Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
In de parochiekerk van de H. Joannes de Doper in Hoofddorp namen we op 12 juni, hoogfeest van het H. Hart, afscheid van Ronny Thè, die in 2004 tot diaken is gewijd. In een stemmige Eucharistievierng, met prachtige zang hebben we hem toevertrouwd aan de liefde van zijn Schepper.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Na de bekendmaking van het eerste geval van euthanasie bij een kind in ons land, heb ik aan de Italiaanse krant Avvenire op verzoek van dit dagblad, een reactie gegeven. De euthanasie vond eind 2025 plaats, zo maakte minister Sophie Hermans van Volksgezondheid bekend. Reeds eerder was de mogelijkheid voor euthanasie op pasgeborenen en kinderen boven de twaalf jaar geopend. Hierbij in een Nederlandse vertaling mijn reactie, verschenen in Avvenire van 27 juni, op deze trieste nieuwe stap. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op de snikhete vrijdagochtend van 26 juni 2026 werd een bijzondere mijlpaal bereikt: bij de notaris is officieel de Stichting Holy City Amsterdam opgericht. Daarmee heeft het initiatief een stevig fundament gelegd voor de toekomst. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Op 25 juni gaf de Anteo Palazzo del Cinema in Milaan, "La Milanesiana," een eerbetoon aan de Amerikaanse filmregisseur Martin Scorsese, die een videoboodschap stuurde die op het evenement werd vertoond, waar onder andere pater Antonio Spadaro, ondersecretaris van het Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs, aanwezig was.
Door Martin Scorsese
Wanneer ik nu aan The Last Temptation of Christ denk, beschouw ik het natuurlijk als iets apart van mijn andere films.
En het is apart - maar het is erg bijzonder. Waarom? Omdat wanneer iemand zich rechtstreeks met Jezus als personage bezighoudt, er een mysterie is. Het is mysteriegebied, en het zal altijd iets ongekend zijn. Het zal altijd een vraag zijn, denk ik.
En de vraag is: wat is het leven van Jezus? En dat opent natuurlijk meer vragen. Wat zijn de gebeurtenissen in de evangeliën? In hoeverre is zijn verhaal, zoals wij het begrijpen, narratief? In hoeverre was Jezus menselijk? Was hij menselijk, en in hoeverre was hij goddelijk? Volledig menselijk en volledig goddelijk. Die specifieke vraag was de kern van mijn benadering.
Dat is wat me echt opwindde aan de roman van Kazantzakis de eerste keer dat ik het las. Volledig menselijk, volledig goddelijk - en de laatste verleiding was gewoon om een normaal leven te leiden, omdat een normaal leven, in de meeste gevallen, heel, heel gezegend is.
Ik gebruik het woord "benadering," maar "poging" zou misschien het betere woord zijn, omdat dat is wat we allemaal doen wanneer we Jezus afbeelden, of het nu in een roman of een gedicht, een muziekstuk, een schilderij of een film is.
Toen ik eindelijk in staat was om de film te maken, hoopte ik dat sommige mensen zich ervoor zouden openstellen en het zouden accepteren als een poging die met een echt diepe liefde en met een gevoel van ontzag is gemaakt dat me sinds mijn kindertijd vergezelt - een poging om een dialoog over Jezus te beginnen. Een serieuze dialoog, een goede dialoog. Om Jezus opnieuw te overdenken en in ons hart, ons leven en onze ziel in het heden te brengen.
Ik wilde niet dat het alleen het beeld was van een afbeelding van Jezus aan de muur, iets waarmee we geen verbinding hebben.
In plaats daarvan werd het een grote controverse. Je kunt je niet voorstellen hoeveel het voor me betekende om zo warm ontvangen te worden door paus Franciscus, om welkom te worden geheten in het Vaticaan, en om een goede vriend te vinden in pater Antonio Spadaro.
Dus, ik ben bemoedigd om te weten dat deze vertoning plaatsvindt. Het spijt me echt dat ik niet persoonlijk bij jullie kan zijn, en ik wil Pierluigi De Pasquale bedanken voor het geweldige boek dat hij erover heeft geschreven, en vader Spadaro voor zijn blijvende vriendschap. En ik wil jullie allemaal bedanken voor het komen kijken vanavond.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
De eerste sessie van de Buitengewone Consistorie van paus Leo XIV bracht 178 kardinalen samen, die reflecteerden op de groeiende sociale, politieke en spirituele uitdagingen van de wereld, terwijl ze de missie van de Kerk bevestigden om gemeenschap, vrede en hoop te bevorderen.
Vaticaans Nieuws
Op vrijdag 26 juni waren er in totaal 178 kardinalen aanwezig voor de openingssessie van de Buitengewone Consistorie, bijeengeroepen door paus Leo XIV.
Na de viering van de Mis in de Sint-Pietersbasiliek om 9:30 uur, verhuisden de kardinalen naar de Paul VI-zaal, waar ze zich verzamelden aan hun toegewezen werktafels. De deelnemers werden verdeeld in acht groepen van diocesane kardinaal-electoren (inclusief apostolische nuntius en kardinaal-electoren die hun diensten als diocesane bisschoppen hebben beëindigd) en tien groepen bestaande uit kardinalen die in de Romeinse Curie dienen samen met niet-elector kardinalen.
Na het zingen van de Veni Creator, opende kardinaal Luis José Rueda Aparicio, die de eerste sessie modereerde, formeel de bijeenkomst en nodigde hij kardinaal Giovanni Battista Re, decaan van het College van Kardinalen, uit om zijn groeten te brengen. Paus Leo XIV hield vervolgens een inleidend adres.
Bij de afsluiting van de toespraak van de paus, onderstreepte kardinaal Rueda Aparicio de vraag van de Heilige Vader om de steun van de kardinalen en verzekerde hem van hun geloof, vreugde en bereidheid om te helpen. Hij introduceerde vervolgens het thema van de sessie, "In wat voor soort wereld zijn we geroepen om het Evangelie te verkondigen?", voordat hij kardinaal Grzegorz Ryś uitnodigde om een bijbelse meditatie te bieden.
De Poolse kardinaal introduceerde de reflecties van de groep over de "lijden, spanningen en vragen die door de hedendaagse volken en kerkelijke gemeenschappen lopen" en over de "tekens van hoop, trouw aan het Evangelie en mogelijke verzoening" die in het gedeeld discernement moeten worden meegenomen.
Na een uitgebreide periode van stille gebed, kwamen de kardinalen in hun respectieve werkgroepen bijeen om hun reflecties te delen. Elke groep bepaalde de timing van zijn korte pauze voordat ze om 12:10 uur in plenaire vergadering weer bijeenkwamen. Secretarissen van alle acht groepen van het eerste deel en vier groepen van het tweede deel presenteerden rapporten over hun discussies.
In alle groepen was er een diepgaand bewustzijn van het lijden van mannen en vrouwen die door een periode van diepe sociale transformatie gaan.
Onder de belangrijkste zorgen die werden geïdentificeerd als antwoord op de eerste vraag, waren de toenemende polarisatie binnen samenlevingen en gemeenschappen, die politieke spanningen en geweld genereert, gevoed door sociale verdeeldheid, desinformatie en vormen van communicatie die de ontmoeting niet bevorderen. De deelnemers merkten op dat zulke polarisatie het bestuur en de vreedzame co-existentie bemoeilijkt, terwijl geweld steeds vaker wordt gezien als een manier om geschillen op te lossen, wat leidt tot persoonlijke vijandigheid, agressie en, internationaal, oorlogen en conflicten.
Verschillende groepen benadrukten ook het lijden dat in veel delen van de wereld wordt veroorzaakt door gebrek aan respect voor religieuze en etnische minderheden, wat religieuze vrijheid ondermijnt en leidt tot vijandigheid, en soms geweld, vooral tegen de Kerk. Sommige groepen verwezen ook naar het groeiende fenomeen van antisemitisme.
Veel werkgroepen reflecteerden op overmatige individualisme, de crisis van het gezin en de groeiende eenzaamheid die zowel ouderen als jongeren ervaren, waarbij deze worden geïdentificeerd als bijdragende factoren aan nog ernstigere problemen, waaronder stijgende zelfmoordcijfers en druggebruik. Er werd ook veel aandacht besteed aan de uitdagingen waarmee jongeren worden geconfronteerd te midden van economische en financiële crises en moeilijkheden op de arbeidsmarkt.
In het hart van vele interventies lag het bewustzijn van een wijdverspreid gevoel van wantrouwen, fatalisme en machteloosheid ten opzichte van instellingen, democratie en de toekomst, ook verbonden met dalende geboortecijfers, de groei van criminele organisaties, jeugdcriminaliteit en drugshandel. Verschillende groepen benadrukten de rol van secularisme, het verlies van transcendente en spirituele waarden, en het afnemend gevoel van de betekenis van het leven, samen met een groeiende vermoeidheid en de afwezigheid van een gedeeld begrip van waarheid, wat het moeilijker maakt om de ander te erkennen en authentieke relaties op te bouwen.
Deelnemers benadrukten ook de noodzaak om migratie op een humane en christelijke manier aan te pakken, erkend hoe het volken, samenlevingen en gemeenschappen vormgeeft terwijl effectieve integratiebeleid steeds urgenter wordt te midden van nieuwe vormen van uitsluiting. De ecologische crisis, corruptie en de ontberingen van het leven in grote steden werden ook besproken.
Geconfronteerd met deze realiteiten, benadrukten alle groepen dat de Kerk zichzelf moet presenteren als een moeder en een welkom thuis, ook door de vernieuwing van het parochieleven. De Kerk, zeiden ze, moet in staat zijn haar eigen tekortkomingen te erkennen, het lijden te helpen transformeren tot een kans voor groei en de wereld eraan te herinneren dat de mensheid één familie is.
Er kwam ook een sterk bewustzijn naar voren van de verantwoordelijkheid die op de Kerk is gelegd in dit bijzondere moment in de geschiedenis. Veel groepen merkten op dat, terwijl talrijke instellingen een crisis van geloofwaardigheid doormaken, de Kerk wordt geroepen om met autoriteit te spreken ter verdediging van de menselijke waardigheid, vrede, verzoening en het algemeen welzijn. Vooral waar zij dicht bij degenen die lijden blijft, ontdekt de Kerk een geloofwaardigheid die vele andere instellingen zijn kwijtgeraakt.
Deelnemers beschreven de Kerk als een expert in authentieke relaties, die de wereld met medeleven beziet. Ze merkten op dat veel jongeren een groeiende dorst naar het Evangelie tonen en kunnen bijdragen aan het bouwen van een betere wereld door nabijheid en solidariteit. Synodaliteit werd beschreven als een providentiële weg voor zowel de Kerk als de mensheid in het zoeken naar antwoorden op de uitdagingen van vandaag. Liefde en solidariteit werden benadrukt als authentiek getuigenis aangeboden door genereuze leken, terwijl migranten werden erkend als een zegen voor de gemeenschappen die hen verwelkomen. De Kerk, zeiden de deelnemers, blijft werken voor vrede en voor de inclusie van allen binnen geloofsgemeenschappen.
Verschillende groepen wezen ook op het krachtige getuigenis dat de Kerk biedt waar zij leeft als een minderheid, een "klein kudde" onder vele volken van de wereld. Onderwijs werd benadrukt als een plek waar het algemeen welzijn kan worden herbouwd, terwijl toenemende roepingen, populaire devotie en het blije geloof van het Volk van God allemaal als tekens van hoop werden geïdentificeerd.
Deelnemers spraken ook over het belang van het afwijzen van geweld, het bevorderen van dialoog-inclusief oecumenische en interreligieuze dialoog-en het erkennen van gebed als fundamenteel in het ondersteunen van vrede. In deze context verwezen sommige groepen naar de recente Apostolische Reis van de Heilige Vader naar Spanje en beschouwden zij de woorden van paus Leo als een loyale en vrije stem in het huidige tijdperk.
Paus Leo bleef aanwezig tot het begin van de groepsdiscussies voordat hij kort voor de hervatting van de plenaire sessie terugkeerde.
Bij de afsluiting van de groepsrapporten bedankte hij kort de aanwezigen en benadrukte opnieuw het belang van participatie en dialoog. Verwijzend naar de meditatie van kardinaal Ryś en het beeld van de man die half dood was achtergelaten, zei de paus: "Als we niet blind zijn, is het waar dat er zoveel lijden is."
Eenzaamheid en lijden, vervolgde hij, behoren tot de gevolgen van de maatschappij van vandaag. De Kerk reageert op deze uitdaging door iedereen uit te nodigen tot gemeenschap, niet alleen door kerken te openen en sacramenten te vieren, maar ook door kansen en ervaringen van oprechte ontmoeting te creëren.
De morgensessie werd afgesloten met het reciteren van de Angelus, waarbij de kardinalen gepland stonden om om 16:00 uur weer bijeen te komen voor de namiddag sessie.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
