In zijn boodschap voor Zeezondag 2026 benadrukt kardinaal Michael Czerny de complexe uitdagingen waarmee maritieme werknemers vandaag de dag worden geconfronteerd, aangezien de zee tegenwoordig "steeds meer gekenmerkt wordt door spanning, onzekerheid, oorlog en angst."
Door Kielce Gussie
Elk jaar op de tweede zondag van juli vieren Christelijke Kerken wereldwijd Zeezondag - een dag gewijd aan het bidden voor maritieme werknemers en hun gezinnen. In 2026 valt de dag op 12 juli en het thema is "Havens van Hoop: De Kerk naast Zeelieden".
Kardinaal Michael Czerny, prefect van het Dicasterie voor de Bevordering van Integraal Menselijk Ontwikkeling, schreef een boodschap voor Zeezondag met de titel, "Voorbij Cargo en Handel: Het Menselijk Gezicht van de Zee".
Meer dan hun werk
In zijn boodschap benadrukte de prefect hoe de wereld nog steeds afhankelijk is van zeeën, meren, rivieren en waterwegen. Hij zorgde er echter voor de nadruk te leggen op de gezichten achter de maritieme bedrijven: de meer dan 1,8 miljoen mensen wiens werk verbonden is met waterwegen.
Zoveel levensonderhoud, gemeenschappen en gezinnen zijn afhankelijk van deze mannen en vrouwen. "De crisis van de Straat van Hormuz heeft de wereld eraan herinnerd hoe diep de mensheid afhankelijk is van de zee en degenen die daarop werken," legde kardinaal Czerny uit.
Daarom herinnert de Katholieke Kerk op Zeezondag "deze mannen en vrouwen niet alleen vanwege het werk dat ze verrichten of de goederen die ze vervoeren, maar als menselijke personen geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God en bezield met onschendbare waardigheid."
Elke maritieme werknemer of zeevaarder heeft een verhaal en, zo benadrukte de kardinaal, verdient het om "gezien, geëerd en gekoesterd" te worden.
Een gevoel van isolatie
Echter, kardinaal Czerny wees erop dat maritieme werknemers nog steeds onzekerheid ondervinden, aangezien de zee, "die lange tijd volkeren en landen heeft verbonden, steeds meer gekenmerkt wordt door spanning, onzekerheid, oorlog en angst." Niet alleen moeten bemanningen de gevaren van het water onder ogen zien, maar nu staan ze ook voor de gevolgen van conflicten - voedseltekorten, hun opsluiting, en angst voor hun eigen leven.
Deze verschuiving heeft hun gevoel van isolatie van de samenleving als geheel vergroot, hun tijd weg van hun gezinnen en hun emotionele vermoeidheid.
Zelfs met technologie, betoogde de kardinaal-prefect, voelt velen een nog grotere isolatie, aangezien "menselijke nabijheid zeldzamer wordt." Maritieme werknemers zien hun bemanningen kleiner worden, kortere tijd aan land, constante druk en strakke schema's.
Zoals de encycliek van paus Leo XIV Magnifica Humanitas benadrukt, mogen technologische en economische systemen mensen nooit reduceren tot "data, een tandwiel in een machine of een handelswaar." In plaats daarvan moet menselijke waardigheid en vrijheid behouden blijven.
Een schip mag daarom nooit een plaats van "stille isolatie of onverschilligheid zijn, een moderne Babel waar mensen zij aan zij leven en toch onzichtbaar en ongehoord blijven."
De zee brengt ons samen
Het leven op zee kan daarentegen een voorbeeld zijn van mensen van verschillende naties, culturen en geloven die in broederschap, solidariteit en respect samenleven.
Kardinaal Czerny benadrukte hoe de zee de mensheid kan leren dat "we bij elkaar horen. Oceanen scheiden mensen niet; ze verbinden hen." De Katholieke Kerk werkt eraan om elke maritieme werknemer eraan te herinneren dat ze nooit alleen of vergeten zijn.
Bovendien zijn de oceanen niet slechts handelsroutes, maar zijn het God's schepping, die aan de mensheid is toevertrouwd om voor te zorgen. Toch lijden de waterwegen van de wereld onder vervuiling, milieudegradatie en uitbuiting. Ongeveer 88% van het zeeoppervlak is vervuild met plasticafval. In 2018 was bijna 90% van de wereldwijde visvoorziening geëxploiteerd of uitgeput.
Maar dit is niet slechts een probleem van het zeeleven of van maritieme werknemers. Zoals de kardinaal-prefect benadrukte, "wanneer de oceanen lijden, lijdt de mensheid mee." Het is de verantwoordelijkheid van iedereen om het zeeleven te beschermen, ethische en duurzame praktijken te bevorderen, de waardigheid en veiligheid van maritieme werknemers te verdedigen, en een geest van wereldwijde verantwoordelijkheid te ontwikkelen voor de zorg voor onze zeeën.
De Kerk kan ook niet afstandelijk zijn van deze verantwoordelijkheid. Integendeel, de Kerk moet dicht bij maritieme werknemers en zeevaarders zijn. "Zij is geroepen om de boot binnen te gaan: om te begeleiden, te luisteren, te troosten, de menselijke waardigheid te verdedigen en een zichtbaar teken van hoop en thuis te worden te midden van de stormen van het menselijke leven."
Door middel van kapelanies en ministeries die aan deze mannen en vrouwen zijn gewijd, kan de Kerk deze "lange traditie van het Apostolaat van de Zee (Opus Apostolatus Maris)" voortzetten, gericht op het herinneren van elke "zeevaarder, visser, maritieme werknemer en binnenvaartwerker dat zij worden herinnerd, gewaardeerd en nooit alleen zijn."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
