorden maar in daden?
De oproep tot liefde overstijgt louter emotie en staat als het kenmerk van een authentiek christelijk leven. Als gelovigen wereldwijd, is onze respons op deze geschriften van belang. In een wereld die verscheurd is door verdeeldheid en strijd, is de Kerk geroepen om een baken van hoop te zijn, het voorbeeld van de liefde die Christus onderwees.
Door de wet te vervullen door liefde, sluiten we ons aan bij een goddelijke missie-een missie die verder reikt dan onszelf en onze gemeenschappen transformeert. Uiteindelijk is Gods verwachting niet alleen naleving van regels, maar een manifestatie van liefde die Zijn natuur weerspiegelt.
Mogen we samen streven om elkaar lief te hebben, Gods wet te belichamen en een gemeenschap voort te brengen die de eeuwige liefde van Christus weerspiegelt. Door dit te doen, verzekeren we ons ervan dat waar we samenkomen, de aanwezigheid van het goddelijke onder ons verblijft, ons leidend naar een rijkere uitdrukking van geloof die de diepste verlangens van de wet vervult.
* Custodie van het Heilige Land
Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Ontmoeting met contemplatieve nonnen, houdt paus Leo XIV hun rol in de Kerk hoog als wevers van gemeenschap met de draden van gebed, werk en Eucharistische aanbidding.
Door Devin Watkins
Paus Leo XIV ontmoette op zaterdag verschillende leden van de Perpetuele Aanbidders van het Meest Heilige Sacrament, ook bekend als de Sacramentinenonnen.
Opgericht in Rome in 1807 door de Zalige Maria Maddalena van de Incarnatie, wijden de contemplatieve nonnen hun leven aan de aanbidding van het Heilig Sacrament, dag en nacht, en volgen de regel van St. Augustinus.
Degenen die de paus ontmoetten maken deel uit van de Federatie van de Heilige Geest, een groep van ongeveer 30 kloosters, voornamelijk in Mexico, die 50 jaar geleden werd opgericht en ongeveer de helft van de kloosters van de congregatie over de wereld omvat.
In zijn toespraak noemde paus Leo de aanwezigheid van de Sacramentinenonnen "een stralend getuigenis van de gratuitheid van God, die het verlangen om Zijn gezicht te zoeken en te overpeinzen in het menselijke hart zaait."
Hun toewijding aan de Eucharistische aanbidding, zei hij, biedt een antwoord op de diepgaande hunkering naar God die diep in het menselijke hart is geschreven.
"Deze constante zoektocht naar het aangezicht van God, die bijzonder het monastieke leven kenmerkt, krijgt een bijzondere dimensie in de roeping die jullie hebben ontvangen," zei hij. "Het wordt uitgedrukt in een leven dat volledig gewijd is aan de continue en stille aanbidding van God, die Zichzelf brood heeft gemaakt en die ons uitnodigt om ons met Hem te verenigen in het offer van het altaar, zodat we één lichaam vormen."
Paus Leo verwees naar St. Augustinus' verklaring dat het brood en de wijn op het altaar het "sacrament van de eenheid van de gelovigen in Christus" zijn.
"Om deze reden," zei hij, "hebben we een Eucharistische spiritualiteit nodig, dat wil zeggen, een spiritualiteit van ecclesiale eenheid in liefde."
In hun dagelijks leven, gewijd aan aanbidding, "radiëren de contemplatieve nonnen door de wereld de schoonheid van het gezicht van Christus in het Heilig Sacrament."
"Door binnen de Kerk het specifieke charisma te manifesteren dat jullie van jullie stichtster hebben ontvangen," zei hij, "jullie zijn geroepen om wevers van gemeenschap te zijn met de draden van gebed en werk, Eucharistische aanbidding en broederlijke delen binnen het klooster."
Ten slotte nodigde paus Leo XIV de Sacramentinenonnen uit om hun wijding aan God te leven met hernieuwde hoop en een verlangen naar heiligheid.
Vergeet niet, drong hij aan, "dat trouw aan de oude en altijd nieuwe wijsheid van het Evangelie het beste pad is voor degenen die, geleid door de Heilige Geest, zich wijden aan het liefhebben van God en hun naaste."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Na bijna 30 jaar bediening in Turkmenistan als missionaris, vertelt pater Andrzej Madej, OMI, aan Vatican News dat zijn doel was om relaties op te bouwen met alle mensen, gebaseerd op respect en vrede, aangezien "waar Christus komt, de liefde met Hem mee komt."
Door pater Łukasz Bankowski
Toen Oblaten pater Andrzej Madej in Turkmenistan aankwam, moest de Katholieke Kerk daar bijna vanaf de grond worden opgebouwd. Er waren geen gevestigde structuren en geen grote katholieke gemeenschappen. Toch was er de mogelijkheid om mensen te ontmoeten.
De Missionaire Oblaat van Maria Onbevlekt (OMI) herinnert zich dat mensen werden uitgenodigd voor thee, gesprekken werden gevoerd en samen het Evangelie werd gelezen. Stap voor stap begon er een gemeenschap te ontstaan. De eerste doopsel vieringen vonden plaats met Pasen in 2000.
"Ze zagen de Kerk voor hun ogen geboren worden," herinnert de Oblaat missionaris zich. Het was een kleine Kerk, groeiend binnen een overwegend islamitische samenleving.
Het dagelijkse leven betekende vooral leven naast moslims. In gesprek met Vatican News, herinnert pater Madej zich dat hij de vreugde en verdriet van de mensen deelde, werd uitgenodigd voor huwelijken en begrafenissen, en tijd doorbracht met gezinnen.
In plaats van zich in religieuze geschillen te mengen, benadrukte hij dat het punt was om aanwezig te zijn en getuigenis af te leggen door middel van zijn leven.
In de loop der jaren raakte hij ervan overtuigd dat wederzijds respect de weg opent naar een oprechte ontmoeting. Op deze manier kunnen Christenen leven tussen moslims terwijl ze trouw blijven aan hun eigen identiteit en relaties bouwen die geworteld zijn in vrede.
Voor pater Madej werden deze dagelijkse relaties een van de belangrijkste dimensies van zijn missie. Het Evangelie, gelooft hij, moet zichtbaar zijn, niet alleen in woorden, maar vooral in de manier waarop men een ander behandelt.
De ervaring van pater Madej in Turkmenistan leerde hem dat vrede niet begint met grote verklaringen. In plaats daarvan groeit het uit gewone ontmoetingen: wanneer mensen samen kunnen zitten, naar elkaar kunnen luisteren, het dagelijks leven kunnen delen en vriendelijkheid kunnen tonen.
De missionaris zegt dat de aanwezigheid van Christenen in een land met een moslimmeerderheid zelf zo'n teken kan worden.
"Waar Christus komt, komt de liefde met Hem," zegt hij.
Na bijna drie decennia laat pater Madej een gemeenschap achter die voortkwam uit die eerste ontmoetingen, gedeelde lezingen van het Evangelie en doopsel vieren.
Hij denkt ook aan een andere manier om bruggen te bouwen. Hij hoopt een boek te schrijven met de titel "Het Lam," bedoeld voor zowel Christenen als moslims.
Zoals zijn ervaring in Turkmenistan heeft aangetoond, hoeft getuigenis afleggen van Christus onder mensen van een ander geloof niet te beginnen met een debat. Het kan beginnen met een ontmoeting.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
In het weekend van 12 en 13 september 2026 vindt de jaarlijkse Jongerencollecte plaats in alle parochies in Nederland. Deze collecte is een initiatief van Jong Katholiek, opgezet om financiële middelen te verzamelen voor landelijke en lokale jongerenprojecten binnen de Rooms-Katholieke Kerk. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Naar aanleiding van nieuwe instructies die militaire geestelijken verbieden God in bepaalde contexten te vermelden, spreekt bisschop Scott McCaig met Vatican News over de gevaarlijke precedent dat dit beleid kan scheppen, de weg die naar deze instructies leidde, een interreligieuze commissie die zich inzet om dit beleid aan te pakken, en de hoop die Canadezen katholieken hebben.
Door Kielce Gussie
Op 29 juli 2026 gaf de Canadese regering deze verklaring uit als onderdeel van de tekst, "Canadese Strijdkrachten Militair Personeel Training 03/26 - Spirituele Reflecties in Militaire Contexten" - nieuwe instructies betreffende spiritualiteit in de Canadese Strijdkrachten (CAF).
Niemand - van geestelijken van welke geloofsovertuiging dan ook, vrijwilligers, studenten, tijdelijke werknemers, aannemers en andere werknemers van het ministerie van Nationale Defensie (DND) - mag enige taal gebruiken die God in welke gebeurtenis ook die verband houdt met officiële overheidszaken, vermeldt.
De rechtvaardiging?
De instructies beweren dat ze zijn gebaseerd op het idee van "respect voor de vrijheid van geweten en religieuze expressie, terwijl de waardigheid en waarde van diverse spirituele tradities wordt gehandhaafd."
Luister naar het interview met bisschop Scott McCaig
Echter, voor veel mensen zijn deze overtuigingen en waarden rechtstreeks verbonden met hun geloof in God. Ter verdediging van de rechten van de geestelijken heeft de bisschop van het Militair Ordinariaat van Canada, Scott McCaig, een verklaring afgegeven tegen dit nieuwe beleid.
Wat is ware seculariteit?
Bisschop McCaig benadrukte dat het probleem met deze nieuwe instructies niet alleen het beperken van militaire geestelijken is. Integendeel, "de context is veel, veel groter. Het is de strijd over wat ware seculariteit betekent, wat een open seculariteit betekent in een moderne liberale democratie."
Dit is iets anders "naties worstelen op verschillende manieren hiermee, en dit is een soort van de Canadese versie van die strijd."
"Verschillende naties worstelen op verschillende manieren hiermee, en dit is een soort van de Canadese versie van die strijd."
Na de publicatie van de nieuwe instructies gaf het Canadese ministerie van Nationale Defensie een verklaring uit waarin het beleid werd beschreven als een manier om "beter te reageren op de morele en spirituele behoeften van alle leden" van de CAF.
Hoewel het geven van spirituele reflecties slechts een klein onderdeel is van de taak van een geestelijke, gaat het verbod verder dan dit. Het dreigt een precedent te scheppen. "Het stelt een soort beleid vast voor de toekomst als land en als leger, terwijl we proberen te worstelen met wat seculariteit betekent en de plaats van religie in de publieke sfeer," betoogde bisschop McCaig.
Daarin ligt het fundamentele probleem.
Zoals de bisschop benadrukte - zowel in zijn reactie op 18 augustus op de instructies als in zijn interview met Vatican News - kan iemand spiritueel zijn zonder religieus te zijn. Toch gaat dit nieuwe beleid verder dan dat. Het zegt dat geestelijken en anderen die spirituele reflecties geven "moeten" afzien van spirituele verwijzingen in hun reflecties.
Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan.
Bisschop McCaig benadrukte hoe veel mensen betekenis, doel en spiritueel welzijn niet van God kunnen scheiden. Het beleid duwt echter deze richting op. Dit "staat haaks op oprecht aangehouden overtuigingen en gewetensovertuigingen. Daarom is het een zeer zorgwekkende instructie," zei hij.
Echter, deze nieuwe instructies hebben niet alleen invloed op katholieken. Bisschop McCaig maakt deel uit van een groep die de Interfaith Committee for Canadian Military Chaplaincy heet.
Hoewel de commissie bezorgd is over de instructies, benadrukte de bisschop dat ze de tijd willen nemen, eerlijk willen zijn, en "goede partners met de overheid willen zijn." Er is een absolute vereiste voor de "staat om een open seculariteit toe te staan, dat er vrijheid van geweten is met militair personeel, en dat moet nog steeds worden bereikt."
BESTANDSFOTO: Oratorium van Sint Joseph op de berg Royal in Montreal (AFP of licentiegevers)
Het doel is om dit op een manier op te lossen die de vrouwen en mannen in uniform ten goede komt en hen op een inclusieve en gezonde manier ondersteuning biedt.
Deze nieuwe instructies zijn niet de eerste stap in dit proces van het beperken van publieke uitingen van religies.
In 2015 oordeelde het Canadese Hooggerechtshof in de zaak Mouvement laïque québécois v. Saguenay dat "de staat niet mag ingrijpen in religie en overtuigingen. De staat moet in deze zin neutraal blijven, wat betekent dat het geen enkele specifieke overtuiging mag bevoordelen of belemmeren, en hetzelfde geldt voor niet-overtuigingen."
Met deze beleidslijn van 2026 is de vraag echter hoe de "Saguenay-beslissing" moet worden geïnterpreteerd?
"Voor sommigen betekent het vrijheid van religie, en voor anderen van ons geloven we dat die beslissing helemaal gaat over vrijheid voor religie, of niet-religie, maar dat het beschermen van vrijheden en uitdrukking is," legde bisschop McCaig uit.
De "ware" interpretatie wordt nu uitgewerkt in de rechtbanken van Quebec en in het Canadese Hooggerechtshof.
Maar hoe zijn we precies op dit punt gekomen? Hoe is de samenleving op het moment gekomen waarop deze twee uitspraken überhaupt op tafel kwamen?
Het antwoord van bisschop McCaig is dat vanuit een katholiek perspectief het christendom verdwenen is. "Het idee dat de samenleving wordt bestuurd volgens christelijke waarden, christelijke moraal, een christelijke visie, begrip en wereldbeeld - dat is zeer kort geleden ingestort."
De Kerk is een volledig nieuw hoofdstuk en context binnengegaan waar de wereld - althans in het Westen - niet langer christelijk is. Deze realiteit is duidelijk geworden, omdat staten niet naar het christendom kijken voor begeleiding bij het maken van wetten. Er is een compleet nieuw wereldbeeld.
"We bevinden ons in een nieuwe context. Het is een seculiere context. Het christendom is verdwenen. We zijn bezig de plaats van religie in het publieke leven opnieuw te definiëren," legde de bisschop uit.
"We bevinden ons in een nieuwe context. Het is een seculiere context. Het christendom is verdwenen. We zijn bezig de plaats van religie in het publieke leven opnieuw te definiëren."
Toch citeert bisschop McCaig verschillende redenen om hoop te hebben temidden van deze grijze context.
Met een citaat van G.K. Chesterton merkte hij op dat de Kerk vele malen is gestorven, maar gelukkig heeft ze een oprichter die zijn weg uit het graf kent (Deel II, Hoofdstuk 6, "Over de Vijf Doden van het Geloof").
Bovendien benadrukte de bisschop dat de Canadese Kerk nu een stijging in interesse in God en in het praktiseren van het christelijk geloof onder de leden van de militaire dienst ziet. "De Verlichting deed beloften. Het zei, ontdoe je van God en je zult meer vrijheid hebben. Je zult meer vreugde hebben. Je zult meer vervulling hebben. En het tegendeel is gebeurd," betoogde hij.
"De Verlichting deed beloften. Het zei, ontdoe je van God en je zult meer vrijheid hebben. Je zult meer vreugde hebben. Je zult meer vervulling hebben. En het tegendeel is gebeurd."
Bovendien benadrukte bisschop McCaig dat hij nog niet bereid is om op te geven. "Er zijn nog steeds veel mannen en vrouwen in goede trouw die de overheid dienen, waarvan ik denk dat ze bereid zijn te luisteren, die bereid zijn een goed gesprek te voeren, om opnieuw naar dit alles te kijken vanwege onze zorgen."
Op een gegeven moment in de toekomst hoopte de bisschop dat de Interfaith Committee en de staat in staat zullen zijn om in dialoog te gaan en "iets te vinden dat echt inclusief en levengevend is, en onze soldaten op een betere manier dient."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
