Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Parochiële Caritasinstellingen (PCI’s) en diaconale werkgroepen doen vanouds veel goeds voor mensen in nood. Maar ondertussen zijn de parochies en de maatschappij niet meer dezelfde als voorheen en is de positie van de Kerk in de samenleving heel anders geworden.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
In de marge van de Rimini Meeting voor Vriendschap tussen Volkeren in 2026, spreken Roseline Hamel en Nassera Kermiche, die bekend zijn komen staan als "zussen in verdriet", met Vatican News over de tragedie die hen verbindt. Roseline is de zus van pater Jacques Hamel, de Franse priester die in 2016 werd vermoord terwijl hij de Mis vierde tijdens een terroristische aanval. Nassera is de moeder van een van de twee tieners die de aanval pleegden en vervolgens door de politie werd doodgeschoten.
Hieronder volgt een transcriptie van het interview met Roseline Hamel en Nassera Kermiche. Het is vertaald vanuit het Frans en bewerkt voor vlotheid en leesbaarheid.
Je kunt het volledige interview, in het Frans, hier bekijken.
Q: Roseline, wat bracht je ertoe om contact op te nemen met Nassera?
Roseline Hamel: Het was een vraag die ik mezelf elke dag stelde. Ik vroeg me af wie er meer zou kunnen lijden dan ik. Het was een lange reis, van bijna een jaar, waarin ik God die vraag bleef stellen. Al mijn gesprekken met Hem waren als een gebed, maar ik kreeg geen antwoord.
Toen op een ochtend wendde ik me tot God en zei: "Mijn God, vertel me wie er meer kan lijden dan ik." Voor mij leek het onmogelijk.
De volgende ochtend begon ik na te denken over deze vrouw die ik niet kende - deze moeder, die een moeder was zoals ik. Ik keerde onze rollen om en probeerde me in haar plaats te stellen. Ik stelde me haar pijn, haar torments en de maanden van strijd voor die ze had doorstaan met haar jonge zoon, die zich had laten trekken in een richting die zijn moeder nooit voor hem had gewild.
Ik stelde me de minachtende blikken voor die ze moest hebben ondervonden en de schuldgevoelens die ze als ouder moest dragen. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik de persoon had gevonden die misschien meer leed dan ik.
Ik zei tegen mezelf: "Dat is het. Ik heb deze weg terug naar het leven gevonden, de zin van betekenis waar ik sinds de begrafenis en mijn terugkeer naar huis naar op zoek was." Toen zei ik tegen mezelf: "Nu, Roseline, moet je iets doen. Je moet de weg vinden naar het huis waar deze moeder woont."
Q: Nassera, wat voelde je toen Roseline voor de eerste keer op je deur klopte?
Nassera Kermiche: Het was ook een lange reis, want we spraken eerst telefonisch. Aan het begin waren onze gesprekken heel kort. Toen ontwikkelde zich beetje bij beetje een oprecht gesprek tussen ons.
Op een dag vroeg Roseline me: "Als ik naar Saint-Étienne kom, zou je dan bereid zijn om me te ontmoeten?" Ik antwoordde: "Natuurlijk. Ik heb al een lange tijd op je gewacht."
Ik had al geruime tijd op die ontmoeting gehoopt. Ik had al geprobeerd de religieuze zusters te ontmoeten die in de kerk waren toen de aanval plaatsvond, maar dat was niet mogelijk geweest.
Ik was dus erg blij dat ik Roseline kon ontmoeten. Toen ze bij mijn deur aankwam en ik open deed, was ik zo emotioneel en zo blij dat er geen woorden uit mijn mond kwamen, behalve: "Vergeef me, vergeef me." Dat was alles wat ik kon zeggen, omdat ik haar vergiffenis nodig had.
Q: Roseline, je spreekt van vergeving als een reis. Was er een bepaald moment waarop je begreep of voelde dat vergeving mogelijk was?
Roseline Hamel: Ik had nooit echt over de moeilijkheid van vergeving nagedacht. Misschien had ik nooit reden gehad om dat te doen. Vergeven is natuurlijk altijd moeilijk, en het hangt af van de omvang van de overtreding.
Tot dan was ik geconfronteerd met de gewone moeilijkheden van het leven. Zoals mijn dochter tegen me zou zeggen: "Laat het gaan, Mam." En ik liet dingen vrij gemakkelijk los omdat ik andere dingen had om voor te leven. Wanneer je kinderen opvoedt, kun je niet eindeloos blijven hangen in iets dat je heeft gekwetst of beledigd.
Maar in de situatie die ons vandaag verbindt, leek het aanbieden van vergeving, in de ogen van de maatschappij, een immense en bijna onmogelijke onderneming. Waarom? Omdat we niet dezelfde religie delen en alles leek bedoeld om ons te verdelen.
Die tragische dag, die dag van dodelijk geweld die we beiden hebben meegemaakt, had haat moeten zaaien tegen deze familie. Maar haat leidt tot wraak, geweld en de vernietiging van onze eigen menselijkheid.
Ik weet niet of het de opoffering van die levens was die betekende dat we de genade van God ontvingen om geen haat te voelen. Geen enkel lid van mijn familie voelde het.
Driedaags voor de begrafenis kwam de aartsbisschop van Rouen naar het huis van mijn zus om ons te helpen het te organiseren. We waren met zijn twaalfen in een klein appartement dat voor vier mensen bedoeld was. Voordat we begonnen, stelde hij ons een vraag: "Voel je haat?"
Ik vroeg me af waarom hij dat vroeg, want haat was nooit eens bij me opgekomen. Ik begon me af te vragen of de andere leden van mijn familie bang waren om het toe te geven, of dat ze het ook niet voelden.
Mijn jongste dochter antwoordde toen met een verstikte stem: "Vader, het lijden is zo immens dat er geen ruimte voor haat is." Het was een vreemd wonderlijk moment-een genade van God die ons was gegeven.
Enkele maanden later keek ik naar een reportage op de computer van mijn dochter over de jongeren die in Krakau waren voor Wereldjongerendag. De priesters vroegen hen om te stoppen met zingen en dansen, om onmiddellijk de dichtstbijzijnde kerken binnen te gaan en te bidden dat haat geen wortel zou schieten.
Ik zei toen tegen mijn dochter: "Nu weet ik waarom we geen haat voelden." Duizenden jongeren uit elke natie hadden die dag gebeden zodat haat geen wortel zou schieten. Het was dus nauwelijks verrassend dat we het niet ervaren hadden.
Mijn geloof was verwoest, maar het begon zich geleidelijk opnieuw op te bouwen. Het werd herbouwd langs dit pad van ontmoeting, door de tijd die we samen doorbrachten, door onze gesprekken en door het ontdekken van de kleine jongen die Adel ooit was geweest-zijn kindertijd, zijn vreugden, zijn keuzes en zijn moeilijkheden.
Net zoals mijn geloof ooit was verwoest en vertrapt, is het vandaag de dag sterk. Vandaag durf ik erover te spreken.
Q: Nassera, je hebt de immense pijn van het verlies van je zoon in zulke omstandigheden doorstaan, maar ook, denk ik, vele andere vormen van lijden en vragen. Wat waren ze?
Nassera Kermiche: Naast de pijn van het verlies van een zoon in zulke omstandigheden, was er schuld, schaamte en boosheid.
Ik vroeg mezelf voortdurend af: "Waarom?" Ik begreep niet wat er was gebeurd. Ik kon de aanval niet begrijpen en had het helemaal niet verwacht. Ik was op zoek naar antwoorden, maar ik had geen.
Ik was boos op de samenleving en op alle mensen van wie ik hulp had gezocht, maar die niet hadden geholpen. Ik was boos op iedereen.
Ik schaamde me ook voor wat er was gebeurd, omdat mijn zoon iets vreselijks had gedaan. En ik voelde me schuldig. Ik zei tegen mezelf: "Ik ben zijn moeder. Zijn vader en ik hebben hem opgevoed. Waar ging het mis? Welke fout hebben we gemaakt in zijn opvoeding zodat onze zoon zo werd?"
Al die emoties raakten verstrengeld en maakten de pijn nog dieper.
Q: Roseline, tien jaar na zijn dood, wat zou je graag willen dat de wereld zich herinnert over je broer Jacques-niet alleen over zijn dood, maar vooral over zijn leven en bediening?
Roseline Hamel: Ik zou eerst willen dat mensen zich herinneren dat zijn leven aan anderen was gegeven. Van jongs af aan wilde hij zijn leven aan God wijden.
Mensen moeten zijn zeer eenvoudige leven herinneren, geleefd met grote nederigheid. Hij was een beetje als een mus, tevreden met heel weinig maar met veel geven.
Hij kon aanvankelijk een beetje koud lijken, vooral wanneer hij in een nieuwe parochie arriveerde en nog niemand kende. Hij was pijnlijk verlegen. Maar zodra mensen hem leerden kennen en hun moeilijkheden en beproevingen aan hem toevertrouwden, ontdekten ze een andere persoon.
Wanneer ik mijn broer bezocht, vertelden parochianen me vaak: "Je weet wel, je broer is iemand die je moet leren kennen." Zodra hij mensen kende, werd hij warm. Ze hielden ervan naar hem te luisteren en hem troost te horen bieden. De kinderen waren ook erg blij wanneer hij hen catechismus gaf.
Hij moest voortdurend moeite doen om zijn verlegenheid te overwinnen en zich open te stellen voor anderen, maar hij vond de kracht om dat te doen. Aan het einde van zijn seminarieopleiding had de directeur zelfs gezegd dat Jacques het moeilijk zou vinden om priester te worden omdat het openbaar spreken zo moeilijk voor hem was.
Vanaf het begin van zijn priesterschap had hij graag de voetsporen van Charles de Foucauld gevolgd en een Witte Vader geworden, maar hem was verteld dat zijn gezondheid niet sterk genoeg was. Dat zou hem aanzienlijke pijn en diepe frustratie bezorgen.
Naarmate hij ouder werd, sprak hij vaak met me over het leven van Charles de Foucauld. We spraken ook vaak over de monniken van Tibhirine, vooral nadat de film Of Gods and Men was uitgebracht. Mijn broer was erg bescheiden en enigszins privé. Hij ging nooit naar de bioscoop, maar toen die film uitkwam, belde hij me om te zeggen dat hij was gaan kijken.
Charles de Foucauld, de monniken van Tibhirine en de terroristische aanslagen die toen plaatsvonden, kwamen vaak in onze gesprekken aan bod. De menselijke capaciteit voor zulke kwaadaardige gedachten veroorzaakte hem veel verdriet.
Q: Nassera, wanneer je vandaag de dag jongeren ontmoet, wat zou je ze willen vertellen om te helpen voorkomen dat ze worden aangetrokken door boodschappen van geweld en haat?
Nassera Kermiche: Ik zou ze willen vertellen dat sociale media bepaalde voordelen hebben omdat het hen in staat stelt veel dingen te leren, maar het ook gevaren met zich meebrengt. Een groot deel van de inhoud kan hen de verkeerde kant op leiden.
Ik zou ze daarom zeggen: "Wees voorzichtig met wat je hoort. Praat erover met je ouders. Vraag hen of wat je hoort waar is en of je de juiste weg volgt."
Jongeren worden soms aangetrokken door wat gemakkelijk is: als iets gemakkelijk is, denken ze dat het goed moet zijn; als het moeilijk is, denken ze dat het verkeerd moet zijn. En toch is de moeilijkere weg soms de juiste.
Ik zou ze aanraden om voorzichtig te zijn en naar hun ouders te luisteren, omdat ouders nooit opzettelijk hun kinderen naar iets gevaarlijks zouden leiden.
Het is ook belangrijk dat ze de grondslagen van hun religie vanaf hun kindertijd leren. Op die manier kunnen ze mensen herkennen die hen proberen dingen te vertellen die niet waar zijn en zullen ze zich niet laten misleiden.
Q: Jullie zijn "zussen in verdriet" geworden. Wat proberen jullie te bouwen door jullie vriendschap en getuigenis?
Nassera Kermiche: Telkens wanneer we een lezing geven of onze getuigenis delen-en ook via ons boek-proberen we een boodschap van vrede over te brengen en zaadjes van vrede over de hele wereld te zaaien.
We willen dat mensen begrijpen dat oorlogen niets bereiken. Ze brengen alleen verwoesting, verdriet en bitterheid. Als we erin slagen om samen in vrede op deze aarde te leven, zal de mensheid worden gered. Op dit moment zijn we echter op weg naar vernietiging.
De oorlogen die vandaag plaatsvinden, zijn oorlogen om geld, politiek en macht. Maar we hebben dat allemaal niet nodig. We willen eenvoudig samen in vrede kunnen leven.
Roseline Hamel: De boodschap die we willen overbrengen via ons boek en onze getuigenissen is dat, tegen alle verwachtingen in, het mogelijk is om elkaar te ontmoeten voorbij de pijn, voorbij een aanstoot, voorbij kritiek, voorbij vooroordelen en voorbij onze verschillen. Dat is de betekenis van ons voorbeeld en onze getuigenis.
Omdat Nassera en ik durfden elkaar te ontmoeten, herontdekten we samen onze innerlijke vrede, een nieuwe adem van leven en een kracht van hoop die we dachten voor altijd verloren te zijn.
Ik richt me daarom tot iedereen met deze boodschap: laten we durven elkaar te ontmoeten voorbij onze verschillen en onze vooroordelen. God ontmoeten is de ander ontmoeten.
Deze zinnen mogen alledaags klinken, maar ze dragen een kostbaar gewicht. Door te durven de hand naar de ander uit te steken-hun verschillen, hun beproevingen en hun lijden te omarmen-bouwen onze ontmoetingen de mensheid op, versterken ze de broederschap en laten ze geen ruimte voor haat, wraak of geweld.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
24 augustus markeert de 35ste verjaardag van de onafhankelijkheid van Oekraïne, en het markeert ook vier en een half jaar conflict met Rusland.
Door Nathan Morley
Oekraïne viert 35 jaar onafhankelijkheid op 24 augustus, terwijl de oorlog met Rusland een vierde jaar ingaat.
Europese leiders verzamelen zich in Kyiv, de Oekraïense hoofdstad, waar de zogenaamde 'Coalition of the Willing' president Volodymyr Zelensky zal ontmoeten om extra steun te bespreken nu Moskou zijn bombardementen opvoert.
Intussen blijven beide landen aanvallen uitvoeren.
Oekraïense functionarissen zeggen dat vijf mensen zijn omgekomen in de regio Charkov. Rusland zegt dat drie tieners zijn overleden toen een kindercentrum werd getroffen door wat het noemde "dronepuin."
Eerder beloofde de Britse premier Andy Burnham druk uit te blijven oefenen op Moskou tijdens zijn eerste officiële bezoek aan Oekraïne, ondanks Russische bedreigingen.
In het Midden-Oosten waarschuwde de Amerikaanse minister van Financiën Iran voor wat hij noemde "de grootste financiële offensief ooit," en zei dat de oorlog tussen de VS en Israël met Iran "de eindfase ingaat."
Scott Bessent zei dat Washington alle economische banden met Teheran zou verbreken in een "economische D‑Day," en dat elk land dat zaken deed met Iran ook zou worden geïsoleerd.
Iran verwierp de opmerkingen en zei dat het alle regionale olie-exporten zou stopzetten "als de oorlog doorgaat," volgens het persbureau Reuters.
Luister naar het verslag van Nathan Morley:
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Terwijl technologie en communicatie blijven evolueren, gebruikt de Congregatie van Zusters van Onze Lieve Vrouw van Usambara (COLU) in Tanzania steeds meer media als een instrument voor evangelisatie. Via televisie en sociale netwerken proberen de zusters het Evangelie te delen, jongeren te betrekken en te reageren op vragen over het katholieke geloof.
Door Sr. Ernestina Patrick Lasway SAC en Sr. Christine Masivo CPS
Opgericht in 1954 door Mgr. Eugen Arthurs van de Rosminianen, zijn de COLU Zusters een diocesane congregatie geworteld in evangelisatie en onderwijs. In 1958 werd Mgr. Arthurs de eerste Bisschop van het Katholieke Bisdom Tanga. De zusters werden aanvankelijk gevormd door de Missiezusters van het Kostbare Bloed (CPS), en hun eerste Algemene Overste was Sr. Willibalda Giesbers.
De congregatie begon haar missie in Rangwi en verhuisde later naar Korogwe, Kwamndolwa, in Tanga, terwijl Rangwi het oorspronkelijke moederhuis bleef. In de loop der tijd heeft hun apostolaat zich gericht op onderwijs op alle niveaus - van kleuterschool tot college - evenals catechese en jeugdvorming.
Sr. Paulina met de camera
Als reactie op de veranderende tijden hebben de zusters de behoefte vastgesteld om mensen te bereiken via moderne communicatiemiddelen. Dit leidde tot de oprichting van Usambara Mountain TV (UMTV) in juli 2024 in Lushoto, in de regio Tanga.
Het initiatief heeft als doel content te bieden die evangelisatie, onderwijs en dialoog over geloofszaken ondersteunt. "Via televisie en het internet kunnen we mensen bereiken die ver buiten onze directe gemeenschappen wonen," zei Sr. Paulina T. Mshana, directeur van UMTV. "Dit versterkt onze missie om het Evangelie te delen en mensen, vooral jongeren, aan te moedigen God beter te leren kennen en lief te hebben."
Veel jongeren volgen UMTV via sociale mediaplatforms en YouTube, waar het kanaal programma's aanbiedt die zich richten op jongeren, geloof en sociale kwesties, inclusief initiatieven geïnspireerd door de spiritualiteit van Don Bosco.
Jongeren volgen UMTV Live Streaming: Foto door Sr. Paulina T.Mshana
Sr. Catherine Karata bewerkt een programma
UMTV zendt een verscheidenheid aan programma's uit, waaronder catechetisch onderwijs, reflecties over geloof en discussies over jongeren en de samenleving. Via deze initiatieven proberen de zusters hun charisme en missie zichtbaarder te maken in een medialandschap dat steeds meer het dagelijks leven vormgeeft.
Sinds de lancering heeft het platform een breed publiek bereikt, zowel lokaal als internationaal, vooral onder jongeren online. Deze groeiende betrokkenheid weerspiegelt een verlangen naar content die onderwijs, reflectie en toegankelijke communicatie combineert.
Sr. Paulina merkt op dat werken in de media de congregatie in staat stelt om gemeenschappen te bereiken waar ze niet fysiek aanwezig zijn. "Ik ben blij dat ik betrokken ben bij dit werk, ook al denken veel mensen nog steeds dat het bedienen van een camera een mannenbaan is. Zusters kunnen ook deze rol op zich nemen en het Evangelie communiceren naar de bredere gemeenschap," zei ze.
Het initiatief heeft ook geprofiteerd van samenwerking met andere leden van de Kerk. Broeder Lucas Masasi OFM Cap, een van de bijdragers aan UMTV, benadrukte het belang van het project bij het bevorderen van op geloof gebaseerde content en het ondersteunen van leren op verschillende niveaus. Hij heeft de ontwikkeling gevolgd van een eenvoudig YouTube-kanaal naar een meer gestructureerd televisiekanaal.
Via zijn programmering draagt UMTV bij aan onderwijs binnen lokale gemeenschappen, waarbij content wordt aangeboden op gebieden zoals cultuur, muziek, spiritualiteit en basislevensvaardigheden, toegankelijk zelfs vanuit huis.
Net als veel nieuwe initiatieven staat UMTV voor praktische uitdagingen. Beperkte apparatuur en financiële middelen maken de dagelijkse productie veeleisend, terwijl toegang tot betrouwbaar internet en de kosten van digitale apparaten obstakels blijven voor veel kijkers.
Stroomstoringen beïnvloeden ook de regelmaat van de uitzendingen, aangezien het gebrek aan adequate back-ups de werking kan onderbreken. Bovendien erkenden niet alle leden van de congregatie aanvankelijk het belang van media voor evangelisatie, wat voortdurende vorming en bewustwording binnen de gemeenschap vereiste.
Ondanks deze uitdagingen blijven de zusters zich inzetten om media te gebruiken als een ruimte voor evangelisatie en vorming. Hun doel is om een breder publiek te bereiken en om jongeren te helpen zich meer bewust te engageren met digitale tools in hun zoektocht naar betekenis en geloof.
Geïnspireerd door de woorden van het Evangelie - "De oogst is groot, maar de arbeiders zijn weinigen; vraag daarom de Heer van de oogst om arbeiders uit te zenden naar zijn oogst" (Lk 10:2) - blijven de zusters hun missie voortzetten om Christus bekend te maken via televisie, sociale media en educatieve inhoud.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik gewoon hier.
Tijdens een bijeenkomst met leden van de Marsodeto Federatie-een Spaanse NGO die mensen met een verstandelijke beperking en cerebrale parese ondersteunt-herinnert paus Leo XIV de groep eraan dat het zien van Christus in "de levens van de zwaksten en meest kwetsbaren" ons in staat stelt "om te groeien als een menselijke en christelijke samenleving."
Door Kielce Gussie
In het Vaticaan ontmoette paus Leo XIV op de ochtend van 24 augustus leden van de Marsodeto Federatie-een organisatie die mensen met een verstandelijke beperking en cerebrale parese in Toledo, Spanje, ondersteunt.
Opgericht in 1980, reisde de groep naar Rome voor een pelgrimstocht ter gelegenheid van 45 jaar missie van de instelling.
De paus erkende dat het werk van de Federatie "ongetwijfeld een zware taak is, die veel verborgen werk omvat dat niemand ziet en dat alleen God kan belonen."
Echter, hij benadrukte dat het een missie is die "diep bevredigend" is om te vinden, "in het aangezicht van elke persoon, Jezus Christus Zelf."
De paus heeft het werk van de Marsodeto Federatie toevertrouwd aan de bescherming van Maria (@VATICAN MEDIA)
Door hun werk, suggereerde hij, zijn de leden van de Marsodeto Federatie getuigen van de boodschap van het Evangelie: "Voorwaar, ik zeg u, alles wat u gedaan heeft voor een van de geringsten van deze broeders en zusters van mij, dat heeft u voor mij gedaan" (Mt 25:40).
Het erkennen van de blik van Christus die ons uitdaagt, in het leven van de meest kwetsbaren, zei hij "helpt ons te groeien als een menselijke en christelijke samenleving."
Solidariteit, de verdediging van menselijke waardigheid en volledige inclusie zijn de waarden die de aanpak van de Federatie kenmerkt in het werken met mensen met een verstandelijke beperking en cerebrale parese.
Meer dan 40 jaar geleden richtte pater Marcelino Casas Puente de Marsodeto Federatie op, waarmee een droom begon die sindsdien werkelijkheid is geworden: "dat geen enkele familie met een persoon met een verstandelijke beperking ooit zonder steun zou blijven."
De Federatie bedient meer dan 2.600 mensen. Dit benadrukte de paus, zet in de praktijk iets wat hij tijdens zijn bezoek aan Spanje in juni van dit jaar noemde: "de liefde van Christus dringt ons om naar onze broeders en zusters toe te gaan (vgl. 2 Kor 5:14), en de liefde en zorg waarmee we reageren op zijn aanmoedigingen zijn het bewijs van ons geloof."
Ter afsluiting van zijn boodschap aan de leden van de Marsodeto Federatie, vertrouwde de paus hen toe aan de bescherming van Maria, zodat zij de groep zal vergezellen in hun voortgaande werk.
"Moge zij je aanmoedigen in momenten van grootste moeilijkheid en je helpen altijd je blik op de Heer gericht te houden, zodat jouw Federatie een waar referentiepunt kan blijven voor zowel de Kerk als de samenleving. Moge God jullie zegenen."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Paus Leo XIV herinnert zich twee jonge Portugese soldaten die recent zijn overleden tijdens een bijeenkomst met leden van het Militair Ordinariaat van Portugal en moedigt de aanwezigen aan sterk te zijn in de Heer terwijl ze hun vaderland, de rechtsstaat en het leven en de veiligheid van hun medeburgers beschermen.
Door Isabella H. de Carvalho
In een toespraak tot de leden van het Militair Ordinariaat van Portugal moedigde paus Leo XIV hen aan om kracht te vinden in de Heer om hun missies met nederigheid te vervullen, wetende dat mensen niet zelfvoorzienend zijn.
"Elke dag heeft ieder van jullie de nobele missie om de soevereiniteit van je vaderland en de rechtsstaat te verdedigen, de veiligheid van je medeburgers te waarborgen en hen te beschermen tegen onrecht," zei de paus tijdens zijn ontmoeting met de groep in het Vaticaan op maandag 24 augustus.
De paus zond zijn groeten "aan alle leden-christenen en niet-christenen-van het leger, de luchtmacht, de marine, de Nationale Republikeinse Garde en de openbare veiligheidspolitie in Portugal" en herinnert zich ook twee jonge soldaten die op vrijdag 21 augustus zijn overleden.
Zij "verliezen hun leven terwijl zij genereus langs de weg hielpen, zoals de Goede Samaritaan, om bijstand te bieden," zei de paus en voegde eraan toe dat hij hen en hun families aan de Heer toevertrouwde. De twee militairen werden aangereden door een voertuig op een snelweg terwijl ze een vrachtwagenchauffeur hielpen met een lekke band.
De leden van het Militair Ordinariaat waren in Rome om een reeks jubilea te vieren, waaronder de oprichting van het vicariaat 60 jaar geleden in 1966, de verhoging tot een militair ordinariaat in 1981 en de benoeming van de eerste bisschop 25 jaar geleden.
De paus met leden van het Portugese Militair Ordinariaat (@VATICAN MEDIA)
In zijn toespraak riep de paus de christenen op om deze pelgrimstocht naar Rome te gebruiken als een kans voor persoonlijke vernieuwing en om hun geloof te versterken. Hij moedigde hen aan de woorden van St. Paulus in de Brief aan de Efeziërs te volgen: "Put je kracht in de Heer" en "sta vast met je lendenen omgord in de waarheid, gekleed in rechtvaardigheid als een harnas, en met je voeten geschoeid in bereidheid voor het evangelie van de vrede."
De paus drong er ook bij hen op aan sterk te zijn in de Heer zoals de centurio in Kapernaüm - die Jezus vroeg om zijn lijdende dienaar te genezen - terwijl hij Jezus benaderde en wist "dat mensen niet zelfvoorzienend zijn, maar naar iets meer streven, naar iets dat hen overstijgt."
"Hij wist goed welke waarden jullie levens bepalen: gehoorzaamheid, discipline, zelfontkenning, loyaliteit, kameraadschap, toewijding, verantwoordelijkheid en moed," uitlegde de paus, terwijl hij onderstreepte dat deze soldaat "de behoefte aan God voelde."
In zijn houding, merkte de paus op, toont de centurio hoe hij "hiërarchie waardeerde" en "deze dimensie van zijn dagelijks leven leidde hem om zijn relatie met Jezus van Nazareth te begrijpen, die hij als zijn Heer en zijn God beleed."
De paus met leden van het Portugese Militair Ordinariaat (@VATICAN MEDIA)
"Aan de ene kant was deze soldaat zich bewust van zijn autoriteit; aan de andere kant toonde hij voor de Zoon van God de kracht van geloof en de moed van nederigheid," benadrukte de paus.
"Inderdaad, hoeveel verantwoordelijkheid een persoon ook heeft, hoe veel macht zij ook uitoefenen, hoeveel onbevlekt zij ook zijn, zij zijn altijd hongerig naar het oneindige en dorstig naar de eeuwigheid," benadrukte hij.
"Nu zijn het oneindige en de eeuwigheid binnen ons bereik in Jezus Christus: ze zijn een gift van de Heer," zei hij.
Leden van het Portugese Militair Ordinariaat tijdens hun ontmoeting met de paus (@Vatican Media)
Ten slotte, richtend tot de kapelaans, merkte de paus op hoe de Kerk aan hen "de geestelijke groei van het militaire personeel en de politieagenten" toevertrouwt.
Hij moedigde hen aan iedereen te verwelkomen, naar hen te luisteren, hen het Woord van God te brengen en in de naam van Christus te handelen bij het vieren van de sacramenten en het begeleiden van elke persoon en hun families.
"Uit deze specifieke bediening zullen de vruchten van persoonlijke groei in de praktijk van het christelijke leven en de versterking van de esprit de corps van de militaire en veiligheidsdiensten waarvoor jullie dienen, voortkomen," vervolgde hij, en bedankte hen ook voor hun dienst.
"Jullie getuigenis van liefde voor de Kerk en het land is een balsem die troost brengt en hoop geeft," zei hij en besloot zijn toespraak met gebed dat Onze Lieve Vrouw van Fatima iedereen die aanwezig is in hun missies mag begeleiden.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
In het weekend van 12 en 13 september 2026 vindt de jaarlijkse Jongerencollecte plaats in alle parochies in Nederland. Deze collecte is een initiatief van Jong Katholiek, opgezet om financiële middelen te verzamelen voor landelijke en lokale jongerenprojecten binnen de Rooms-Katholieke Kerk.
De opbrengsten van de Jongerencollecte worden gebruikt om diverse projecten te ondersteunen, zoals de Katholieke Jongerendag, de reünie van de Wereldjongerendagen (WJD@Home), en nationale bedevaarten voor jongeren. Ook de ontwikkeling van nieuwe catechese- en vormingsmaterialen voor parochies wordt mogelijk gemaakt dankzij deze collecte.
‘Met uw bijdrage helpt u om jongeren door het hele land kansen te bieden om in hun geloof te groeien en deel te nemen aan zinvolle activiteiten binnen de Kerk. Samen kunnen we bouwen aan een levende gemeenschap waarin jongeren hun plek vinden en zich gehoord voelen’, aldus Zaklina Melis, projectleider van Jong Katholiek.
U kunt uw gift overmaken naar: IBAN: NL11 INGB 0002 7844 98 t.n.v. Rooms-Katholiek Kerkgenootschap, o.v.v. ‘Jongerencollecte’. Of scan de QR-code (geldig tot 22 oktober 2026):
Voor meer informatie over hoe u kunt bijdragen, kunt u contact opnemen met uw parochie of een e-mail sturen naar info@jongkatholiek.nl
Het bericht Jaarlijkse Jongerencollecte 2026 in het weekend van 12 en 13 september verscheen eerst op Rooms-Katholieke Kerk Nederland.
In een boodschap die is ondertekend door de Staatssecretaris van het Vaticaan, Kardinaal Pietro Parolin, stuurt de paus zijn groeten aan de methodistische en waldenzen kerken ter gelegenheid van de opening van hun synode. In het bijzonder reflecteert hij op kunstmatige intelligentie, waarbij hij het belang benadrukt om "de technologie vooruit te helpen zonder dat het menselijke hart achteruitgaat."
Vaticaanse Nieuws
Paus Leo XIV heeft zijn "beste wensen" gestuurd naar de synode van de methodistische en waldenzen kerken, die op zaterdag 22 augustus begon in Torre Pellice, in de noordelijke Italiaanse regio Piemonte.
De boodschap, gericht aan de katholieke bisschop Derio Olivero van Pinerolo, is ondertekend door de Staatssecretaris, Kardinaal Pietro Parolin.
De Waldenzische Evangelische Kerk is een protestantse denominatie die aanwezig is in Italië, Zwitserland en Zuid-Amerika, en die geïntegreerd is met de Methodistische Evangelische Kerk.
De synode van de unie van methodistische en waldenzen kerken vindt plaats van 22 tot 26 augustus 2026 in Torre Pellice, in de provincie Turijn. De vergadering is opgeroepen om haar agenda en toekomstige prioriteiten te bespreken en te bepalen.
Tijdens de zittingen zullen een breed scala aan onderwerpen aan bod komen, waaronder vrede, sociale gerechtigheid, oecumenisme, mensenrechten, de bescherming van kwetsbare mensen, duurzaamheid en de uitdagingen waarmee de christelijke getuigenis in de wereld van vandaag wordt geconfronteerd.
In de boodschap reflecteerde de paus op kunstmatige intelligentie, die een centraal thema was op de dag voorafgaand aan de opening van de activiteiten van de synode.
"Geconfronteerd met de digitale revolutie," stelt de boodschap, "die lijkt te suggereren dat het menselijke wordt overwonnen, roept de paus ons op te erkennen dat christenen zijn opgeroepen om samen getuigenis af te leggen van de vrijheid van menselijke wezens, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God."
Bij het in herinnering brengen van een passage uit de encycliek Magnifica humanitas, benadrukte paus Leo XIV de noodzaak om "de technologie vooruit te helpen zonder dat het menselijke hart achteruitgaat."
Met deze hoop riep hij de gaven van de Heilige Geest en de zegen van de Heer over de synode in.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zondag 6 september is kardinaal Raymond Burke te gast in Haarlem. Naast de pontificale heilige Mis om 10.00 uur in de Sint-Bavokathedraal en een lezing met gelegenheid tot vragen, is er volop ruimte voor ontmoeting. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Op de dag dat het land 35 jaar onafhankelijkheid viert, vertelt de hoofd van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk, aartsbisschop Sviatoslav Shevchuk, aan Vatican News over het lijden dat de bevolking door de oorlog wordt aangedaan en roept hij alle naties ter wereld opnieuw, vanuit het hart, op tot solidariteit.
Door vader Taras Kotsur
De aartsbisschop van de Oekraïense Grieks-Katholieke Kerk, Zijn Beatitude Sviatoslav Shevchuk, noemt de cijfers van juli 2026, de "bloedigste maand" van vier en een half jaar oorlog, die al een onuitsprekelijke tol in mensenlevens en verwoesting heeft geëist.
In het volgende interview met Vatican News veroordeelt hij de wreedheid van de oorlog en de ethische gevolgen van technologie, waarin het oog van een drone die nauwkeurig kan zien wie het gaat aanvallen, het idee van "onbedoelde" burgerdoden niet alleen tragisch maar onaanvaardbaar maakt.
Hij spreekt met Vatican Media terwijl Oekraïne 35 jaar onafhankelijkheid van het Sovjet-totalitarisme herdenkt en benadrukt de waarde van vrijheid.
Uw Beatitude, het is een groot genoegen om weer van u te horen, vooral in deze context, wanneer we elke dag horen over voortdurende en intense aanvallen op de Oekraïense hoofdstad, inclusief aanvallen op het deel van de stad waar uw kathedraal en residentie zich bevinden. Hoe ervaart u de huidige situatie?
Wij allen hebben deze nacht in de schuilkelder doorgebracht, zoals we dat de nachten ervoor hebben gedaan, omdat helaas het aantal drones en raketten dat boven ons wordt gelanceerd toeneemt. De laatste tijd is elke maand bloediger geworden dan de vorige. Volgens de Verenigde Naties was juli bijvoorbeeld de bloedigste maand sinds maart 2022, dat was de maand met het hoogste aantal slachtoffers in deze vier en een half jaar oorlog. Officiële statistieken melden dat in juli alleen al 437 burgers zijn omgekomen en 2.610 gewond zijn geraakt, met het hoogste aantal doden en gewonden onder kinderen sinds april 2022.
Alle experts die proberen te begrijpen wat er aan de hand is, zeggen dat deze oorlog steeds meer een hoogtechnologische oorlog wordt met zeer geavanceerde wapens. Sommigen spreken van een "oorlog van de steden." Waarom? Omdat in praktijk de mogelijkheid om langs de frontlinie te vorderen tot stilstand is gekomen. Vordering langs het front is steeds moeilijker en extreem kostbaar voor het Russische leger. Daarom proberen ze burgers te treffen, waardoor het lijden van mensen die vooral in de grote steden wonen toeneemt. Daarom is de hoofdstad van Oekraïne het belangrijkste doelwit geworden. Wanneer mensen historische parallellen proberen te vinden, zeggen velen dat wat zich in Oekraïne ontvouwt sterk lijkt op de Iran-Irak oorlog van de jaren '80, die in feite een oorlog was tussen twee volkeren die erin faalden om overwinning langs de frontlijn te behalen en daarom het lijden van burgers wilden vergroten. De andere zeer ernstige eigenschap, vanuit moreel en ethisch perspectief, is dat de hoge technologie die wordt ontwikkeld niet alleen kunstmatige intelligentie gebruikt om het aanvalspunt voor drones te bepalen. Tegenwoordig zijn deze dodelijke drones-en ook raketten, die steeds geavanceerder worden in het richten op burgers-uitgerust met camera's. Een operator die een raket of een drone in real-time begeleidt, kan de mensen zien die hij vermoordt.
Het is onmogelijk te zeggen dat burgerdoden toevallig, onbedoelde slachtoffers zijn. Zo werd er laatst een bus geraakt in de stad Cherson. Niet alleen de mensen die in die bus zaten werden gedood, maar ook mensen die toevallig in de buurt waren. Het is duidelijk dat de operator van die drone de mensen die hij vermoordde kon zien. Dit is werkelijk een zeer ernstig moreel probleem. Er wordt gezegd dat Rusland tegenwoordig probeert het lijden van burgers, en zelfs de angst zelf, als wapen te gebruiken. Wat ze op het slagveld niet hebben kunnen bereiken, proberen ze te bereiken door middel van deze terreur die wordt aangedaan aan de grote steden. Deze oorlog probeert ook de uitputting van mensen, hun lijden, inclusief hun spirituele lijden, om te zetten in een instrument van politieke druk. Dit verandert uiteraard het gezicht van de oorlog, die op alle manieren blijft een godslasterlijke oorlog. Elke daad van deze aard is een misdaad tegen het internationale humanitaire recht en tegen de morele wet die gewapende conflicten reguleert. Dit is de situatie die we vooral in de hoofdstad in de afgelopen maanden en dagen hebben ervaren.
In deze situatie, wat betekent het om 35 jaar onafhankelijkheid te vieren, die precies samenvalt met vier en een half jaar sinds het begin van deze afschuwelijke agressie?
Voor ons betekent het vieren van de Onafhankelijkheidsdag van Oekraïne, allereerst, de Heer te danken voor de gift van vrijheid, waarvan de onafhankelijke Oekraïense staat de garantie is. Voor christenen kan de liefde voor het vaderland niet veranderen in afgoderij van de staat. Een staat die wordt geregeerd door de rechtsstaat is een belangrijk instrument voor het beschermen van menselijke waardigheid, vrijheid, het algemeen belang en het recht van het volk op leven. De liefde voor het vaderland is geen haat tegen anderen; in plaats daarvan is het de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor je mensen en hen te dienen. Daarom is deze dag ter herdenking van de Oekraïense onafhankelijkheid voor ons een dag van gebed en reflectie over hoe we vandaag niet alleen onze vrijheid moeten verdedigen maar ook positief onze toekomst moeten opbouwen. Deze dagen spreken we ook voortdurend over nationale eenheid, omdat het een eenheid is rond bepaalde fundamentele waarden. De staat is een instrument om het algemeen goed en de waardigheid van de menselijke persoon te dienen, voor de waarborging van overleving, voor vrij leven, en voor het opbouwen van onze samenleving in vrede. Uiteraard zullen we op deze dag allemaal bidden voor een einde aan de oorlog. We weten dat niet alleen de onafhankelijkheid van Oekraïne een gift van God is, maar ook de vrede een gift van God is. We zullen allemaal verenigd zijn in gebed, maar ook in onze dienst aan het algemeen belang, in onze dienst van het redden van mensenlevens, vooral in de context van de oorlog die we vandaag meemaken.
U heeft gesproken over de gift van vrijheid. In deze context wil ik u iets persoonlijks vragen. U bent geboren tijdens de periode van het totalitarisme. Uw priestelijke vorming begon in ondergrondse seminaries. Wat betekenen deze 35 jaar vrijheid voor u persoonlijk, vooral als u kijkt naar de jongeren van vandaag, die al de tweede generatie zijn die tijdens deze periode van onafhankelijkheid is geboren?
Ik heb de ervaring gehad om het moment te ervaren waarop de totalitaire communistische staat, die zelfs de geesten en wil van mensen wilde beheersen, in stukken uiteen viel. Op dat moment begrepen we dat vrijheid niet alleen de mogelijkheid betekent om extern vrij te zijn. We begrepen dat vrijheid een spirituele en morele categorie is. Ik herinner me dat zelfs in de Sovjetunie wij katholieke christenen die ondergronds leefden freer waren dan de communistische leiders, omdat we deze vrijheid van de kinderen van God in ons hart droegen. En juist dankzij dit vermogen om vrij te zijn-om de moed te hebben om anders te denken dan wat de staat communistische ideologie oplegde-de vrijheid om beslissingen te nemen, om vrij te beslissen, maar altijd volgens de criteria van christelijke onderscheiding-dit was voor ons, gedurende het Sovjettijdperk, een spirituele school van vrijheid. Toen, toen deze totalitaire staat viel, konden we deze innerlijke vrijheid die we bij ons droegen overbrengen naar de context van de Oekraïense samenleving. En zo werden we werkelijk het zuurdesem van de nieuwe samenleving. Onze Kerk werd werkelijk een agent van de transformatie van de Oekraïense samenleving van een post-communistisch, post-Sovjet koloniaal land naar een democratisch land. Uiteraard zal deze reis nooit iets zijn wat eenmaal voor altijd is volbracht. Elke dag moeten we deze christelijke vrijheid tonen en doorgaan met onze reis. Maar hier begreep ik iets zeer dieps dat behoort bij de Byzantijnse spirituele en theologische traditie: vrijheid is iets groters dan louter vrije wil. Vrijheid is de vrucht van een goede keuze, een keuze die op waarheid is gebaseerd. Als ik de juiste keuze maak, als ik fundamentele waarden kies, als ik kies wat goed is, dan wordt mijn vrije wil-die een potentieel van vrijheid is-veranderd in een ervaring van vrijheid. Daarom is het helpen van mensen om de juiste keuzes te maken een pad naar authentieke vrijheid. Geen vrijheid, geen anarchie, maar een vrijheid die altijd verbonden is met verantwoordelijkheid en het algemeen goed. Uiteraard is dit begrip van vrijheid tegenwoordig zeer gezocht in Oekraïne. Het is interessant op te merken dat veel van onze jonge mannen die krijgsgevangen waren, die verschrikkelijke marteling hebben ondergaan terwijl ze in Russische gevangenschap waren en later zijn bevrijd, zeiden dat ze zich zelfs met gebonden handen vrijer voelden dan degenen die hen martelden. Waarom? Omdat die Russische officieren werkelijk gevangenen waren van hun eigen intellectuele kaders. Ze waren bang voor hun superieuren. Ze waren bang om zelf in de gevangenis te belanden door niet blindelings de ontvangen orders op te volgen. En onze soldaten voelden zich op die momenten vrijer, zelfs met gebonden handen. Waarom? Omdat ze hun keuze hadden gemaakt. De juiste keuze. De keuze die altijd is gebaseerd op waarheid en op de verdediging van levens van mensen. Dit is onze ervaring uit de tijd van de Sovjetunie. Het is onze ervaring van een samenleving die zichzelf opnieuw opbouwt na de val van het staats-totalitarisme. En dit is de vrijheid die het Oekraïense volk probeert te verdedigen en steeds dieper op te bouwen in hun eigen vrije en onafhankelijke land.
Wat zou de boodschap van het Oekraïense volk aan de wereld van vandaag kunnen zijn, waar we een bepaalde crisis van de democratie kunnen waarnemen, met autoritaire tendensen die in verschillende delen van de wereld toenemen, zelfs op plaatsen waar je ze het minst zou verwachten?
Raak niet vermoeid om vrij te zijn! Naar mijn mening is deze crisis van democratische waarden verbonden met een bepaalde crisis van persoonlijke verantwoordelijkheid voor het eigen land. Iedereen wil zijn verantwoordelijkheid op de schouders van anderen afschuiven. En soms zoeken mensen een zondebok, een politicus of een autocratisch die de persoonlijke plichten die ieder van ons heeft ten opzichte van ons vaderland en ons land op zich kan nemen. Soms willen mensen worden ontlast van de behoefte om na te denken en te onderscheiden. Ze willen dat iemand anders denkt, oordelen en besluiten voor hen. Dit is een vorm van infantilisme, omdat zo kinderen zich gedragen wanneer zij denken dat altijd iemand anders een betere toekomst voor hen moet bouwen. De vlucht van verantwoordelijkheid is naar mijn mening een van de grote plagen van moderne democratieën. Daarom ben ik getroffen door de feite dat de Kerk tegenwoordig steeds meer een garant en verdediger van democratische waarden wordt, omdat de Kerk de waardigheid van elke menselijke persoon bevestigt. Het is juist de Kerk die mensen, binnen de huidige cultuur, beschermt tegen ontmenselijking op elk niveau, te beginnen met de uitdaging die kunstmatige intelligentie met zich meebrengt. Het is juist de Kerk die zegt dat niemand het recht zou moeten hebben om de dromen en hoop van andere mensen voor hun toekomst te stelen ten behoeve van hun eigen belangen. Integendeel, wij zijn zelf de bouwers van ons eigen leven en onze eigen toekomst. Wees niet bang om vrij te zijn. Dit is de fundamentele boodschap die Oekraïne vandaag de hele wereld kan sturen. Zelfs als deze vrijheid verdedigd moet worden. Want vrijheid kan niet als vanzelfsprekend worden beschouwd. Degenen die niet bereid zijn het risico te nemen om vrijheid te omarmen en als vrije mannen en vrouwen te leven, zijn deze gift van vrijheid niet waard.
Als een pastor van een deel van de gelovigen in Oekraïne en ook in andere delen van de wereld, welke oproep zou u willen richten aan de universele Kerk ter gelegenheid van deze onafhankelijkheid jubileum?
De hoogste uitdrukking van vrijheid is de capaciteiten van de mens om lief te hebben. God lief te hebben en de naaste lief te hebben. Vandaag in Oekraïne zien we dat de nationale eenheid die ons naar nationale onafhankelijkheid leidde, alleen kan worden verdedigd door middel van barmhartigheid: de capaciteit om empathie te tonen met de lijdenden, de capaciteit om barmhartigheid te tonen jegens degenen die fouten maken, maar ook onze capaciteit om goed te doen aan onze naaste. Daarom moeten we niet vergeten dat de grootste ervaring van vrijheid komt wanneer we God en onze naaste liefhebben. Ik wil iedereen bedanken die op de Onafhankelijkheidsdag van Oekraïne, 24 augustus, zich bij ons in gebed zal voegen. Ik herinner eraan dat de All-Oekraïense Raad van Kerken een oproep heeft gedaan aan de Wereldraad van Kerken, en ook een brief heeft geschreven aan paus Leo en aan alle mannen en vrouwen van goede wil, waarin zij hen vragen om 24 augustus als een dag van gebed voor de vrede in Oekraïne te beschouwen. Wij, in Oekraïne, zullen op die dag verenigd zijn in gebed. Wij, de hoofden van Kerken en religieuze organisaties, zullen samenkomen in de oudste kathedraal van Oost-Europa, de Sint-Sofia Kathedraal in Kyiv. Daar is een mozaïek van de elfde eeuw van de Oranta, de Biddende Maagd Maria. Voor dit mozaïek van de Kievse Oranta zullen we bidden voor vrede. We vragen om uw solidariteit en eenheid in gebed, maar ook in humanitaire actie, die voor ons vandaag een uitstekende manier is om onze liefde voor God en voor onze naaste te demonstreren.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Bisschop Vitalij Skomarovskyj van Lutsk, de voorzitter van de Conferentie van Katholieke Bisschoppen in Oekraïne (Latijnse Ritus), herinnert zich 35 jaar onafhankelijkheid van de Sovjetunie: "Vandaag genieten we van een echte vrijheid van geweten. De huidige oorlog heeft me doen beseffen hoe onschatbaar vrede is voor elke natie."
Door Sr. Alina Petrauskaite en Svitlana Dukhovych
In een interview met Vatican News beschrijft Bisschop Vitalij Skomarovskyj, Bisschop van Lutsk en voorzitter van de Conferentie van Katholieke Bisschoppen in Oekraïne (Latijnse Ritus), de verwoestende realiteit en de enorme prijs die mensen gedwongen moeten betalen om hun land te verdedigen. Echoënd de waarschuwing van paus Johannes Paulus II dat oorlog een grote plaag is, benadrukt de bisschop ook de buitengewone en blijvende keten van solidariteit en materiële en geestelijke steun die uit elke hoek van de wereld komt.
Uw Excellentie, zijn 35 jaar onafhankelijkheid een korte tijd of een lange tijd?
Vanuit historisch perspectief zijn 35 jaar niet zo lang. Maar voor ons hier in Oekraïne, als we terugkijken op alles wat we in deze periode hebben meegemaakt, vertegenwoordigt het een extreem lange en bewogen periode. We hebben de zware economische crisis van de jaren '90 doorgemaakt en de daaropvolgende poging tot herstel. En nu, sinds 2014, leven we effectief in een staat van oorlog, die in 2022 escaleerde in een grootschalige invasie. Dus, hoewel het slechts een kort fragment is in onze duizendjarige geschiedenis, bevat het voor ons een immense reis.
Wat heeft de herstelling van de onafhankelijkheid betekend voor het geestelijk leven van de Oekraïners?
Vandaag leven we in een onafhankelijke staat en genieten we van oprechte vrijheid van geweten, niet slechts vrijheid die op papier staat. Iedere persoon heeft de mogelijkheid om hun geloof te belijden en getuigenis af te leggen. Natuurlijk, zoals in ieder land, kunnen er bureaucratische kwesties zijn, maar vrijheid van geweten is gegarandeerd door de Oekraïense grondwet en is een realiteit die in het dagelijks leven wordt ervaren. Voor ons is deze gave buitengewoon en uniek, vooral als we naar het verleden kijken.
De Sovjetunie erkende formeel het recht op vrijheid van geweten in zijn grondwet; echter, om ideologische redenen werden de Kerk en religie systematisch vervolgd. In bepaalde tijden was de vervolging wreed; in andere tijden was het subtiler. Gelovigen werden gevangen gezet, sommigen gaven hun leven voor hun geloof, terwijl anderen eenvoudigweg elke kans op vooruitgang werd ontzegd: ze konden geen leraren of artsen worden of publieke functies bekleden. Het was een tijd van echte beproeving.
Zelfs onder de vorige tsaristische regimes had de Katholieke Kerk-en in feite alle kerken-te maken met zware beperkingen. Zelfs de Orthodoxe Kerk, die destijds de staatskerk van het keizerlijke Rusland was, leed onder een verstikkende staats "omhelzing" die haar verhinderde haar geestelijke missie vrij uit te voeren.
Daarom vertegenwoordigen deze 35 jaar van onafhankelijkheid en religieuze vrijheid een absoluut unieke ervaring voor ons land. Natuurlijk staat de Kerk nu voor nieuwe uitdagingen en ongekende problemen, maar telkens wanneer we de Onafhankelijkheidsdag vieren, danken we de Heer voor het onschatbare geschenk van de vrijheid die onze gemeenschap geniet.
Er wordt vaak gezegd dat, tijdens tijden van vervolging, het geloof van de mensen sterker was omdat het werd getest door lijden. Daarentegen lijkt het geloof vandaag te zijn verzwakt, nu kerken open zijn en mensen vrij het Evangelie kunnen verkondigen. Wat denkt u?
De realiteit is dat het leven radicaal is veranderd. In het verleden, tijdens vervolgingen, waren veel mensen bang om hun kinderen te laten dopen omdat ze vreesden voor represailles op hun werk. Vandaag verbiedt niemand zulke dingen meer, en dat is heel normaal.
Vandaag kunnen mensen hun hele leven riskeren aan hun carrière of materieel welzijn, waardoor ze tijd voor anderen en voor God verwaarlozen, en uiteindelijk het geloof als iets niet-essentials gaan beschouwen.
Ik wil een voorbeeld geven op basis van mijn eigen ervaring. Toen ik in een seminarie werkte tijdens het Sovjet-tijdperk, legde de staat strikte controles op aan kandidaten, waardoor talloze obstakels werden gecreëerd. Als gevolg hiervan zou iedereen wiens motivatie zwak of wiens karakter kwetsbaar was, er niet in slagen om het seminarie binnen te komen, of zou kort daarna vertrekken.
Als werd ontdekt dat een jonge man-misschien iemand die zijn militaire dienst had voltooid of naar de universiteit was geweest-wilde toetreden tot het seminarie, zou hij worden onderworpen aan intimiderende "interviews" en onder druk worden gezet over de redenen voor zijn beslissing. Toetreden tot het seminarie was een moeilijke onderneming: sommige jonge mannen moesten tien jaar proberen voordat ze slaagden.
Vandaag de dag zijn er echter geen dergelijke barrières meer. En toch zien we, helaas, dat het aantal mensen dat het seminarie wil binnenkomen heel klein is, soms bijna nul. Zelfs in recente tijden heb ik geobserveerd dat veel jonge mensen die de seminarreis begonnen, later beseften dat het niet het pad voor hen was.
Kortom, we leven in een volledig andere context, met heel andere omstandigheden.
Uw Excellentie, u deelt vaak de pijn van families en neemt deel aan plechtige begrafenisceremonies voor de mannen en vrouwen die de hoogste prijs betalen voor vrijheid, door het hoogste geschenk van hun leven te geven. Kan dit immense offer betekenis krijgen, en hoe gaat u pastoraal om met deze beproeving?
We bevinden ons in een situatie waarin Oekraïne gedwongen is zichzelf te verdedigen omdat we zijn aangevallen. Ik weet niet hoeveel van degenen die ervoor kiezen hun vaderland te verdedigen dit doen terwijl ze expliciet denken: "We bieden ons leven aan." In werkelijkheid willen ze leven; ze hopen te overleven. Maar als soldaten doen ze een beroep dat betrokken is bij dodelijke gevaren.
Helaas worden verdedigers gedood, getroffen door kogels en fragmenten van vijandelijke granaten. Oekraïense burgers moeten de strijd aangaan om zichzelf te verdedigen, omdat er niemand anders is die het kan doen in onze plaats.
Ons volk is gedwongen naar het front te gaan om hun land te beschermen. Dit is een waarde zo groot dat we moeite hebben om het volledig te begrijpen.
We noemen het het Vaderland; het is ons gemeenschappelijk huis, onze gedeelde woning. Wanneer een vijand binnenkomt door de ramen open te breken en de deuren te forceren, zou iedereen zijn gezin en geliefden verdedigen. Hier gaat het om ons gemeenschappelijk huis, om de band die ons allen Oekraïners verbindt. Daarom zijn de Oekraïners opgestaan om hun land te verdedigen.
De prijs die moet worden betaald is werkelijk enorm, maar ook de dreiging die boven ons hangt. De vijand is niet gekomen om ons eenvoudigweg een ander politiek systeem op te dringen of nieuwe kiesregels op te leggen. Ze zijn gekomen om te doden en te vernietigen. En daarom is Oekraïne, in reactie op deze agressie, gedwongen zich te verdedigen.
Wat heeft deze oorlogstijd u persoonlijk "onthuld"?
Zeker, dit is een totaal nieuwe ervaring geweest, heel anders dan mijn eerdere ideeën over oorlog, die ik had gevormd door boeken te lezen, films te kijken of rapporten over oorlogen in andere delen van de wereld te volgen. Deze realiteit is volledig anders. Ik had nooit kunnen voorstellen dat oorlog er daadwerkelijk zo uitzag.
Ik zou zeggen dat dit alles me heeft doen instemmen met St. Johannes Paulus II: oorlog is een grote plaag, en als er zelfs maar de geringste mogelijkheid is om het te vermijden, moet alles worden gedaan om dat te doen.
Vrede is een immense gave, terwijl oorlog een onmeetlijk kwaad is voor iedereen die daarbij betrokken is. Ik ben diepgaand gaan begrijpen dat bidden voor vrede onmeetbare waarde heeft, omdat vrede een extreem kostbaar goed is.
We begrijpen de waarde waarschijnlijk het duidelijkst wanneer de vrede weg is, wanneer er oorlog is en iedereen in gevaar is: kinderen, ouderen, zwakken en sterken-niemand wordt uitgesloten. Dan begrijp je hoe kostbaar vrede-de afwezigheid van oorlog-is voor een volk en een natie.
Een andere grote ervaring is solidariteit-de buitengewone nabijheid die zo veel mensen uit elke hoek van de aarde tonen aan het Oekraïense volk. En deze solidariteit, samen met materiële en geestelijke steun, is blijvend: mensen raken niet moe van bidden voor ons en ons helpen.
Dit is een geweldige gave. Dergelijke solidariteit komt niet voort uit de noodzaak om te geven; het komt rechtstreeks uit het hart. Het is de stem van de harten van mensen.
En dit alles geeft ons zoveel kracht en hoop. We blijven bidden dat deze oorlog zo snel mogelijk zal eindigen.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
