Vaticaan kondigt thema aan voor Wereldvrededag 2026
Catholic News Agency |
26 augustus 2025
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV heeft tijdens zijn algemene audiëntie op 30 juli 2025 in het Sint-Pietersplein in het Vaticaan een boodschap gepresenteerd over het thema van de Wereldwijde Dag van de Vrede 2026: “Vrede zij met u allen: Op weg naar een ongewapende en ontwapenende vrede”. Dit werd aangekondigd door het Vaticaanse Dicasterie voor de Bevordering van Integrale Menselijke Ontwikkeling op 26 augustus. Het thema roept de mensheid op om de logica van geweld en oorlog te verwerpen en een authentieke vrede op basis van liefde en rechtvaardigheid te omarmen. De boodschap benadrukt dat vrede niet gebaseerd mag zijn op angst of wapens, maar moet voortkomen uit de capaciteit om conflicten op te lossen en vertrouwen, empathie en hoop te genereren. De Wereldwijde Dag van de Vrede werd ingesteld door paus Paulus VI en voor het eerst gevierd op 1 januari 1968.
Een ongeboren kind is een kind’: Advocaat hekelt gebrek aan empathie met betrekking tot zwangerschapverlies
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Ecuadoriaanse advocaat Pablo Proaño heeft de gebrek aan empathie voor families die een kind verliezen tijdens de zwangerschap aangeklaagd en oproepen gedaan voor protocollen ter ondersteuning van deze gezinnen. Zijn opmerkingen volgden op de dood van Stefano, de zoon van de Ecuadoraanse president Daniel Noboa en zijn vrouw, Lavinia Valbonesi, door een zwangerschapscomplicatie. Proaño benadrukt dat ouders al een verwachting vormen over de komst van hun baby, ongeacht de zwangerschapsduur, en dat het verlies een ernstige psychologische impact kan hebben. Hij pleit voor protocollen in de gezondheidszorg en ondersteuning op de werkplek voor ouders die omgaan met tegen dit soort verlies. Bovendien stelt hij dat ouders recht zouden moeten hebben op een gepaste uitvaart voor hun kind. Proaño benadrukt ook het belang van publieke bewustwording en staatsbeleid ter ondersteuning van ouders die een zwangerschapsverlies ervaren.
(foto credit: Pixel-Shot/Shutterstock)
Uitleg over hoe de schedel van St. Rosa van Lima wordt bewaard
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De Katholieke Kerk viert op 23 augustus het feest van Sint-Rozemarijn van Lima (1586-1617) en legt de nadruk op haar meest significante eerste klas relikwie: haar schedel, die bewaard wordt in de Basiliek van de Heiligste Rozenkrans in het dominicanenklooster in Lima, Peru. De dominicaanse priester Luis Enrique Ramírez heeft uitleg gegeven over het behoud en de locatie van deze relikwie binnen de basiliek. De schedel van Sint-Rozemarijn is hier sinds de late 19e eeuw en wordt bewaard in een reliekhouder, die ook relikwieën van andere heiligen bevat. De heilige had ook een huis vlakbij het klooster, waar persoonlijke voorwerpen, zoals haar verlovingsring en een handgeschreven brief, worden bewaard.
Ramírez legde uit dat relikwieën een manier zijn voor gelovigen om de heiligheid van de heilige te delen. Er zijn strengere regulaties voor de omgang met relikwieën, vooral om hun echtheid te verifiëren. In de basiliek bevindt zich een plaquette die de plek markeert waar haar mystieke verloving met de Heer plaatsvond in 1617. Ramírez benadrukte dat Sint-Rozemarijn uiteindelijk besloot om als lekenlid toe te treden tot de Derde Orde van de Dominicanen.
Tijdens een rondleiding in het kloostermuseum toonde Ramírez een 'nieuwe' kapel, gebouwd ongeveer 10 jaar geleden, toegewijd aan Sint-Rozemarijn. Hij merkte op dat haar schouderblad als relikwie in deze kapel ligt. Ramírez benadrukte dat Sint-Rozemarijn een lekenpersoon was die zich inzetten voor de zieken en behoeftigen in haar gemeenschap. Hij beschouwde haar als een modern voorbeeld voor katholieken vandaag de dag, die kunnen werken, zich bezighouden met mystiek gebed en sociale dienst verlenen aan degenen in nood.
(foto credit: Divulgaç o Ebrafol, Brazilian Team of Forensic Anthropology and Odontology)
Paus doet beroep op internationale hulp voor Ebola-slachtoffers in DRC
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV roept internationale zorg op voor de mensen die getroffen zijn door de Ebola-uitbraak in de Democratische Republiek Congo en voor de slachtoffers van een mijnincident in de Centraal-Afrikaanse Republiek.
Door Devin Watkins
Terwijl hij op zondag het Angelus bad, herinnerde paus Leo XIV aan de aanhoudende uitbraak van het Ebola-virus in de Democratische Republiek Congo.
"In mijn gebeden denk ik vaak aan de Democratische Republiek Congo, vooral vanwege de verspreiding van de Ebola-epidemie, die helaas veel levens eist," zei hij.
Hij deed een oproep aan de internationale gemeenschap om te reageren op de uitbraak.
"Ik moedig een reactie van de internationale gemeenschap aan die ook lokale gemeenschappen bij de preventie-inspanningen betrekt, om veel mensenlevens te redden," zei de paus.
Tot nu toe zijn er meer dan 2.500 mensen overleden uit 5.300 bevestigde gevallen van de Bundibugyo-stam van het Ebola-virus, waarvoor momenteel geen goedgekeurde behandeling of vaccin beschikbaar is.
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) verklaarde de uitbraak in mei 2026 tot een epidemie nadat er gevallen waren gerapporteerd in de DRC en Uganda.
De minister van Volksgezondheid van de DRC zei dat het land meer dan 16.000 doses van het Ervebo-vaccin heeft ontvangen, dat effectief is gebleken tegen andere stammen van Ebola.
Inspanningen om de verspreiding van het virus te stoppen, zijn belemmerd door een gewapend conflict tussen regeringslegers en gewapende groepen die de belangrijkste steden controleren waar de uitbraak geconcentreerd is.
Paus Leo XIV tijdens het Angelus gebed (@Vaticaanse Media)
Gebeden voor mijnslachtoffers in de CAR
afzonderlijk bad paus Leo XIV voor de slachtoffers van een mijnongeluk in de Centraal-Afrikaanse Republiek.
"Ik ben ook dichtbij het volk van de Centraal-Afrikaanse Republiek, dat in rouw is om de slachtoffers van de instorting die heeft plaatsgevonden bij een mijn in Zamboyé," zei hij. "Mogen de Heer degenen die hun leven hebben verloren ontvangen en de inspanningen ondersteunen om veiligheid en legaliteit op mijnlocaties te waarborgen."
Meer dan 100 mensen kwamen om het leven op 18 augustus toen een aardverschuiving een open-goudmijn in Zamboye trof.
De overheid zei dat de locatie al gesloten was voordat het voorval zich voordeed.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Paus bij Angelus: Laten we niet terugtrekken in onze overtuigingen maar openstaan voor Christus
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
In zijn Angelusboodschap reflecteert paus Leo XIV op het belang van het ontwikkelen van een persoonlijke relatie met Christus om hem in staat te stellen ons leven en de wereld te transformeren, zelfs door soms onbekende paden te bewandelen.
Door Isabella H. de Carvalho
Om ons leven en de wereld te transformeren, moeten we een persoonlijke relatie met Jezus ontwikkelen en deze elke dag vernieuwen, zei paus Leo XIV in zijn Angelusboodschap op zondag 23 augustus, op het Sint-Pietersplein.
"Laten we niet proberen om ons terug te trekken in onze eigen overtuigingen en religieuze zekerheden, maar laten we open blijven staan voor een authentieke relatie met Christus," benadrukte hij, terwijl hij de vele mensen toesprak die in het zonnige plein waren samengekomen.
"Soms, als het gaat om het christelijk geloof, kunnen we tevreden zijn met wat we slechts 'gehoord' hebben, met algemene aannames of met wat ons is overgeleverd, misschien zelfs met de beste intenties," zei hij.
"Toch roept Jezus ons op om een persoonlijke reactie te geven, om hem beter te leren kennen en ons te laten vormen door vriendschap met hem door een steeds nieuwe ontmoeting."
De verleiding overwinnen om te denken dat we alles weten
Paus Leo XIV reflecteerde op het Evangelie van deze zondag, afkomstig uit Matteüs, waarin Jezus zijn discipelen vraagt: "Maar wie zeggen jullie dat ik ben?"
De paus benadrukte dat "dit een fundamentele vraag is voor de discipelen van elke tijd, en voor ieder van ons," omdat geloof een proces is waarin we het Evangelie van Christus voortdurend moeten herontdekken om "de keuzes die we in ons leven maken te vernieuwen, zodat ze consistent zijn met wat we belijden."
"Op deze manier kunnen we de verleiding overwinnen om te denken dat we alles al weten en om het geloof te reduceren tot louter gewoonte," onderstreepte de paus.
Pelgrims op het Sint-Pietersplein tijdens de Angelus (@Vaticaanse Media)
Persoonlijk en in de Kerk onbekende paden volgen
Onze vriendschap met Christus dagelijks vernieuwen "kan ons ook vragen om onbekende paden te volgen en keuzes te maken die anders zijn dan we ons hadden voorgesteld," legde de paus uit, daarbij opmerchtend dat "dit zowel waar is voor onze persoonlijke reis als voor de reis van de Kerk" en onze "pastorale keuzes."
Hij waarschuwde tegen de verleiding om te denken "dat het genoeg is om gewoon te blijven doen wat we altijd hebben gedaan," en moedigde ons aan om onszelf een reeks vragen te stellen:
"Wie is de Heer voor mij? Ken ik hem echt? Wat vraagt zijn Evangelie vandaag van mij? Welke stappen en welke keuzes moet ik maken?"
Paus Leo XIV tijdens de Angelus (@Vaticaanse Media)
Christus ontdekken die liefde brengt in ons dagelijks leven
De paus wees erop hoe deze vragen over wie Jezus voor ons is en wat hij in ons leven vertegenwoordigt, "vooral naar voren komen in gebed en wanneer we mediteren over het Evangelie."
Echter, de paus reflecteerde dat ze ook opkomen "wanneer we de wonden en behoeften van onze broeders en zusters ontmoeten, en in die relaties en situaties die ons geweten het diepst uitdagen."
"In ons dagelijks leven, kortom," vervolgde de paus, "kunnen we ontdekken of de Heer Jezus voor ons slechts een grote figuur uit de geschiedenis is, die belangrijke dingen zei en deed, of de Christus van God, de Een die is gestuurd om ons in de liefde van de Vader te brengen en ons leven en de wereld waarin we leven te transformeren."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Amerikaanse priester wandelt de St. Charbel Trail in Libanon, moedigt meer pelgrims aan om te volgen
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Amerikaanse priester Vader Michael Sliney, LC, heeft onlangs deelgenomen aan een pelgrimage langs het St. Charbel Trail in Libanon en beschrijft de ervaring als een "verborgen juweel." Terug in de Verenigde Staten hoopt hij het pad te promoten onder Amerikaanse katholieken, met name Libanees-Amerikanen, en hen aan te moedigen het zelf te ervaren. Het St. Charbel Trail, ook bekend als Darb Mar Charbel, is een 80,8 mijl lange pelgrimsroute die enkele van de meest indrukwekkende natuurlijke en spirituele landschappen van Libanon doorkruist. Het pad is verdeeld in een noordelijke route van ongeveer 50 mijl en een zuidelijke route van ongeveer 31 mijl.
Sliney, die meer dan 27 jaar in de priesterschap heeft gewerkt, beschrijft de stilte en vrede van de Route. Hij voelde een sterke spirituele aanwezigheid in de Qadisha-vallei, een historisch centrum van het Maronitische monastieke leven. De pelgrimage heeft hem niet alleen geraakt door de omgeving, maar vooral door de mensen die hij ontmoette, zoals monniken en nonnen, die hem inspireerden met hun toewijding en vreugde. Sliney benadrukt dat het pad niet alleen een pelgrimstocht is, maar ook een manier voor Libanezen in het buitenland om hun geloof en erfgoed opnieuw te ontdekken.
Daarnaast uitte hij zorgen over de materialistische invloeden in het leven van veel Libanese gezinnen in de VS en pleitte hij voor een herverbinding met de eenvoud en stilte van Libanon, wat ook belangrijk kan zijn voor Amerikanen. Sliney weerlegde ook de negatieve perceptie van Libanon als een onveilige bestemming, waarbij hij zijn eigen positieve ervaringen benadrukte. Hij is van plan om terug te keren om het pad verder te verkennen zodra er meer secties open zijn.
(foto credit: Photo courtesy of Father Michael Sliney, LC)
Zuster in Oekraïne: Bommen kunnen geen geloof, wil om te leven of verlangen naar vrijheid breken
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Op de avond voor de Onafhankelijkheidsdag van Oekraïne spreekt zuster Liji Payyapilly met Vatican News over hoe ze nooit had kunnen voorstellen dat ze in de 21ste eeuw scènes zou zien die herinneringen oproepen aan de Tweede Wereldoorlog en getuigt van de kracht die voortkomt uit gebed.
Door zuster Alina Petrauskaite en Svitlana Dukhovych
"We gaan iedere dag bang slapen, omdat we niet weten wanneer de raketten of drones zullen aankomen. Elke ochtend danken we God dat we zijn wakker geworden, en elke avond danken we omdat we nog steeds leven. Oekraïners leven door een zeer gevaarlijke tijd. Maar we hebben het recht om veilig te leven, zonder angst, net zoals elk land dat doet."
Zuster Liji (Lidia) Payyapilly, van de Congregatie van de Zusters van St. Joseph van Saint-Marc, komt oorspronkelijk uit India maar kwam bijna 25 jaar geleden naar Oekraïne voor haar missie. Wanneer ze "wij" zegt, ondanks haar accent, voel je haar diepe identificatie met het Oekraïense volk.
In Transkarpatië, in het dorp Pavshyno, nabij Mukachevo in het zuidwesten van het land, verwelkomt de zuster mensen in het klooster van haar congregatie voor geestelijke gesprekken en voorbede.
Dankzij haar bijzondere gave voor gebed is zuster Liji bekend bij vele gelovigen, zowel katholiek als niet-katholiek, door heel Oekraïne. Van tijd tot tijd bezoekt ze andere parochies, zowel in Oekraïne als in het buitenland, waar ze wordt uitgenodigd om retraites te leiden.
In een interview met Vatican News vertelt zuster Liji over haar recente reizen naar steden en dorpen aan de frontlinie, in het oosten en zuiden van Oekraïne. Ze reflecteert op het belang van gebed in het verdedigen van het vaderland tegen agressie en biedt een perspectief op de betekenis van echte onafhankelijkheid in een door oorlog getekend land.
Het charisma van aanbidding en de betrokkenheid bij mensen
Bij het uitleggen van de aard van haar bediening benadrukt zuster Liji de concrete uitdrukking van het charisma van haar congregatie: eucharistische aanbidding en evangelisatie.
"Wanneer ik tijd doorbreng in aanbidding," zegt de religieuze zuster, "druk ik mijn liefde voor de Eucharistie uit en ik wil dat anderen het ook kunnen liefhebben en verwelkomen."
Haar missie is geworteld in haar persoonlijke getuigenis van de levende aanwezigheid van God: "Ik evangeliseer door mijn ervaring: de Heer heeft mijn leven aangeraakt en, voor mij, is Hij levend. De Eucharistie is God aanwezig onder ons, en ik probeer deze waarheid aan anderen over te brengen."
Hoewel het klooster in Pavshyno, Transkarpatië, het belangrijkste referentiepunt voor haar bediening blijft, strekt het werk van de zuster zich ver buiten het convent uit.
De onmogelijkheid om de duizenden gelovigen die geestelijke raad zoeken onder te brengen, heeft zuster Liji ertoe gebracht om door heel Oekraïne en in het buitenland te reizen, in reactie op uitnodigingen van parochies.
"Niet iedereen kan hier komen," legt ze uit, "dus heb ik besloten om te gaan waar de mensen zijn."
Vóór de pandemie verwelkomde het klooster tot 700 mensen op één dag. Vandaag, om de stroom bezoekers beter te beheren, is er een afspraken systeem geïntroduceerd, waardoor de religieuze zuster drie dagen per week tijd en aandacht kan besteden aan de gelovigen.
Tijdens de oorlog zijn de gezichten van degenen die op de kloosterdeur kloppen veranderd: "Laatst waren de mensen die kwamen degenen met vermiste familieleden, het zijn moeders die hun kinderen hebben verloren, vrouwen die weduwe zijn geworden," zegt zuster Liji.
"Voor ons is het een kostbaar aspect van onze dienst: de mogelijkheid om te troosten, te ondersteunen en te bidden voor degenen die lijden."
Aan de frontlinie en de tragedie van honger
De wens om het offer van degenen die aan de frontlinie leven te begrijpen, heeft zuster Liji ertoe aangezet de relatieve veiligheid van Transkarpatië te verlaten en persoonlijk naar enkele van de gebieden te reizen die het zwaarst door de oorlog zijn getroffen.
In het verleden, in 2016, had haar missie haar naar Mariupol en Donetsk gebracht. Sinds het begin van de grootschalige invasie van Rusland in 2022, heeft ze echter een dringende behoefte gevoeld om de wonden van een lijdende bevolking uit de eerste hand te zien.
Televisiebeelden waren niet langer genoeg om de afstand te overbruggen tussen degenen die onder bommen leefden en degenen die alleen van verre konden bidden.
In Sumy, in het noorden van het land, en later in Zaporizhzhia in het zuidoosten, zag de religieuze zuster, op uitnodiging van bisschop Jan Sobilo, dingen die vaak niet door de media werden gedekt.
"Ik zag mensen die vanaf vier uur 's ochtends in de rij stonden voor een stuk brood," herinnert ze zich. "Toen ik in Oekraïne aankwam in 2004, vertelden ouderen me over de hongersnood tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik had nooit kunnen voorstellen dat ik in de 21ste eeuw dezelfde scène met mijn eigen ogen zou zien: duizenden mensen die in de rij staan om een stuk brood en een blik voedsel te ontvangen."
Het relaas van zuster Liji wordt pijnlijk wanneer ze de getuigenissen herinnert van mensen die alles hebben verloren: "We hadden land, we hadden een huis; we hebben nooit gedacht dat het leven ons zou reduceren tot bedelen om brood."
Temidden van deze verwoesting vond de religieuze zuster echter ook tekenen van buitengewone liefdadigheid, zoals het werk van de Albertijnen in Zaporizhzhia, die onvermoeibaar brood bakken en essentiële benodigdheden verdelen onder gezinnen en kinderen.
De Indiase non bij Bisschop Sobilo, in de regio Zaporizhzhia
Op plaatsen van pijn en hoop
Tijdens haar verblijf in Dnipro koos zuster Liji er ook voor om het dagelijks leven van de gelovigen te delen, in de hoop samen met hen de angst te ervaren die veroorzaakt werd door passerende drones en raketten. Haar aanwezigheid werd een omhelzing voor degenen die de hoop hadden verloren.
"Ik vroeg de Heer om mijn hart te gebruiken om Zijn liefde te openbaren," zegt ze. "Toen ik hen omhelsde, barstten velen in tranen uit. Voor hen was zelfs dat gebaar een vorm van bevrijding."
Tijdens het bezoek aan het militaire ziekenhuis in Dnipro geeft zuster Liji toe dat ze overweldigd was: "Om de waarheid te zeggen, ik stond sprakeloos, niet in staat om woorden te vinden in het gezicht van wat ik zag."
Voor haar stonden mannen in de bloei van hun leven, misschien 35 of 40 jaar oud, die opnieuw moesten leren lopen met protheses of een voorwerp moesten vastgrijpen met een hand die niet langer de hunne was.
Haar medeleven veranderde in een diepgaand gevoel van dankbaarheid: "Als ik naar hen keek, begreep ik dat zij hun benen en armen hadden verloren, zodat ik de mijne niet zou verliezen. Ze hebben mij beschermd; ze hebben ons beschermd. Hoeveel lijden hebben zij doorstaan, hoeveel levens zijn verwoest om ons land, ons Oekraïense land en de waardigheid van ons volk te verdedigen!"
De vitaliteit van Charkov en de "ware helden" van Cherson
In Charkov was zuster Liji getuige van de toewijding van vrijwilligers en de buitengewone vitaliteit van de mensen.
"Ik zag de immense toewijding die ze in alles stoppen," zegt ze. "En ik zag hoe mooi Oekraïne is. Ik heb veel landen in Europa bezocht, maar ik heb nooit een park zo mooi gezien als dat in Charkov. Ik was diep onder de indruk te zien dat, zelfs temidden van oorlog en raketten die boven ons vliegen, mensen willen leven."
"We vechten om in ons eigen land te kunnen leven. Oekraïne verdedigt zichzelf om te kunnen leven. We gaan niemand veroveren: we verdedigen ons simpelweg zodat we kunnen leven."
In Cherson, een verwoeste stad waar geen enkel huis intact is gebleven, ontmoette zuster Liji "de ware helden van Oekraïne."
In de verlaten straten is de dreiging van drones constant: "Toen we op de Mis waren, vlogen er 20 van hen boven ons in die korte periode," vertelt de religieuze zuster.
De parochiepriester, pater Maksym, legde haar de overlevingsregels uit: "Wanneer je een drone ziet, moet je onder een boom rennen, want ze gebruiken camera's om mensen te lokaliseren en kleine explosieven of mijnen te laten vallen. Maar je moet ook voorzichtig zijn onder bomen: een dodelijke mijn kan verborgen zijn tussen de bladeren of in een verlaten tas."
Ondanks de spanning en het gebrek aan water, zegt zuster Liji dat ze door de geest van de mensen werd geraakt: "Ik verwachtte dat de bewoners klachten zouden hebben of teleurgesteld zouden zijn, maar in plaats daarvan hoorde ik hen zo'n dankbaarheid naar God uiten! Ze zeiden: 'Onze kracht is gebed. We weten niet of we morgen nog leven, maar we leven en we willen als Oekraïners sterven.'"
De waardigheid van verzet en het teken van leven
Veel mensen kunnen of willen niet vertrekken, zoals Oleksiy, een vader van twee, uitlegt: "Waar moeten we heen? Wie wacht er op ons? En bovendien, onze oudere moeders zijn hier, en ze willen absoluut niet hun huizen verlaten."
Onder de verhalen die de adem benemen, is die van een 56-jarige vrouw die gewond raakte bij een bomaanval en gedwongen werd zich te wassen met water dat druppelsgewijs in een glas was verzameld. Ze vertrouwde me toe dat ze zichzelf niet meer in de spiegel kon herkennen.
"Ik ben diep dankbaar dat ik heb kunnen gaan en met mijn eigen ogen heb kunnen zien wat oorlog is," zegt zuster Liji. Ze draagt ook in haar hart de tragedie van naburige gebieden die nog steeds onder bezetting staan, waar al jaren elektriciteit en basisvoorzieningen ontbreken.
Toch, temidden van de honger en humanitaire crisis, is het ware licht een ander: "Het teken van hoop tijdens mijn verblijf in Cherson was de geboorte van een meisje. Want als er kinderen worden geboren, zal Cherson blijven leven."
De overwinning van het licht en de kracht van gebed
Wanneer ze wordt gevraagd waarom spiritualiteit en gebed fundamenteel blijven in een zo dramatische context, verwijst zuster Liji naar de Schrift:
"Zoals de heilige Paulus schrijft in de brief aan de Efeziërs, is onze strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de geestelijke machten van het kwaad. Donkerte bestaat niet op zichzelf; het is simpelweg de afwezigheid van licht. Alles wat verbonden is met oorlog-haat, moord, vernietiging en woede-is de vrucht van een kwade geest. Degenen die zich op deze manier gedragen, werken met hem samen."
Daarom wordt gebed het beslissende wapen voor de innerlijke weerstand van het Oekraïense volk:
"Jezus heeft de wereld al overwonnen, maar de kwade geest probeert ons te misleiden door ons te laten geloven dat hij de macht heeft om te vernietigen. In werkelijkheid behoort de macht alleen aan Christus. Daarom is het zo belangrijk om te bidden: zodat we de Heilige Geest in staat kunnen stellen om door ons heen te handelen."
35 jaar onafhankelijkheid: Overwinnen van angst om in vrijheid te leven
Naarmate Oekraïne de 35ste verjaardag van zijn onafhankelijkheid nadert, biedt zuster Liji een reflectie op de betekenis van deze mijlpaal:
"Het lijkt me dat Oekraïne nog steeds niet in staat is om volledig te genieten van deze onafhankelijkheid, omdat we geketend zijn door angst. God heeft elke natie de vrijheid gegeven om vrij te leven, maar vandaag leeft het Oekraïense volk in constante terreur" omdat ze op elk moment door een drone of raket kunnen sterven.
De hoop van de religieuze zuster is geworteld in geloof en in de belofte van vrede die Christus aan zijn leerlingen heeft gegeven, net zoals toen Hij aan hen verscheen in de bovenkamer terwijl ze uit angst binnen waren opgesloten:
"Oekraïne is vandaag bang en heeft vrede nodig. Wanneer we vrede in ons hart bewaren, verdwijnt de angst; dat is zeker. God heeft ons vrijheid gegeven en, door zijn overwinning, moeten we de mogelijkheid bereiken om vrij te leven in ons eigen land."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Paus bij de Mis in Rimini: ‘Op elk niveau is autoriteit dienst
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Tijdens de mis ter afsluiting van zijn eendaagse pastorale bezoek aan San Marino en Rimini, herinnert paus Leo XIV de gelovigen eraan dat de geloof van St. Petrus de basis is van onze oproep tot dienstverlening, terwijl we de voetsporen volgen van Jezus, de Messias, die mens werd om de mensheid te dienen.
Door Christopher Wells
Paus Leo XIV vierde de mis voor de eenentwintigste zondag van de gewone tijd in de Italiaanse haven van Rimini op zaterdagavond, ter afsluiting van een eendaagse pastorale bezoek dat begon in de Republiek San Marino en een ontmoeting omvatte met de deelnemers aan de "Ontmoeting voor Vriendschap Tussen Volkeren."
De Heilige Vader begon zijn homilie met het in herinnering brengen van St. Petrus' geloofsbelijdenis in Jezus als de Christus, de Messias, zoals verteld in het evangelie van de dag.
"We zijn hier," zei paus Leo, "omdat we geloven dat Jezus de Messias is, de eeuwige Zoon van de Vader, gewijd en gezonden in de wereld 'om te dienen en zijn leven als een losprijs voor velen te geven.'"
In de woorden van Petrus, vervolgde hij, "herkennen we de waarheid die ons vervult met vreugde en hoop, en vinden we het pad dat naar het leven leidt: het pad van God die zich in de dienst van de mensheid plaatst."
De paus isent het beeld van de patrones van Rimini (@Vatican Media)
Paus Leo legde uit dat we op deze manier Jezus' handing van de sleutels van het Koninkrijk moeten begrijpen, een gebaar dat ons laat zien dat in de Kerk, autoriteit dienst is.
Niet alleen bisschoppen en priesters, maar elke gedoopte persoon, zei hij, is opgeroepen om te omarmen, te verenigen, te verwelkomen, te bevrijden, te vergeven en te emanciperen "iedereen die gevangen is door zonde en de gevolgen daarvan.
Terwijl hij zich wendde tot de lezing uit het Oude Testament, waarin de onrechtmatige rentmeester uit zijn functie werd gezet ten gunste van de rechtvaardige Eliakim, trok paus Leo de les: "alles wat we hebben en zijn is een gift van God aan ons, zodat we, in Zijn handen, instrumenten van verlossing voor elkaar kunnen zijn in gerechtigheid."
Paus Leo ging verder met het uitleggen van de "ondoorgrondelijkheid" van Gods plannen voor ons-uitgedrukt door St. Paulus in de tweede lezing-gezegd dat die plannen niet complex zijn vanwege de redeneringen erachter, maar vanwege "de ontwapende immensiteit van Zijn liefde, die al onze capaciteit en verwachtingen te boven gaat."
Deze goddelijke liefde, die we worden opgeroepen te imiteren, weerspiegelt zich in de eerlijkheid, vrijgevigheid en welwillendheid van de mensen in de regio Romagna, zei de Heilige Vader, terwijl hij hen aanmoedigde om ervoor te zorgen dat het gebied gastvrij blijft, "niet alleen voor verkwikking en vermaak, maar ook voor spiritualiteit."
Ongeveer 25.000 mensen verzamelden zich in de haven van Rimini voor de mis (@Vatican Media)
In de context van de zomervakantie die ten einde loopt, waarschuwde paus Leo de gelovigen om een periode van rust niet toe te laten leiden tot "verspreiding en ruïne," maar eerder de gelegenheid te benutten om rust te vinden in een oprechte ontmoeting met God en andere mensen in de diepten van onze zielen.
Hij zei dat de christelijke gemeenschap is opgeroepen om deze ervaring te bevorderen, als individuen en instellingen, door middel van gastvrijheid, bezinning en de bereidheid "om te helpen en liefdadigheid aan te bieden." Dit geldt niet alleen voor onze betrokkenheid bij diegenen die rust en verkwikking zoeken, maar ook voor degenen "gewond in lichaam en geest, die ver weg van hun thuisland een toevluchtsoord, voedsel en hulp zoeken."
Terwijl hij de plaatselijke bisschop citeerde, nodigde paus Leo XIV de gelovigen die waren samengekomen voor de Heilige Mis uit om de houdingen van gebed, eenheid, luisteren, moed, eenvoud, dankbaarheid aan te nemen, voordat hij hen bedankte voor hun welkom en hen aanbeval aan de voorspraak van de Heilige Maagd Maria en hun patroonheiligen.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Questa domenica ho celebrato la Santa Messa al convento di Sabbioncello a Merate in Italia. Sono pochi giorni nella zona per visitare alcuni amici e personalità . Il vangelo (Mt. 16, 13-20), ci parla della confessione di Pietro e la promessa del Signore di costruire la Sua Chiesa sulla roccia. Sotto si trova il testo dell'omelia in Italiano. Deze zondag heb ik de H. Mis gevierd in de kloosterkerk van Sabbioncello in Merate, Italië. Ik ben er een paar dagen om vrienden en enkele andere personen te bezoeken. Het evangelie (Mt. 16, 13-20) spreekt ons over de belijdenis van Petrus en de belofte van de Heer om Zijn Kerk op de rots te bouwen. Hieronder vindt U de tekst van de homilie, eerst in het Nederlands, daarna in het Italiaans.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Paus ontmoet de zieken en armen in Rimini: ‘Je bent thuis
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV ontmoet mensen die ziek zijn, personen met een handicap en mensen die in armoede leven, geholpen door Caritas in de kathedraal van Rimini en herinnert hen aan Gods liefde voor hen.
Door Kielce Gussie
Na het ontmoeten van degenen die deelnemen aan de 47e Vergadering voor Vriendschap tussen Volken, reisde paus Leo XIV naar de kathedraal van Rimini om mensen te ontmoeten die ziek zijn, personen met een handicap en mensen die in armoede leven en worden geholpen door Caritas.
De paus, die zijn dankbaarheid voor de vergadering uitsprak, legde uit dat de kathedraal de plek is waar "je thuis bent" omdat Jezus de zieken, de armen en de gehandicapten in het centrum verwelkomde om "hen te genezen en hen een leven te geven dat hun waardigheid waardig is."
Op die manier toonde hij Gods liefde en oneindige genade. Na het ervaren van die tekenen en genezen te zijn, volgden deze mensen Jezus en sloten zich aan bij zijn gemeenschap van discipelen.
Paus Leo drong er bij iedereen op aan om dit voorbeeld te volgen. We zijn geroepen om Jezus ons te laten genezen, ons te vergeven en ons te transformeren. Daarna zijn we geroepen om samen te wandelen in zijn Kerk, dat is de gemeenschap die hij heeft gecreëerd om het Evangelie aan iedereen te brengen.
Met dat in gedachten, bedankte de paus nogmaals iedereen en moedigde hen aan om "de Heer te volgen door actief deel te nemen aan het leven van de Kerk-in de parochie, in verenigingen en op plekken van welkom en dienst." Het zijn in deze momenten dat we Gods grote liefde leren en ervaren en ons realiseren dat we allemaal zijn kinderen zijn en broeders en zusters voor elkaar.
De Diocesane Caritas van Rimini biedt een verscheidenheid aan diensten aan om de meest kwetsbare mensen in de lokale gemeenschap te helpen en te zorgen. Enkele van de initiatieven zijn een straatkraam, de Outreach-dienst voor grootouders, gevangenisdiensten en straatopvang.
De missie van de paus steunen
In zijn welkomsttoespraak tot de paus herinnerde bisschop Nicolò Anselmi aan de figuren die de dioces spiritueel inspireren: van de twee onlangs zalig verklaarde jongeren, Sandra Sabattini en Alberto Marvelli, tot het getuigenis van de dienaar van God Pater Oreste Benzi, een priester uit Rimini en oprichter van de paus Johannes XXIII-gemeenschap. Ze zijn een inspiratie voor zoveel broeders en zusters die aanwezig zijn, "die door een moeilijke periode in hun leven gaan": van ziekte tot verslaving en ook gevangenisstraf. "Jezus vraagt je om voor deze mensen te zorgen," zei de bisschop.
Bisschop Anselmi legde aan paus Leo uit dat de kathedraal twee belangrijke relikwieën herbergt: één van de heilige Nicolaas van Bari, "die ons de kans biedt om in een voortdurend oecumenisch gesprek te gaan," en een doek met het bloed van heilige Johannes Paulus II, "hier tentoongesteld in een expositie die een foto van paus Wojtyła naast een zeer jonge Robert Prevost omvat."
Ten slotte richtte de bisschop zich tot de paus met woorden van vertrouwen en toewijding: "We willen je helpen deze grote taak uit te voeren. Ook wij, met jou en zoals Petrus, willen Jezus en willen elkaar liefhebben. Zegen ons, Zijne Heiligheid, in dit verlangen naar liefde dat we willen leven in onze gezinnen, in ons bisdom en in de wereld."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De woorden van paus Leo XIV tijdens de bijeenkomst in Rimini en zijn oproep voor het authentieke realisme van genade tegen het valse realisme dat ons zou aanzetten tot hertoegevoegde bewapening
Door Andrea Tornielli
"Tegenover het valse realisme dat de geest, woorden en naties hertoevoegt, moet de katholieke cultuur vandaag het realisme van genade stellen, waarin er geen vijanden kunnen zijn, en alle mensen, zelfs tegenstanders, broers en zussen zijn die in de ogen moeten worden gekeken en in de waarheid moeten worden ontmoet."
Dit zijn de woorden die paus Leo XIV richtte tot de deelnemers aan de bijeenkomst in Rimini, en in het bijzonder tot de duizenden jongere die het grote einde-van-de-zomerbijeenkomst tot leven brengen, een bijeenkomst die voortkwam uit de ervaring van Communioen en Bevrijding. Het waren geen woorden die alleen voor de gelegenheid werden gesproken, maar een precieze uitnodiging. In de eerste plaats een uitnodiging om naar de werkelijkheid te kijken waarin we leven.
Al 44 jaar geleden had paus Johannes Paulus II, sprekend tijdens de bijeenkomst, de schoonheid benadrukt van woorden zoals "ontmoeting" en "vriendschap tussen volken" tijdens wat hij zelf noemde "dramatische momenten in de geschiedenis van de wereld."
Paus Johannes Paulus II tijdens de bijeenkomst in Rimini in 1982
Vandaag is de internationale situatie nog onzekerder en precairder dan hij toen was: een toenemend aantal conflicten, aanhoudende massaslachtingen van burgers en kinderen-je hoeft alleen maar aan Gaza en Oekraïne te denken-en de vele landen die steeds grotere bedragen investeren in hun herbewapening. Geconfronteerd met dit alles herinnert de paus aan de roeping van de bijeenkomst, die niet "een soort enclave" moet zijn, maar een "kruispunt" van ontmoetingen en dialoog.
Dit, zei paus Leo, is het uur van verantwoordelijkheid.
Christus volgen vandaag, na de tragedies van de twintigste eeuw, betekent volledig erkennen dat kwaad niet met kwaad kan worden bestreden. Het enige antwoord, het christelijke antwoord, is liefde-"de methode van verlossing," belichaamd door de gekruisigde Messias. En dus, voor degenen die vandaag, in naam van een verondersteld realisme-dat de paus niet aarzelde "vals" te noemen-de geest, woorden en naties zouden willen herbewapenen, reageert de katholieke cultuur met een authentiek realisme: het realisme van genade, "waarin er geen vijanden kunnen zijn, en alle mensen, ook tegenstanders, broers en zussen zijn die in de ogen moeten worden gekeken en in de waarheid moeten worden ontmoet."
Er is dus behoefte aan moedige pioniers die zich concreet zullen inzetten om het menselijk samenleven te bevrijden van wantrouwen, het werk van de afgoderij van winst, en technologie en financiën van de handel van de dood.
Paus Leo roept op tot het blootleggen van "onrechtvaardige machtsverhoudingen" die "aan de basis liggen van armoede en ongelijkheid, oorlog en milieuschade." Dit is een sterke en consequentie oproep van de opvolger van Petrus, die vanaf de allereerste dag van zijn pontificaat heeft gesproken van "ongewapende en ontwapende" vrede, en het moet in gedachten worden gehouden als een criterium voor het oordelen van de sociale en zelfs politieke betrokkenheid van alle katholieke leken.
Het is ook bijzonder significant dat de paus het volk van de bijeenkomst uitnodigt om risico's te nemen, om zichzelf op het spel te zetten, "hun banden te verbreden voorbij elke te enge zin van verbondenheid." Voor de Beweging van Communioen en Bevrijding moeten groepen en gemeenschappen een springplank worden voor het duiken in de hele werkelijkheid, waarbij ze zich verzetten tegen wat hen zou willen distantiëren van broers en zussen van verschillende culturen, gevoeligheden en achtergronden, "vooral de armsten."
Ten slotte is het de moeite waard om te benadrukken dat de paus herinnert dat er nooit dwang, indoctrinatie of rekrutering is in de liefde, omdat er alleen liefde is in vrijheid, in levende ontmoeting en in de genereuze gave van jezelf.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
