Latijnse patriarch van Jeruzalem met Pasen: ‘De Verrezene is niet waar we hem achterlieten’
Catholic News Agency |
6 april 2026
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Cardinaal Pierbattista Pizzaballa benadrukte in de Kerk van het Heilig Graf dat Pasen de menselijke zekerheden uitdaagt en de gelovige opent voor een levend geloof. Hij verklaarde dat de leegte van het graf niet een afwezigheid is, maar een proclamatie van de overwinning op de dood. De kardinaal verwees naar Maria Magdalena, die het onbekende onder ogen zag en de eerste uitdrukking van authentiek geloof uitsprak. Hij stelde dat God niet in onze verwachtingen past en dat het geloof niet iets is om te bezitten. Pizzaballa waarschuwde voor een comfortabele religiositeit en benadrukte dat Pasen de hoop is die de poorten van vrede opent, ook te midden van conflicten in het Heilig Land. Hij herinnerde eraan dat Christus ons oproept om hem te volgen in plaats van hem slechts te aanbidden. Bovendien waarschuwde hij dat zelfs heilige plaatsen betekenis kunnen verliezen als ze geen uittocht zijn naar geloofsvernieuwing. Tenslotte riep hij op om Pasen concreet in ons dagelijks leven te leven door vergeving, waarheid en hoop te kiezen. De centrale proclamatie van het geloof werd afgesloten met de boodschap dat de Heer is opgestaan en ons roept om naar buiten te treden.
Paulus bij weeshuis in Kameroen: Niemand wordt ooit vergeten
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV bezoekt het Ngul Zamba Weeshuis in Yaoundé en moedigt kinderen die te maken hebben gehad met tegenspoed aan om zichzelf te zien als onderdeel van een liefdevolle familie, en bedankt de verzorgers voor hun toegewijde dienst.
Vaticaans Nieuws
Paus Leo XIV heeft op dinsdag, zijn eerste dag in Kameroen, de kinderen en medewerkers van het Ngul Zamba Weeshuis bezocht.
Eerst richtte de paus zich tot de kinderen en sprak zijn vreugde uit om bij hen te zijn en beschreef hij het weeshuis als een plek die een echte thuis is geworden. Hij herinnerde hen eraan dat, bovenal, God hen verwelkomt als Zijn kinderen en hen met liefde dichtbij houdt.
De paus benadrukte het familiegevoel dat binnen het weeshuis te voelen is, en merkte op dat de kinderen soortgelijke levenservaringen van moeilijke tijden delen.
"Jullie vormen hier een echte familie," zei hij, toevoegend dat hun eenheid als broers en zusters, rondom Christus verzameld, hen kracht geeft en hen in staat stelt om samen de moeilijkheden van het leven het hoofd te bieden.
De paus erkende de uitdagingen waarmee veel van de kinderen te maken hebben gehad, waaronder verlies, verlatenheid en onzekerheid. Hij moedigde hen aan om hun toekomst niet te definiëren door deze ervaringen.
"Jullie zijn geroepen tot een toekomst die groter is dan jullie wonden," zei hij, en herinnerde hen eraan dat God dicht bij degenen is die lijden en elk van hen persoonlijk kent.
Daarna, verwijzend naar het Evangelie, herinnerde paus Leo XIV zich dat Jezus bijzondere zorg had voor kinderen en hen in het centrum van zijn aandacht plaatste. Hij vertelde de kinderen dat Christus hen vandaag met dezelfde bezorgdheid en genegenheid aanziet.
Niemand wordt ooit vergeten
Paus Leo sprak vervolgens over de bredere verantwoordelijkheid van de samenleving. In een wereld die zo vaak wordt gekenmerkt door onverschilligheid, zei hij, zijn plaatsen zoals het weeshuis een herinnering dat mensen geroepen zijn om voor elkaar te zorgen. "In Gods grote gezin is niemand ooit een vreemdeling of vergeten," zei hij.
Hij bedankte vervolgens het personeel, de vrijwilligers en de zusters die voor de kinderen zorgen, en prees hun betrokkenheid en toewijding.
Hun werk, zei hij, is een concrete uitdrukking van liefde en weerspiegelt Gods barmhartigheid. Door niet alleen materiële steun, maar ook aanwezigheid en begeleiding te bieden, geven ze de kinderen stabiliteit en hoop voor de toekomst.
Met het afsluiten van zijn groet, citeerde de paus het Evangelie van Matteüs en merkte op dat zorgen voor de meest kwetsbaren een manier is om Christus Zelf te dienen. Hij moedigde degenen die in het weeshuis werken aan om hun inspanningen volhardend voort te zetten.
Tenslotte vertrouwde paus Leo de kinderen en het personeel toe aan de zorg van de Maagd Maria, waarbij hij vroeg dat zij hen beschermt en ondersteunt, vooral in tijden van moeilijkheden.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Indonesië: Nico Syukur Dister wordt herinnerd om zijn nalatenschap van geloof
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Theoloog, filosoof en missionaris priester P. Nico Syukur Dister, OFM, wordt herinnerd om zijn blijvende bijdrage aan de theologie, filosofie en het religieuze leven in Indonesië.
door P. Mark Robin Destura, RCJ
"Zijn leven laat het itinerarium mentis in Deum zien," schreef P. Ignasius Ngari, OFM in het artikel dat geschreven en gepubliceerd werd op Katolikana.com, waarin hij zijn leven beschrijft als een reis van de geest en ziel naar God.
De Kerk in Indonesië rouwt om het overlijden van prof. Nico Syukur Dister, een franciscaner priester, theoloog en geleerde die zijn leven wijdde aan intellectuele en pastorale dienst.
Hij overleed op 11 april 2026 in Nederland op 86-jarige leeftijd. Zijn dood werd in de franciscaanse traditie beschreven als een "transitus," een overgang naar het eeuwige leven.
Een leven geworteld in roeping
Geboren op 7 maart 1939 in Maastricht, Nederland, discernte Nicolas Syukur Dister op jonge leeftijd zijn roeping, geïnspireerd door zijn leraren en een pelgrimstocht naar Lourdes.
Hij trad toe tot de franciscaner orde (OFM) en werd in 1964 tot priester gewijd, waarbij hij een leven aannam dat gewijd was aan missie en studie.
Zijn academische reis leidde hem naar de Katholieke Universiteit Leuven in België en de Universiteit van Münster in Duitsland, waar hij filosofie en theologie studeerde en later zijn doctoraat behaalde.
Missie in Indonesië
In 1972 arriveerde hij in Indonesië, het land dat het centrum van zijn levenslange missie zou worden.
Hij begon les te geven aan Driyarkara en later aan het Catechetisch College "Karya Wacana" in Jakarta.
In 1983 werd hij naar Papua gestuurd, waar hij diende bij Fajar Timur en een van de meest invloedrijke figuren werd.
Gedurende vier decennia gaf hij les in theologie en filosofie, en behandelde hij een breed scala aan disciplines, waaronder christologie, metafysica en de geschiedenis van de filosofie.
Hij diende ook als rector en academisch leider, met bijdragen aan de ontwikkeling van de instelling, waaronder de oprichting van het academische systeem en de accreditatie.
Een onderscheidende academische erfenis
Prof. Dister werd in heel Indonesië erkend als een vooraanstaande figuur in de religieuze psychologie, systematische theologie en de christelijke filosofie.
Hij is de auteur van talrijke wetenschappelijke werken, waaronder ten minste 12 persoonlijke boeken, verschillende samenwerkingspublicaties en tientallen academische artikelen.
Zijn intellectuele werk was gekenmerkt door diepte, samenhang en een synthese van filosofie en theologie, geworteld in de franciscaner en augustijnse traditie.
Geloof geleefd in dienst
Buiten de academische wereld leefde P. Dister een leven van eenvoud en dienst in de geest van Franciscus van Assisi.
Hij was actief betrokken bij pastorale zorg, vooral onder de armen, weduwen en wezen, voornamelijk via de Yapukepa Stichting in Sentani, Papua.
Hij bracht zijn latere jaren door in het Klooster van Sint Antonius, waar hij zijn werk van lesgeven, vertalen van theologische teksten en het begeleiden van de gelovigen voortzette.
Diegenen die hem kenden, herinneren zich zijn gedisciplineerde leven, nederigheid en onwankelbare toewijding aan zowel studie als bediening.
Een getuige van nederigheid en wijsheid
P. Dister stond bekend om zijn intellectuele strengheid en persoonlijke nederigheid, kwaliteiten die hem een gerespecteerde leraar en mentor maakten.
Ondanks zijn prestaties bleef hij diep toegewijd aan het dienen van anderen, zelfs van degenen die hem onrecht aangedaan hadden.
"Hij gaf een zeer systematisch, consistent, coherent en diepgaand intellectueel getuigenis," schreef P. Ngari, opmerkelend dat zijn wetenschappelijk werk onlosmakelijk verbonden was met zijn leven van dienst.
Een blijvende erfenis
Gedurende zijn leven droeg P. Dister niet alleen bij aan de academische theologie en filosofie, maar ook aan de vorming van generaties studenten en geestelijken in Indonesië.
Zijn invloed leeft voort in zijn geschriften, zijn studenten en de instellingen die hij hielp vormgeven.
"Hij was een man van geloof en kennis in nederigheid in academische en sociale dienst," concludeerde P. Ngari.
Terwijl de Kerk zijn leven en missie herdenkt, staat prof. Nico Syukur Dister als getuige van de harmonie van geloof en rede, en van een leven volledig gewijd aan God en zijn volk.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik gewoon hier
Paulus aan Kameroense autoriteiten: Vrede ‘moet omarmd en geleefd worden
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Tijdens zijn eerste officiële evenement in Kameroen roept paus Leo XIV op tot vrede, gerechtigheid en een vernieuwde inzet voor het algemeen welzijn, waarbij hij benadrukt dat vrede "niet mag worden gereduceerd tot een slogan."
Door Linda Bordoni
Bij het aanspreken van autoriteiten, vertegenwoordigers van de maatschappelijke organisaties en leden van het diplomatiek korps in het presidentsgebouw in Yaoundé, kort na zijn aankomst in Kameroen op woensdag, deed paus Leo XIV een oproep voor vrede, gerechtigheid en een vernieuwde inzet voor het algemeen welzijn, waarbij hij de Kameroeners aanspoorde om hun rijke diversiteit als bron van eenheid en kracht te gebruiken.
Sprekend aan het begin van zijn apostolische reis naar de Centraal-Afrikaanse natie, sprak de paus zijn dank uit voor de warme ontvangst die hij kreeg, en beschreef Kameroen als "Afrika in miniatuur" vanwege de culturele en natuurlijke rijkdom.
"Deze verscheidenheid is geen zwakte maar een schat," zei hij, erop wijzend dat het "een belofte van broederschap en een solide basis voor het bouwen van blijvende vrede" vertegenwoordigt.
Paus Leo XIV die zijn toespraak houdt (@Vatican Media)
Een missie van dialoog en hoop
Zich presenterend als "een herder en een dienaar van dialoog, broederschap en vrede," zei paus Leo XIV dat zijn bezoek bedoeld is als een teken van nabijheid aan alle Kameroeners en een aanmoediging om door te gaan met het bouwen aan het algemeen welzijn.
Hij erkende het wereldwijde klimaat van ontmoediging en merkte op dat "wanhoop woedt" en dat velen zich machteloos voelen tegenover urgente uitdagingen. Tochinsisteerde hij, blijft er "een honger en dorst naar gerechtigheid… naar moedige keuzes en naar vrede," vooral onder jongeren, die hij opriep om een actieve rol te spelen in het vormgeven van een rechtvaardigere samenleving.
De paus bevestigde ook de toewijding van de Heilige Stoel aan het versterken van de samenwerking met Kameroen, gebaseerd op respect voor menselijke waardigheid en religieuze vrijheid.
Dienen met nederigheid en verantwoordelijkheid
Terugblikkend op de erfenis van zijn voorgangers, wees hij op de blijvende relevantie van hun oproepen tot hoop, verzoening en verantwoordelijk bestuur.
Met verwijzing naar de woorden van Sint Augustinus herinnerde hij de leiders eraan dat autoriteit in wezen een vorm van dienstbaarheid is: degenen die regeren, zei hij, moeten dat doen "niet uit liefde voor macht, maar vanuit een gevoel van plicht dat ze aan anderen verschuldigd zijn."
Zo'n dienst, verklaarde hij, vereist toewijding aan het welzijn van allen, inclusief minderheden, en de bevordering van harmonie binnen de samenleving.
Een oproep tot vrede temidden van lijden
Bij het bespreken van de uitdagingen waarmee het land wordt geconfronteerd, sprak paus Leo XIV openhartig over het geweld dat regio's zoals het Noordwesten, Zuidwesten en het Verre Noorden treft, en merkte het "diepe lijden" op dat door conflict wordt veroorzaakt: verloren levens, ontheemde gezinnen en jongeren die beroofd zijn van hoop.
"Achter de cijfers schuilen de gezichten, verhalen en verbrijzelde hoop van echte mensen," zei hij.
Bij het vernieuwen van zijn oproep van eerder dit jaar, drong de paus aan op een verwerping van "de logica van geweld en oorlog" ten gunste van een vrede "gegrondvest op liefde en gerechtigheid." Hij beschreef ware vrede als "onbewapend" en "ontwapenend," in staat om harten te openen en vertrouwen te bevorderen.
"De wereld dorst naar vrede… Genoeg van oorlog," drong hij aan, waarbij hij benadrukte dat vrede nooit mag worden gereduceerd tot holle retoriek maar belichaamd moet zijn in het dagelijks leven en in de institutionele praktijk.
Paus Leo XIV in het presidentsgebouw (@Vatican Media)
De rol van instellingen en de maatschappij
De paus bevestigde dat vrede een gedeelde verantwoordelijkheid is, te beginnen bij degenen in gezagsposities. Regeren betekent, zei hij, "echt luisteren naar burgers" en het waarderen van hun bijdragen aan het vormgeven van blijvende oplossingen.
Hij riep ook op tot een vernieuwde benadering van sociale beleidsmaatregelen, en benadrukte de noodzaak om verder te gaan dan initiatieven die worden uitgevoerd "voor de armen" zonder hun participatie.
De paus benadrukte de vitale rol van de maatschappij en prees verenigingen, jongeren- en vrouwenorganisaties, vakbonden, NGO's en religieuze leiders voor hun inspanningen op het gebied van bemiddeling, zorg voor ontheemden en de bevordering van dialoog. Hun aanwezigheid op de grond, zei hij, stelt hen in staat om de oorzaken van conflicten aan te pakken en een cultuur van vrede te bevorderen.
Hij bood bijzondere dankbaarheid voor de bijdrage van vrouwen, die hij beschreef als "onvermoeibare vredestichters" wiens werk op het gebied van onderwijs en sociale herbouw onmisbaar is. "Hun stem moet volledig worden erkend in besluitvormingsprocessen," zei hij.
Integriteit, gerechtigheid en de strijd tegen corruptie
De paus onderstreepte het belang van transparantie, de rechtsstaat en geloofwaardige instellingen bij het herstellen van het publieke vertrouwen. Hij riep de autoriteiten op om "bruggen te zijn, nooit bronnen van verdeeldheid," en ervoor te zorgen dat beveiligingsmaatregelen altijd de mensenrechten respecteren.
"Echte vrede ontstaat wanneer iedereen zich beschermd, gehoord en gerespecteerd voelt," merkte hij op.
Hij waarschuwde verder tegen corruptie, die hij omschreef als een kracht die "autoriteit vervormt en de geloofwaardigheid ervan afneemt," en drong er bij leiders op aan zich te bevrijden van een "afgoderige dorst naar winst," en in plaats daarvan te wijzen op integrale menselijke ontwikkeling als de ware maatstaf voor vooruitgang.
Vrouwen in de menigte die naar de toespraak van de paus luisteren (@Vatican Media)
Investeren in de jeugd en de toekomst
Bij het opnieuw richten op jongeren, beschreef paus Leo XIV hen als "de hoop van het land en van de Kerk," terwijl hij de gevaren erkende die voortkomen uit werkloosheid, uitsluiting en sociale marginalisatie.
"Investeren in het onderwijs, de training en ondernemerschap van jongeren is… een strategische keuze voor vrede," zei hij, waarbij hij benadrukte dat het ook essentieel is om migratie te voorkomen en sociale kwalen zoals drugsmisbruik en uitbuiting te bestrijden.
Hij merkte met waardering de diepe spiritualiteit van de Kameroense jeugd op, die, indien goed gekoesterd, kan inspireren tot inzet voor vrede, gerechtigheid en solidariteit.
Een gedeeld pad naar verzoening
De paus moedigde groter interreligieus dialogue en de betrokkenheid van religieuze leiders bij bemiddelingsinspanningen aan, waarbij hij de voortdurende inzet van de Kerk voor onderwijs, gezondheidszorg en liefdadigheid voor allen benadrukte, zonder onderscheid.
Hij sprak zijn wens uit voor voortdurende samenwerking met burgerlijke autoriteiten en internationale partners bij de bevordering van menselijke waardigheid en verzoening.
Bij het afsluiten van zijn toespraak riep paus Leo XIV Gods zegen op voor Kameroen en zijn volk. "Moge God Kameroen zegenen," zei hij, "en het hele Kameroense volk… de genade geven om het Koninkrijk van God te verwelkomen en samen een toekomst van gerechtigheid en vrede op te bouwen."
Bekijk hier het volledige evenement:
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Klik hier
Kenia organiseert de 21ste AMECEA Plenaire Vergadering
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De Katholieke Kerk in Kenia bereidt zich voor op de 21e Plenaire Vergadering van de Vereniging van Lid-Episcopale Conferenties van Oost-Afrika, een belangrijke kerkelijke bijeenkomst die bisschoppen uit heel Oost- en delen van Zuid-Afrika samenbrengt om na te denken over de missie van de Kerk in de regio.
Rose Achiego Ande - Nairobi
De vergadering, die gepland staat van 17 tot 26 juli 2026 in Nairobi, zal deelnemers samenbrengen uit de lidlanden van AMECEA-Soedan, Zuid-Soedan, Ethiopië, Eritrea, Oeganda, Kenia, Tanzania, Malawi en Zambia-en vertegenwoordigers van geassocieerde regio's, waaronder Djibouti en Somalië.
Bruggen van gemeenschapszin bouwen
In een boodschap gedeeld met Vatican News, beschreef aartsbisschop Maurice Muhatia Makumba, voorzitter van de Keniaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen, het evenement als "een moment van genade" voor zowel de Kerk in Kenia als de bredere Oost-Afrikaanse regio.
"We zijn vereerd als land en als lokale Kerk om deze plenaire vergadering te mogen hosten," zei aartsbisschop Muhatia. "Het brengt de Mensen van God uit onze regio samen om na te denken over onze gedeelde pastorale realiteiten en om onze gezamenlijke missie van evangelisatie te versterken."
De plenaire vergadering van 2026 zal plaatsvinden onder het thema: "Bruggen van Gemeenschapszin, Hoop, Rechtvaardigheid en Goed Bestuur." Volgens de voorzitter van AMECEA, bisschop Charles Kasonde van Zambia, weerspiegelt het thema de inzet van de regionale Kerk om zowel pastorale als maatschappelijke zorgen aan te pakken in de geest van synodaliteit.
"Deze plenaire vergadering is een kans voor ons om als Kerk samen te komen om na te denken, te luisteren en te onderscheiden hoe we onze gemeenschappen beter kunnen bedienen," zei bisschop Kasonde. "Het is ook een moment om te reageren op de aspiraties van ons volk, vooral de jongeren, die oproepen tot rechtvaardigheid, verantwoordelijkheid en hoop."
De plenaire vergadering wordt verwacht een brede vertegenwoordiging van bisschoppen, kerkelijke functionarissen, priesters, religieuze mannen en vrouwen, evenals jongerenafgevaardigden en professionals uit katholieke instellingen samen te brengen.
Betrekken van jongeren bij AMECEA
Er zal bijzondere nadruk worden gelegd op de rol van jongeren in het leven van de Kerk. Aartsbisschop Muhatia benadrukte het belang van het betrekken van jongeren bij de overdracht van geloof en bij het vormen van het heden en de toekomst van de Kerk.
"De jongeren zijn niet alleen de toekomst van de Kerk; ze zijn haar heden," zei hij, en riep op tot grotere inclusie en deelname van jongeren in kerkelijke processen.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus Leo XIV landt in Kameroen voor het tweede deel van zijn apostolische reis
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Na het beginnen van zijn apostolische reis naar het Afrikaanse continent in Algerije, landde paus Leo XIV op woensdag 15 april in Kameroen, waarmee hij het tweede deel van zijn pelgrimstocht begon die hem ook naar Angola en Equatoriaal-Guinea zal brengen.
Door Isabella H. de Carvalho
Paus Leo XIV landde om 14:57 lokale tijd op woensdag 15 april op de Internationale Luchthaven Yaoundé-Nsimalen nabij Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen, wat het begin markeerde van het tweede deel van zijn apostolische reis.
Hij vertrok deze ochtend vanuit Algerije - het eerste land in zijn reisplan - nadat hij op maandag 13 april was aangekomen. De paus zal tot en met zaterdag 18 april in Kameroen blijven en reist vervolgens naar Angola en Equatoriaal-Guinea voordat hij op donderdag 23 april terugkeert naar Rome.
Paus Leo XIV werd in het land verwelkomd door de premier, Joseph Dion Ngute. Twee kinderen begroetten hem ook. Vervolgens werden verschillende hymnes gespeeld en werden de verschillende leden van de delegaties van de twee staten gepresenteerd. Na de welkomstceremonie had de paus een kort gesprek met de premier.
De eerste dag van de paus in Kameroen
De eerste stop van de paus in Kameroen is het Presidentieel Paleis, waar hij privé zal ontmoeten met de president van de Republiek, Paul Barthélemy Biya, voordat hij de autoriteiten, het maatschappelijk middenveld en het diplomatiek corps van het land toespreekt.
Paus Leo zal vervolgens het Ngul Zamba Weeshuis bezoeken, waar hij de bewoners en het personeel zal begroeten. Voor zijn laatste afspraak van de dag zal hij vervolgens privé samenkomen met de Kameroense bisschoppen op het hoofdkantoor van de Bisschoppenconferentie.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus: Bezoek aan Algerije een ‘speciale zegen’ en kans om dialoog te bevorderen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Aan boord van het pauselijke vliegtuig op weg naar Kameroen, reflecteert paus Leo XIV op zijn apostolische reis naar Algerije, en noemt het een "speciale zegen voor mij persoonlijk" en een "geweldige kans om bruggen te blijven bouwen en de dialoog te bevorderen."
Door Devin Watkins
Terwijl hij op woensdag van Algiers naar Yaoundé vloog, deelde paus Leo XIV zijn gedachten over zijn zojuist afgeronde apostolische reis naar Algerije met de ongeveer 70 verslaggevers die met hem mee reisden aan boord van het pauselijke vliegtuig.
Hij opende met het uiten van zijn dankbaarheid aan de Algerijnse civiele autoriteiten voor hun warme welkom en de eer die zij aan de Heilige Stoel hebben betoond.
De paus zei dat de militaire escorte die het pauselijke vliegtuig in Algerijns luchtruim werd verleend een "teken is van de goedheid, van de vrijgevigheid, van het respect dat het Algerijnse volk en de Algerijnse regering hebben willen tonen aan de Heilige Stoel, aan mijzelf."
Hij bedankte ook de "zeer kleine maar zeer significante" aanwezigheid van de katholieke kerk in Algerije voor hun welkom.
Bij het terugdenken aan zijn bezoeken aan de Basiliek van Onze Lieve Vrouw van Afrika in Algiers en de Basiliek van St. Augustinus in Annaba, benadrukte paus Leo de erfenis van de 5e-eeuwse St. Augustinus.
"Hij is vandaag de dag nog steeds een zeer belangrijke figuur," zei de paus, "omdat zijn geschriften, zijn leringen, zijn spiritualiteit, zijn uitnodiging om naar God en naar de waarheid te zoeken, iets is dat vandaag de dag zeer nodig is, een boodschap die voor ons allemaal zeer reëel is, als gelovigen in Jezus Christus, maar ook voor alle mensen."
Ondanks het feit dat de overgrote meerderheid van de Algerijnen geen katholiek is, "erkennen en respecteren velen van hen de herinnering aan St. Augustinus als een van de grote zonen van hun land," zei hij.
"Het was een speciale zegen voor mij persoonlijk om gisteren opnieuw naar Annaba te keren," zei paus Leo, "maar ook om de kerk en de wereld een visie aan te bieden die St. Augustinus ons biedt in termen van die zoektocht naar God en de strijd om gemeenschap op te bouwen, om eenheid te zoeken tussen alle volken en respect voor alle volken te hebben ondanks de verschillen."
Paus Leo XIV zei dat Algerijnse christenen een diepgaande getuigenis bieden van hoe in vrede te leven met hun moslim broeders en zusters, ondanks culturele of religieuze verschillen.
"In twee dagen in Algerije hebben we echt een geweldige kans gehad om bruggen te blijven bouwen, om de dialoog te bevorderen," concludeerde hij. "Ik denk dat het bezoek aan de moskee significant was en om te zeggen dat hoewel we verschillende overtuigingen hebben, we verschillende manieren van aanbidding hebben, we verschillende manieren van leven hebben, we samen in vrede kunnen leven."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Geconfronteerd met de destructieve kracht van moderne wapens is het zeer moeilijk om, zoals in de vorige eeuwen, te spreken van de mogelijkheid van een 'rechtvaardige oorlog.' Al in 1963 schreef paus Johannes XXIII in 'Pacem in Terris' dat het in het atoomtijdperk bijna onmogelijk wordt om te denken dat oorlog kan worden beschouwd als een instrument van gerechtigheid. In dezelfde geest staat paus Leo XIV, die vrede een van de centrale thema's van zijn pontificaat maakt.
Door Andrea Tornielli
Nu mensen weer beginnen te spreken over een "rechtvaardige oorlog," is het de moeite waard om de leer over vrede van de pausen die elkaar de afgelopen honderd jaar op de stoel van Petrus hebben opgevolgd, in herinnering te brengen. Deze leer is geleidelijk verrijkt en verdiept, tot het punt waarop erkend wordt hoe steeds moeilijker het is om te beweren dat er een "rechtvaardige oorlog" bestaat. Reflecties gebaseerd op de theologie van vorige eeuwen en mogelijke rechtvaardigingen voor oorlog houden geen rekening met het feit dat toen theologen van vroegere tijden over deze kwesties schreven, oorlogen werden uitgevochten met zwaarden en knuppels - niet met dodelijke wapens en machinegeleide drones, een realiteit die morele vragen van dramatische intensiteit oproept. Er is een groeiend besef dat oorlog geen pad is dat gevolgd moet worden.
Van de brief van 1917 aan de strijdende naties door paus Benedictus XV, die de Eerste Wereldoorlog beschreef als een "onnodige slachting," tot de inspanningen van paus Pius XII om de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog te voorkomen; van de woorden van paus Johannes XXIII in Pacem in Terris (1963), die schreef dat "het bijna onmogelijk is te denken dat in het atoomtijdperk oorlog kan worden gebruikt als een instrument van gerechtigheid," tot de kreet van paus Paulus VI bij de Verenigde Naties, "Geen oorlog meer!" - en de vaak ongehoorde oproepen van paus Johannes Paulus II om rampzalige conflicten in het Midden-Oosten te voorkomen: de opvolgers van Petrus hebben consequent hun stemmen verheven met zowel profetisch inzicht als realisme, hoewel ze helaas vaak ongehoord zijn gebleven.
De primaire referentietekst is de Catechismus van de Katholieke Kerk, die het recht op legitieme zelfverdediging erkent, maar "strikte voorwaarden" stelt, zelfs voor defensieve oorlog: "de schade die de agressor toebrengt aan de natie of gemeenschap van naties moet blijvend, ernstig en zeker zijn; alle andere middelen om een einde aan te maken, moeten als onpraktisch of ineffectief zijn aangetoond; er moeten serieuze vooruitzichten op succes zijn; het gebruik van wapens mag geen grotere kwaden en wanordelijkheden veroorzaken dan het kwaad dat moet worden geëlimineerd. De kracht van moderne vernietigingsmiddelen weegt zeer zwaar in de evaluatie van deze voorwaarde."
Wie kan ontkennen dat de mensheid vandaag de dag aan de rand staat, precies vanwege de escalerende conflicten en de kracht van deze "moderne vernietigingsmiddelen"?
Het "nee" tegen oorlog werd met toenemende kracht herhaald tijdens het pontificaat van paus Franciscus, die in de encycliek Fratelli tutti (2020) schreef: "Oorlog kan gemakkelijk worden gekozen door allerlei zogenaamd humanitaire, defensieve of voorzorgsredenen in te roepen, en zelfs door de manipulatie van informatie. In de afgelopen decennia is iedere enkele oorlog blijkbaar "verrechtvaardigd"... De kwestie is of de ontwikkeling van nucleaire, chemische en biologische wapens, en de enorme en groeiende mogelijkheden die nieuwe technologieën bieden, oorlog een oncontroleerbare vernietigingskracht hebben gegeven over grote aantallen onschuldige burgers. De waarheid is dat "nooit heeft de mensheid zoveel macht over zichzelf gehad, maar er is niets dat garandeert dat het wijs zal worden gebruikt." We kunnen oorlog niet langer als een oplossing beschouwen, omdat de risico's waarschijnlijk altijd groter zullen zijn dan de vermeende voordelen... Nooit meer oorlog!"
Zijn opvolger, paus Leo XIV, heeft vrede een van de centrale thema's van zijn pontificaat gemaakt. Geconfronteerd met de waanzin van escalerende conflicten en onevenredige uitgaven voor herbewapening, blijft hij het pad volgen dat door zijn voorgangers is geopend, en roept hij op tot vrede, dialoog en onderhandeling met zowel realisme als profetische helderheid. De massaslachtingen van burgers in de afgelopen jaren hebben de geweten van miljarden mensen over de hele wereld geschokt, die naar de bisschop van Rome kijken. Net als Jezus in Getsemane, dringt paus Leo er bij ons op aan het zwaard weer in de schede te steken: "We worden geconfronteerd met bedreigingen, in plaats van de uitnodiging om te luisteren en samen te komen," zei hij tijdens de gebedswake op 11 april. Hij legde uit dat "hen die bidden zich bewust zijn van hun eigen beperkingen; zij doden niet of bedreigen niet met de dood. In plaats daarvan maakt de dood degenen tot slaaf die hun rug naar de levende God hebben gekeerd, en omvormen zichzelf en hun eigen kracht tot een stom, blind en doof idool (vgl. Ps 115:4-8), waaraan zij elke waarde offeren, eisend dat de hele wereld zich buigt. Genoeg van de afgodendienst van zichzelf en van geld! Genoeg van de machtsgetoon! Genoeg van oorlog! Ware kracht komt tot uiting in het dienen van het leven."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Bisschoppen schrijven brief over vrede en gerechtigheid in deze tijden van onrust en conflicten
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
De Rooms-Katholieke Bisschoppen van Nederland publiceerden op 15 april een brief met de titel ‘Vrede en Gerechtigheid. Houvast in onzekere tijden’. Zij adresseren hierin de huidige onrust in een veranderende wereld. ‘De veranderingen van de wereldorde leiden tot onrust, instabiliteit en conflicten. Ook in Nederland merken we de gevolgen daarvan, voor onze vrijheid, welvaart en veiligheid.’ Het geloof biedt in tijden als deze houvast, zeggen de bisschoppen.
‘Te midden van alle veranderingen vinden we houvast, richting, hoop en troost in ons geloof dat oproept te bidden voor en te werken aan vrede en gerechtigheid.’ De oproep aan gelovigen om mee te bidden voor vrede en gerechtigheid gebeurt in eenheid met de voortdurende aandacht die paus Leo XIV vraagt voor ongewapende en ontwapenende vrede langs de weg van dialoog en gebed.
Legeraalmoezeniers
De brief van de bisschoppen past in de lijn van het overleg dat zij recent voerden met twee legeraalmoezeniers en diakens, J.P. Thöni en E. Sengers van het militair ordinariaat (of legerbisdom). Zij spraken met de bisschoppen over hoe de huidige onrust in de wereld in het leger wordt gevoeld en ook wat het betekent voor geloofsvragen waar veel militairen juist ook in tijden van spanning mee bezig zijn. De vraag naar geestelijke bijstand neemt toe met de toenemende dreiging.
Wat wordt er van kerken en gelovigen gevraagd?
Ook werd besproken wat de bisdommen en de parochies kunnen betekenen in het gebed voor en de omgang met katholieke militairen. De dreiging werd actueel genoemd maar niet acuut. Kerken kunnen bijdragen bij het weerbaarder maken van de samenleving als er sprake is van een ramp of crisis. Daarbij is het ondersteunen en bijstaan van mensen in nood voor de Rooms-Katholieke Kerk een vanzelfsprekende taak. Eerder namen de bisschoppen al kennis van het advies van het Interkerkelijk Contact in Overheidszaken (CIO) hieromtrent en zij adviseren ook parochies om daar kennis van te nemen. In afstemming met wat de aalmoezeniers hebben gedeeld levert dat direct een aantal concrete aanbevelingen op voor gelovigen en parochies:
Individueel
Veiligheid en weerbaarheid is niet iets wat alleen defensie doet, maar gaat de hele samenleving aan. Iedereen is opgeroepen bij te dragen aan het welzijn van anderen, en daarmee aan de vrede en veiligheid van anderen. Iedereen kan zich dus ook persoonlijk afvragen wat de beste plek is voor hem of haar om anderen te dienen. Gebed voor vrede en gerechtigheid en voor de militairen wordt aan iedereen gevraagd.
Parochies en geloofsgemeenschappen
De bisschoppen roepen hun parochies en geloofsgemeenschappen van harte op acties rond weerbaarheid en veerkracht vanuit de kracht van de kerk vorm te geven: zingeving, gemeenschap en omzien naar elkaar. Vanuit die kracht gezien kan de volgende vraag worden beantwoord: welke rol kan de parochie/geloofsgemeenschap vervullen wanneer er een ramp of crisis zich voordoet en welke voorbereidingen zijn daarvoor nodig? Wat is haalbaar voor en passend bij onze parochie/geloofsgemeenschap?
Concreet kan worden gedacht aan extra inzet op het opbouwen van contacten in de eigen omgeving. Het gaat hier om contact met andere (maatschappelijke) organisaties maar met nadruk ook met de lokale gemeentelijke overheid. Een visie over hoe de kerkelijke gebouwen gebruikt kunnen worden in geval van grootschalige nood, bijvoorbeeld als Rode Kruispost, is een ander beslispunt. Allereerst kunnen kerken een plek zijn waar troost en aandacht gegeven wordt, een kaarsje kan branden en ruimte is om te bidden en hoop te putten.
‘Samen met u sluiten wij ons van harte aan bij het vredesgebed van de paus. Zijn oproep te bidden voor en te blijven werken aan vrede en gerechtigheid is een houvast in veranderende tijden. Nu wij onderweg zijn naar Pinksteren, moge de Heilige Geest ons die vrede schenken’, zo besluiten de bisschoppen hun brief.
Aartsbisschop Lhernould: Het bezoek van de paus aan Algerije nodigde ons uit tot broederschap, een remedie voor vrede
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Bij de afsluiting van het bezoek van paus Leo XIV aan Algerije, herinnert aartsbisschop Nicolas Lhernould, voorzitter van de Noord-Afrikaanse Conferentie van Bisschoppen, eraan dat het bezoek van de paus geïnspireerd was door St. Augustinus en dat hij mensen ontmoette met geloof, eenvoud en nederigheid.
Door Tiziana Campisi - Algiers
"Dit was een historisch evenement dat een brede en blijvende impact zal hebben op de kerk en de Algerijnse samenleving." Zo beschreef de voorzitter van de Noord-Afrikaanse Conferentie van Bisschoppen (CERNA), aartsbisschop Nicolas Lhernould, de apostolische reis van paus Leo XIV naar Algerije.
In gesprek met Vatican News gaf de aartsbisschop van Tunis de volgende beoordeling van het bezoek van de paus, waarbij hij benadrukte dat de rode draad van zijn toespraken de centraliteit van God was.
Aartsbisschop Lhernould benadrukte ook het woord convivium, dat verschillende keren door de paus werd gebruikt-een "opbouw van broederschap"-wat "waarschijnlijk ook het middel is tegen alles wat tot het tegenovergestelde van vrede leidt."
Q: Hoe interpreteert u het bezoek van paus Leo XIV aan Algerije?
Allereerst zie ik het als een historisch evenement. Niet alleen omdat nog nooit een paus eerder naar Algerije was gekomen, maar vooral omdat het paus Leo XIV is, een Augustijnse paus, die in de voetsporen van Augustinus is gekomen.
Van de inspiratie van Augustinus naar de ontmoeting met een volk. Dat wil zeggen, hij is niet gekomen om een pelgrimstocht te maken-dat had hij al twee keer gedaan toen hij prior-generaal was.
Hij kwam met al zijn Augustijnse kracht en met de emotie om, bovenal, in Annaba, maar ook in Algiers, een volk te ontmoeten waarvan Augustinus een zoon is. Dit is voor mij het meest historische, niet alleen het feit dat nog nooit een paus hier voor hem was gekomen.
Q: U was bisschop van Constantine en nam deel aan de Mis die door paus Leo XIV werd opgedragen in de Basiliek van Sint-Augustinus, het oude Hippo, vandaag Annaba. Wat betekende deze viering?
Het eerste is dat het voor mij een grote emotie was om weer zoveel geliefde gezichten te zien-vrienden, broeders, zusters, gemeenschappen-maar ook vrienden die geen christenen zijn, die kwamen omdat er een evenement was.
Toch is dit voor ons niet ongewoon, omdat er deze co-existentie, deze broederschap met moslims is, die zelfs tot het punt van een soort spirituele emulatie wordt geleefd, wat betekent dat we ook gemakkelijk elkaars gebedshuizen bezoeken.
Het tweede is dat ik in deze ceremonie een zeer sterke sfeer van vrede ervoer, gebaseerd op de interculturaliteit die onze gemeenschappen kenmerkt, maar met een zachtaardigheid en nederigheid, die uitstralend was van de Heilige Vader zelf, van zijn manier van zijn en van zijn woorden.
Het was een significante gebeurtenis, zelfs wereldwijd dankzij de massamedia, en tegelijkertijd was het een gezinsmoment, een beeld van onze kleine kerk en van de manier waarop we deze relatie met onze moslimvrienden in het land leven. Dus, ik geloof dat het een krachtig evenement en beeld was van de universele kerk en van de lokale kerk.
Q: Wat laat paus Leo XIV achter in Algerije?
Vooral het feit dat hij is gekomen. Hij heeft, zo gezegd, in het vlees aanwezig gemaakt wat hij op de dag van zijn verkiezing vanaf het balkon van Sint-Pieter heeft gezegd: "Ik ben een zoon van Sint-Augustinus."
Dus, ik denk dat hij inmiddels een broer voor Algerije is geworden. We zullen dit in de loop van de tijd zien, want wat belangrijk zal zijn, is in staat zijn om te herlezen wat hij heeft gezegd, en ook de impact van zijn bezoek in het dagelijks leven te zien, in relaties, en ook de culturele impuls die het mogelijk heeft gegeven. Maar dit zal zich in de loop van de tijd ontvouwen.
Hij sprak ook krachtige woorden. Het thema dat me het meest raakte, dat ik als de rode draad zie, is de centraliteit van God, waaruit vrede voortvloeit en waarop hij sterk heeft aangedrongen-vreedzame co-existentie en, bovenal, blije co-existentie tussen mensen. Deze centraliteit van God leek mij iets werkelijk krachtigs te zijn tussen alles wat hij heeft gezegd.
En toen kwam de paus met nederigheid en eenvoud; hij bedreef geen diplomatie, maar sprak tot de mensen op een manier die, naar mijn mening, een sterke impact had. Ik voelde het vooral in de christelijke gemeenschap na de twee ceremonies-bij Onze Lieve Vrouw van Afrika en in Annaba-maar ik voelde het ook toen we de Martelarenherinnering (Maqam Echahid) op de eerste dag verlieten.
De impact van zijn woorden op mensen en hun indruk afterward was werkelijk sterk en ontroerend.
Q: Hoe gaat de kerk in Algerije nu verder?
De kerk gaat verder versterkt in haar manier van zijn. De drie belangrijkste pijlers van de aanwezigheid en getuigenis van de kerk die de Heilige Vader ontwikkelde in zijn toespraak bij Onze Lieve Vrouw van Afrika vormen werkelijk een sterke aanmoediging, omdat ze een definitie zijn die ik Augustijns zou noemen in missie. Het komt zeer dicht bij onze manier van zijn en is in harmonie met onze geleefde ervaring: gebed, naastenliefde en eenheid. Dit zijn zaken die in elke sfeer van onze kerk zeer sterk weerklinken.
Wat me het meest indrukte van de woorden van de paus, zal ik in de loop van de tijd begrijpen, want de manier van spreken van de Heilige Vader is niet om opvallende of retorische formules te gebruiken. Zijn is een zachtaardige manier van zijn; met zijn woorden belicht hij altijd de centraliteit van God en daarmee de gemeenschap.
Persoonlijk werd ik geraakt door het Latijnse woord convivium, dat hij verschillende keren gebruikte, wat "samenleven" betekent, en ook de mozaïek van Tipasa aanhaalde, waarop is geschreven: "In Christo Deo pax et concordia sit convivio nostro" ("In Christus God, zij vrede en overeenstemming in ons samenleven").
Hij gebruikte dit verschillende keren, en deze opbouw van broederschap is zeer waarschijnlijk ook het middel tegen alles wat tot het tegenovergestelde van vrede leidt.
Zo spreekt paus Leo XIV niet alleen over vrede in de wereld, met al de moeilijkheden, uitdagingen en geweld van vandaag, maar, in continuïteit met zijn voorganger, paus Franciscus, roept hij ook een positieve visie op over hoe vrede te bouwen.
Hij doet dit met deze centraliteit van God en door uit de put van het beste in ieder persoon te putten, in de convivialiteit van verschillen, die, in God, gemeenschap wordt. Dit is een zeer Augustijns thema, en het is wat ik persoonlijk belangrijk vind.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus neemt afscheid van Algerije, vertrekt naar Kameroen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Na een kort bezoek aan een door de Kerk gerund weeshuis in Algiers, stijgt paus Leo XIV op van boord van het pauselijke vliegtuig aan het einde van zijn apostolische reis naar Algerije en vliegt naar Kameroen voor het tweede gedeelte van zijn bezoek aan vier Afrikaanse landen.
Door Deborah Castellano Lubov
Paus Leo XIV steeg woensdagochtend om ongeveer 10:15 lokale tijd op van de internationale luchthaven "Houari Boumédiène" in Algiers, waarmee hij de eerste etappe van zijn apostolische reis naar vier landen in het buitenland afrondde.
Het pauselijke vliegtuig staat gepland om rond 15:20 uur te landen op de internationale luchthaven Yaoundé-Nsimalen in Kameroen voor het tweede gedeelte van de 11-daagse reis.
Voor zijn aankomst op de luchthaven nam hij afscheid van de apostolische nuntiatuur in Algerije en bracht hij een kort bezoek aan de kleuterschool Onze Lieve Vrouw van Afrika, gerund door de Missionarissen van de Liefde.
De kinderen voerden een korte show op voor de paus, die hen vervolgens begroette, evenals de zusters.
Op maandag, na zijn aankomst in Algiers en een welkomstceremonie, bracht paus Leo XIV een beleefdheidsbezoek aan de president van de republiek. Hij bezocht daarna het Maqam Echahid-martelarenmonument, ontmoette de autoriteiten, de maatschappelijke groepen en het diplomatiek corps, en bezocht de Grote Moskee van Algiers.
Hij bracht ook een privébezoek aan het Welkom- en Vriendschapscentrum van de Augustijnse Missionarissen in Bab El Oued en ontmoette de Algerijnse gemeenschap in de basiliek van Onze Lieve Vrouw van Afrika.
Op dinsdag, de tweede dag van zijn bezoek aan Algerije, reisde de paus naar Annaba, de locatie van de oude stad Hippo, waar Sint Augustinus diende als bisschop.
Na het bezoek aan de archeologische vindplaats besteedde de paus enkele momenten aan verschillende oudere bewoners van het Ma Maison verpleeghuis voor ouderen, gerund door de Kleine Zusters van de Armen. In de namiddag vierde paus Leo XIV de mis in de basiliek van Sint Augustinus.
Paus Leo XIV schudt de hand van president Abdelmadjid Tebboune (@Vatican Media)
Op woensdagochtend vond er vlak voor de vertrek van de paus een korte afscheidsceremonie plaats op de luchthaven, in aanwezigheid van de president van Algerije, Abdelmadjid Tebboune, en een delegatie van civiele en kerkelijke vertegenwoordigers.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
