Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Het IOR benoemt Marina Natale tot lid van de Raad van Toezicht en noemt haar uitgebreide ervaring in financieel leiderschap als een belangrijke troef in het versterken van het bestuur en de strategische prioriteiten van het Instituut.
Vaticaans nieuws
Het Instituut voor de Werken van Religie (IOR) heeft de benoeming van Marina Natale aangekondigd als een nieuw lid van zijn Raad van Toezicht en omschrijft de stap als een verdere voortgang in het versterken van het bestuur en de strategische richting van het Instituut.
Het nieuws kwam in een persbericht dat woensdag door het IOR is uitgegeven en waarin Natale’s meer dan drie decennia lange ervaring in de bank- en financiële sectoren werd belicht.
Gedurende haar carrière heeft Natale hoge leidinggevende functies bekleed bij enkele van de toonaangevende financiële instellingen van Italië, waarbij ze expertise heeft ontwikkeld op het gebied van strategie, financiën, corporate governance, fusies en overnames, en bedrijfstransformatie.
Ze begon haar carrière bij de Italiaanse bank Credito Italiano in 1988 voordat ze in 1997 verantwoordelijkheid nam voor fusies, overnames en bedrijfsontwikkeling. Tijdens meer dan een decennium in die rol hield ze toezicht op talrijke grote operaties.
In 2008 leidde ze de oprichting van UniCredit’s Europese Private Banking-platform. Later was ze van 2009 tot 2017 lid van het Executive Management Committee van de bank, waar ze verschillende hoge functies bekleedde, waaronder Chief Financial Officer en adjunct-generaal directeur.
Van 2017 tot 2023 was Natale Chief Executive Officer en algemeen directeur van AMCO – Asset Management Company, het staatsbedrijf in Italië dat gespecialiseerd is in het beheer van non-performing loans, waar ze de groei en consolidatie binnen de sector leidde.
Ze biedt momenteel strategische en financiële adviesdiensten en is voorzitter van de Raad van Bestuur van Cherry Bank, terwijl ze ook in verschillende besturen zit.
Bij de verwelkoming van de benoeming zei François Pauly, voorzitter van de Raad van Toezicht van het IOR, dat hij “blij is om Marina Natale te verwelkomen in de Raad van Toezicht van het IOR.”
Hij voegde eraan toe dat haar “onderscheiden ervaring en leiderschapsvaardigheden, ontwikkeld op het hoogste niveau van het Europese bank- en financiële systeem, het Instituut in staat zullen stellen zijn governance verder te versterken en zijn strategische prioriteiten verder te ontwikkelen.”
Volgens het persbericht zei Pauly dat haar benoeming “een belangrijke bijdrage levert aan het nastreven van de doelstellingen van het IOR, in overeenstemming met de principes van transparantie, verantwoordelijkheid en integriteit die de activiteiten van het Instituut in de dienst van de Heilige Stoel en de Kerk over de hele wereld leiden.”
Het IOR is de enige instelling die is geautoriseerd om professionele financiële activiteiten uit te voeren in de staat Vaticaanstad. Het biedt bank- en investeringsdiensten aan meer dan 12.000 cliënten die verbonden zijn met de Katholieke Kerk in meer dan 110 landen en beheert toevertrouwde activa in overeenstemming met de Sociale Leer van de Kerk en internationale normen.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Caritas Venezuela: 14.700 ton humanitaire hulp ontvangen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De organisatie heeft haar eerste officiële bulletin gepubliceerd, met cijfers en gegevens over de hulpinspanningen die zijn uitgevoerd van 25 juni tot 6 juli. Een nationale en internationale mobilisatie heeft het mogelijk gemaakt om hulp te bieden aan tot 40.000 mensen die door de aardbeving zijn getroffen.
door Giovanni Zavatta
Ongeveer 14.700 ton humanitaire hulp heeft Venezuela bereikt na de verwoestende aardbevingen die op 24 juni het noorden van het land troffen. Van dat totaal is al 9.000 ton gedistribueerd, terwijl 5.700 ton in magazijnen blijft, klaar voor de volgende fasen van de hulpoperatie.
Volgens het eerste officiële bulletin dat door Caritas Venezuela is vrijgegeven-Tras el temblor, el amor ("Na de beving, de liefde")-heeft de respons ook de levering van 73.356 eenheden medische benodigdheden en medicijnen omvat, via 26 inzamelpunten in Groot-Caracas en La Guaira, evenals 8.000 uitgebreide hulp kits, 5.000 voedselpakketten, 3.000 hygiëne kits en 1.000 kits voor noodresponders.
Het rapport biedt een gedetailleerd overzicht van de humanitaire operatie die is uitgevoerd tijdens de twaalf dagen van 25 juni tot 6 juli in reactie op de aardbevingen van respectievelijk magnitude 7.2 en 7.5. Het schetst een hulpinspanning die de grootschalige distributie van hulp combineerde met een rigoureus systeem voor het volgen van elke zending. Het dossier bevat gedetailleerde statistieken, een uitsplitsing van assistentie per sector, een kaart van de operaties in het hele land, en fotografische documentatie van de respons.
Meer dan 8.000 gezinnen ontvangen uitgebreide assistentie
Vanaf de eerste uren na de ramp-die tot nu toe meer dan 3.800 bevestigde levens heeft geëist-heeft Caritas Venezuela haar diocesane en parochiële netwerk geactiveerd om de zwaarst getroffen gemeenschappen te helpen, waaronder La Guaira, het Hoofdstedelijk District van Caracas, en verschillende regio's in centaal en west Venezuela.
Water vertegenwoordigde het grootste deel van de verstrekte hulp, totaal 4.031 ton, gevolgd door 3.247 ton voedsel. Meer dan 8.000 gezinnen ontvingen uitgebreide assistentie, wat een geschatte 32.000 tot 40.000 mensen vertegenwoordigt. In totaal zijn er ongeveer 730.000 voedselrantsoenen gedistribueerd.
Caritas beschrijft zijn vrijwilligers als het "hart" van de noodrespons. Gemiddeld nemen 280 van de 3.360 geregistreerde vrijwilligers van de organisatie dagelijks deel aan hulpoperaties, waarbij elk ongeveer zeven en een half uur van hun tijd bijdraagt, voor een totaal van 2.100 vrijwilligersuren per dag ter ondersteuning van de getroffen gezinnen.
Hun werk is versterkt door vrijwilligersteams uit Puerto Rico en Chili. Het bredere Caritas-netwerk-van de Verenigde Staten tot Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, en van Spanje tot Duitsland-heeft ook specialisten ingezet om samen te werken met lokale teams op gebieden zoals water en sanitaire voorzieningen, risicobeheer, voeding, en onderdak.
Caritas Italiana blijft in nauw contact met Caritas Venezuela en lanceerde onmiddellijk een fondsenwervingscampagne om de noodrespons te ondersteunen. Zoals eerder aangekondigd, heeft de Italiaanse Bisschoppenconferentie een initiële €500.000 toegewezen om dringende hulpinspanningen te financieren.
Caritas Venezuela benadrukt dat elke zending humanitaire hulp wordt gedocumenteerd door genummerde en ondertekende leveringsrecords, samen met overdrachtslogs, wat volledige traceerbaarheid gedurende de operatie waarborgt.
De organisatie heeft ook donors aangespoord om bijdragen uitsluitend via haar officiële platforms te kanaliseren en om op te letten voor ongeregistreerde accounts.
Het bulletin merkt op dat de tot nu toe gemobiliseerde middelen alleen de initiële noodfase dekken, terwijl herstel en reconstructie langdurige solidariteit zullen vereisen.
Het dossier bevat ook getuigenissen van lokale bisschoppen, die dicht bij de getroffen gemeenschappen zijn gebleven door een intensieve pastorale aanwezigheid en directe steun voor degenen die lijden na de ramp.
Magnifica Humanitas streeft ernaar Afrika te beschermen tegen nieuwe vormen van slavernij
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Historicus en hulpbisschop emeritus van het bisdom Bukoba in Tanzania, Method Kilaini, heeft gesproken over zijn enorme dankbaarheid voor de morele moed van paus Leo om de eerste pauselijke excuses aan te bieden voor de rol van de Heilige Stoel in het legitimeren van de transatlantische slavenhandel en het falen om de gedwongen slavernij van naar schatting 10 tot 12 miljoen Afrikanen over de Atlantische Oceaan naar Amerika te veroordelen, waar zij onder brute omstandigheden op plantages werkten.
Paul Samasumo - Vaticaanstad
Op 25 mei 2026, dat toevallig ook wordt gevierd als Afrika Dag, lanceerde paus Leo zijn inaugurele encycliek, waarin hij de excuses aanbood.
De hulpbisschop emeritus van Bukoba, die actief is in de dagelijkse activiteiten van de katholieke Radio Mbiu, sprak onlangs met Vaticaanse Nieuws.
In de voetsporen van Leo XIII
"Naast mijn pastorale activiteiten ben ik historicus en geef ik les in de kerkgeschiedenis, zowel in de klas als op de lokale radio en TV. Een van de pausen die ik bewonder is paus Leo XIII, omdat hij, op een bepaald moment in de geschiedenis, tegen de heersende trend inging en de Kerk ertoe bracht om kwesties aan te pakken die belangrijk waren voor de mensen van zijn tijd, namelijk de industriële revolutie. Toen onze huidige paus die naam aannam, was ik enthousiast, en nu volgt hij datzelfde pad met zijn eerste encycliek," zei de prelaat.
Magnifica Humanitas is de eerste encycliek van paus Leo XIV, gericht op de bescherming van de menselijke persoon in een tijdperk van kunstmatige intelligentie (AI). De encycliek is een moderne update van aspecten van de katholieke sociale leer, met parallellen tussen de industriële revolutie van de 19e eeuw en de digitale transformatie van vandaag.
"Ik heb de encycliek 'Magnifica Humanitas' verschillende keren gelezen. De aangeschreven vraagstukken zijn relevant en actueel voor onze tijd. Bij het onderwijzen van de kerkgeschiedenis voelde ik me als Afrikaan altijd ongemakkelijk en soms beschaamd wanneer ik uitlegde over de slavenhandel, vanwege de voormalige steun van de Kerk voor slavernij. Het geeft grote opluchting en troost dat de Heilige Vader de onrechtvaardigheden uit het verleden heeft erkend," zei bisschop Kilaini.
Bisschop Method Kilaini
Getroffen waardigheid van de persoon
In de encycliek sprak paus Leo XIV de historische rol van de katholieke kerk in de slavenhandel aan. Hij erkende dat terwijl gebeurtenissen uit het verleden niet anachronistisch kunnen worden beoordeeld zonder de morele criteria van hun tijd in overweging te nemen, de Kerk nog steeds haar enorme vertraging in het veroordelen van de praktijk moet erkennen.
Paus Leo XIV vraagt om vergiffenis in nr. 176 van de encycliek: 'Het is onmogelijk om geen diepe verdriet te voelen bij het beschouwen van het immense lijden en de vernedering die zo velen hebben doorstaan, in schril contrast met hun onmetelijke waardigheid als personen die oneindig door de Heer geliefd zijn. Om deze reden vraag ik, in naam van de Kerk, oprecht om vergiffenis.'"
Hoewel niet gecoördineerd, kwamen de historische excuses van paus Leo XIV twee maanden na de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (VN) waarin werd verklaard dat de transatlantische slavenhandel de ergste misdaad tegen de mensheid was.
Bisschop Kilaini legde uit dat de excuses van paus Leo XIV de leer van paus Leo XIII in herinnering roepen, die kerkhistorici eraan herinnerde dat het niet nodig was om de beproevingen en fouten van de kinderen van de Kerk, en zelfs van haar ministers, te verbergen, die zij gedurende de eeuwen op de Bruid van Christus hebben gelegd. Paus Leo XIII schreef dit in zijn encycliek uit 1899 Depuis le Jour, toen hij specifieke richtlijnen uiteenzette voor de juiste theologische en intellectuele opleiding van priesters.
Bescherming tegen slavernij
Bisschop Kilaini vervolgde: "In Magnifica Humanitas volgt paus Leo XIV in de voetsporen van zijn voorgangers wanneer hij wordt geconfronteerd met een uitvinding die een dubbelzijdig zwaard heeft om goed te doen maar ook te vernietigen. Met de vooruitgang van film, radio en televisie, bracht paus Pius XII Miranda Prorsusuit in 1957; paus St. Johannes Paulus II schreef over het internet in 2002, en paus Franciscus sprak over communicatie en noemde kunstmatige intelligentie," zei hij.
"In het tijdperk van AI moet de menselijke persoon zijn waardigheid, waarheid en vrijheid behouden en mag hij niet kunstmatig worden gemanipuleerd. Voor Afrika is deze encycliek een groot geschenk, omdat het ons beschermt tegen nieuwe vormen van slavernij en overheersing door een paar mensen die mogelijk niet noodzakelijk een goed geweten hebben.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Heilige Stoel: Ondersteuning voor Afrikaanse landen moet structurele obstakels voor ontwikkeling aanpakken
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De Permanente Waarnemersmissie van de Heilige Stoel bij de Verenigde Naties benadrukt de noodzaak om structurele obstakels voor ontwikkeling in Afrikaanse landen aan te pakken door bijvoorbeeld concessionele financiering te verbeteren, eerlijker handelssystemen te bevorderen, technologische overdrachten te faciliteren en schuldverlichting te bevorderen.
Door Isabella H. de Carvalho
De steun voor Afrikaanse landen moet verder gaan dan kortetermijnmaatregelen en langdurige ontwikkeling ondersteunen om de oorzaken van armoede aan te pakken, zei de Permanente Waarnemersmissie van de Heilige Stoel bij de Verenigde Naties in een verklaring die op 8 juli 2026 werd uitgebracht.
„Armoede, vooral extreme armoede, is de meest significante wereldwijde uitdaging," zei de verklaring.
„De persistentie in haar vele dimensies blijft miljoenen - vooral vrouwen en kinderen - beroven van toegang tot voldoende voedsel, schoon water, gezondheidszorg, onderwijs en fatsoenlijk werk. Armoede vormt een ernstige belediging van de inherente, door God gegeven waardigheid van de menselijke persoon."
De verklaring werd gegeven op het Hoger Politiek Forum (HLPF) van 2026 in New York tijdens de sessie die gewijd was aan het versnellen van de verwezenlijking van de duurzame ontwikkelingsdoelen (SDG) in de minst ontwikkelde landen (LDC's), landlocked ontwikkelingslanden (LLDC's) en middeninkomenslanden (MIC's) op het Afrikaanse continent.
Structurele obstakels aanpakken die ontwikkeling belemmeren
De Permanente Waarnemersmissie benadrukte dat naarmate de deadline van de Agenda 2030 voor Duurzame Ontwikkeling nadert - een actieplan dat door de Verenigde Naties is aangenomen om armoede te bestrijden, vrede te bevorderen en de planeet te beschermen - „het cruciaal is dat de internationale gemeenschap actie onderneemt om de uitdagingen aan te pakken die de voortgang in ontwikkeling belemmeren."
In dit verband benadrukte de verklaring dat „vernieuwde en versterkte steun voor Afrikaanse landen, LDC's, LLDC's en MIC's essentieel is."
Deze steun zou „de structurele obstakels moeten aanpakken die duurzame ontwikkeling belemmeren" en dit omvat „het verbeteren van de toegang tot concessionele financiering, het bevorderen van eerlijker handelssystemen, het faciliteren van technologische overdracht en het bevorderen van betekenisvolle schuldverlichting."
De Permanente Waarnemersmissie merkte ook op dat om deze vooruitgang te versnellen, het belangrijk is aandacht te besteden aan de „unieke kwetsbaarheden" waarmee elk land wordt geconfronteerd, terwijl men zich ervan bewust is dat „geografische beperkingen, klimaatverandering en beperkte infrastructuur ongelijkheden voor velen verergeren."
De vitale rol van de familie
De Permanente Waarnemersmissie drong ook aan op de „vitale rol van de familie als de fundamentele eenheid van de samenleving, een 'primaire sociale goed', en een cruciale bron van veerkracht."
De verklaring legde uit dat beleid dat gezinnen versterkt, bijdraagt aan de uitroeiing van armoede en de bevordering van sociale stabiliteit en integrale ontwikkeling.
„Investeren in en het bevorderen van dergelijk beleid op zowel nationaal als internationaal niveau is essentieel voor het waarborgen van de bloei van alle mensen, het uitroeien van armoede en het bereiken van integrale menselijke ontwikkeling," sloot het bericht af.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Pakistaanse aartsbisschop vernieuwt de oproep van de Kerk om kinderen te beschermen tegen misbruik
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Aartsbisschop Joseph Arshad, bisschop van het bisdom Islamabad-Rawalpindi, reflecteert op de toewijding van de Kerk in Pakistan om kinderen te beschermen tegen misbruik of uitbuiting, en benadrukt dat "kindveiligheid niet alleen een familiekwestie is, maar een nationale morele verantwoordelijkheid."
door Vatican News
"Kindbescherming is cruciaal."
Aartsbisschop Joseph Arshad, de bisschop van Pakistan's bisdom Islamabad-Rawalpindi, drong aan op dit punt terwijl hij "diep bezorgdheid" uitte over het groeiende aantal gevallen van kindermisbruik in de samenleving in Pakistan.
De aartsbisschop vertelde het pauselijke nieuwsagentschap Fides dat "Het probleem van seksueel misbruik van kinderen in Pakistan wijdverspreid blijft en urgente aandacht vereist."
Ontvoering, verkrachting en dagelijks kindermisbruik
Met cijfers uit een rapport gepubliceerd door de Pakistaanse NGO Sahil, die kindermisbruik landelijk dagelijks monitort, getiteld Wrede Cijfers, merkte de aartsbisschop op dat in 2025 "de gerapporteerde gevallen alarmwekkend met 8 procent stegen, met 3.630 bevestigde gevallen van geweld, gemiddeld meer dan negen kinderen die elke dag werden misbruikt."
Het rapport vermeldde dat ontvoering en verkrachting de meest voorkomende misdaden waren, dat meisjes 53 procent van de slachtoffers uitmaakten, en dat kinderen tussen de 11 en 15 jaar het meest kwetsbaar waren.
De aartsbisschop veroordeelde dat "misdaden tegen kinderen een van de meest schandelijke en onverdraaglijke schendingen van menselijke waardigheid zijn."
'Moeten worden beschermd met de hoogste morele, sociale, juridische en institutionele verantwoordelijkheid'
"Geen enkele samenleving kan zich rechtvaardig, vreedzaam of beschaafd noemen," hield hij vol, "zolang haar kinderen onder dreiging, angst en onzekerheid leven," want zij zijn "een heilige gift van God en moeten worden beschermd met de hoogste morele, sociale, juridische en institutionele verantwoordelijkheid."
In dit verband drong aartsbisschop Arshad er bij de regering van Pakistan, wetshandhavingsinstanties, kindbeschermingsdepartementen en alle relevante instellingen op aan "onmiddellijke, stevige, transparante en voorbeeldige maatregelen te nemen tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke misdaden."
Hij riep op tot "de daders van kindermisbruik zonder uitstel voor de rechtbank te brengen en om stilte, nalatigheid en het niet handhaven van de wet te verwerpen."
Om de aandacht op dit probleem te vestigen, heeft de katholieke gemeenschap van Islamabad-Rawalpindi in het noorden van Pakistan 2026 aan kinderen gewijd door het "Jaar van de Kinderen" te vieren.
De plechtige verbintenis van de Kerk
Het initiatief, benadrukte hij, is bedoeld om "de plechtige verbintenis van de Kerk om de waardigheid, bescherming, educatie, vorming en holistisch welzijn van kinderen te bevorderen" weer te geven.
Via zijn parochies, scholen en verenigingen zei hij dat de diocesane gemeenschap "zelfs zal blijven sensibiliseren en gezinnen, scholen, parochies en gemeenschappen zal aanmoedigen om samen te werken voor de veiligheid en ontwikkeling van elk kind."
Bovendien deed aartsbisschop Arshad een beroep op ouders, leraren, religieuze leiders, de media, het maatschappelijk middenveld en alle burgers om "hun verantwoordelijkheid in het beschermen van kinderen te erkennen."
Hij drong er bij ouders op aan "waakzaam te blijven, vertrouwensrelaties met hun kinderen op te bouwen, aandachtig te luisteren en hen te onderwijzen over persoonlijke veiligheid."
'Moet ieder vermoedelijk geval van misbruik melden bij de bevoegde autoriteiten'
Maatschappij, zei hij, "moet stilte, angst, stigma en onverschilligheid verwerpen" en "moet ieder vermoedelijk geval van misbruik melden bij de bevoegde autoriteiten."
"Kindveiligheid is niet alleen een familiekwestie, maar een nationale morele verantwoordelijkheid," benadrukte aartsbisschop Arshad, en voegde eraan toe: "Onze geliefde kinderen verdienen een samenleving waar ze zonder angst kunnen leven, met waardigheid kunnen opgroeien en met hoop naar de toekomst kunnen kijken."
De Pakistaanse aartsbisschop sloot af met een oproep aan iedereen, ongeacht religie, om samen te werken en bij te dragen aan het welzijn van kinderen.
(D.C.L.)
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
De Erfenis van de oudere missionarissen van Papoea-Nieuw-Guinea
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Na lange dienst en toewijding in de missies blijven de oudere gepensioneerde missionarissen die in Papoea-Nieuw-Guinea hebben gediend en nu terug zijn in Europa een buitengewoon verhaal van geloof, opoffering en onafgebroken liefde voor de mensen van Papoea-Nieuw-Guinea vertellen. Fr. Christian Sieland, de directeur van de Pauselijke Missie Societies in Papoea-Nieuw-Guinea, bezocht hen en deelt hoe hun nederigheid en inzet voor inculturatie na tientallen jaren van dienst een blijvende inspiratie blijven voor de Kerk van vandaag.
Door Sr. Christine Masivo, CPS
Pensioen van actieve dienst voor veel missionarissen die zich meer dan vijf decennia van hun leven in Papoea-Nieuw-Guinea hebben ingezet, heeft hun missionaire geest niet gewist. Met de leeftijd en gezondheidsproblemen werden ze gedwongen terug te keren naar hun thuislanden in Europa, maar hun harten blijven stevig geworteld in de gemeenschappen die ze dienden. Hoewel velen van deze missionarissen graag in hun missiegebieden waren gebleven en in de aarde van het land waar ze dienden hadden willen worden begraven.
Papoea-Nieuw-Guinea heeft diverse culturen met meer dan 800 talen en levendige tradities, maar veel afgelegen gemeenschappen staan voor uitdagingen bij het verkrijgen van gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur en overheidsdiensten. In deze gebieden zijn kerken en missionarissen vaak de belangrijkste aanbieders van onderwijs, gezondheidszorg en gemeenschapssteun.
Missie die nooit eindigt
Fr. Christian Sieland, de Nationale Directeur van de Pauselijke Missie Societies in Papoea-Nieuw-Guinea, bezocht onlangs leden van de Sociëteit van het Goddelijke Woord (SVD) en de Missionarissen Zusters van de Heilige Geest (SSpS) die in bejaardentehuizen in Nederland en Duitsland wonen.
Volgens het pauselijke nieuwsagentschap Fides zijn de meeste bezochte missionarissen nu in de late 80 of vroege 90. Onder hen was Bisschop Emeritus Henk Te Maarssen, SVD, die bijna zestig jaar in de Kerk in Papoea-Nieuw-Guinea diende. De SVD heeft een fundamentele rol gespeeld in de evangelisatie van Papoea-Nieuw-Guinea (PNG) nadat ze in 1896 in Madang aankwamen.
"Wat me opviel aan de SVD's," herinnert Fr. Sieland zich, is dat "geen van hen spijt heeft van het worden van missionarissen. Gegeven een andere kans, zouden ze precies dezelfde keuze maken."
Bouwers van de Kerk en natie
Deze missionarissen herinneren zich Papoea-Nieuw-Guinea met dankbaarheid en genegenheid en niet de ontberingen die ze ondervonden bij de start van de missie. Hun gesprekken zijn gevuld met verhalen over de mensen die ze hebben begeleid, de vriendschappen die ze hebben opgebouwd, en de geloofsgemeenschappen die ze hebben gekoesterd.
Missionarissen op missie in Papoea-Nieuw-Guinea
Fr. Sieland merkte op dat hun bijdrage verder ging dan evangelisatie. Terwijl ze het evangelie verspreidden, legden ze de basis voor scholen, ziekenhuizen, parochies en sociale instellingen die hebben bijgedragen aan de vorming van modern PNG, en ondanks deze prestaties is hun nederigheid voorbeeldig.
Fr. Sieland herhaalde dat, "ze nooit trots spraken over wat ze bereikt hebben, omdat alles wat ze deden was voor de glorie van God."
Het evangelie leren door cultuur
De pioniersmissionarissen dompelden zich volledig onder in de lokale cultuur. Ze arriveerden in de jaren '50 en '60, leerden lokale talen, woonden onder de mensen, omarmden hun manier van leven en zochten naar begrip van hun tradities voordat ze het Evangelie preachten.
"Ze verwierpen de inheemse gebruiken niet maar erkenden de waarden die al aanwezig waren," merkte Fr. Sieland op, "door zorgvuldig culturele praktijken die de waarden van het evangelie weerspiegelden te onderscheiden van diegene die transformatie door geloof vereisten."
Sommige missionarissen stelden woordenboeken en grammaticagidsen samen voor talen die voorheen alleen in mondelinge vorm bestonden, waarmee ze een onschatbaar cultureel erfgoed bewaarden.
Missie in eenvoud en nederigheid
Deze missionarissen dienden in afgelegen dorpen zonder wegen, moderne faciliteiten of basisgemakken met volharding en eenvoud. Het omgaan met de lokale gemeenschappen leerde hen dat materiële rijkdom menselijke bloei niet definieert.
"Ze ontdekten een volk dat diep verbonden is met hun land, cultuur en gemeenschapsleven, waar veel evangeliewaarden al aanwezig waren lang voordat het christendom arriveerde," zei Fr. Sieland. Hij beschrijft deze transformerende ervaring als "besmet zijn met het Nieuw-Guinea-virus," een diepgaande liefde voor de mensen die het hart van een missionaris permanent verandert.
Een nalatenschap voor toekomstige missionarissen
"De getuigenis van deze oudere missionarissen blijft zeer relevant, aangezien de Kerk steeds meer afhankelijk is van lokaal leiderschap," merkte Fr. Sieland op.
Fr. Sieland zei: "Ik voel dat deze vroege missionaire geest soms ontbreekt bij veel van de nieuwere missionarissen die vandaag aankomen, grotendeels omdat het meeste voorbereidende werk al is gedaan."
Moderne missionarissen bouwen verder op de fundamenten die door deze vroege pioniers zijn gelegd, maar de rauwe geestdrift en energie van die eerste missionarissen was iets volstrekt unieks.
Hij moedigde de jonge missionarissen en priesters aan om elke cultuur met openheid, respect en bereidheid om te leren te benaderen. Authentieke evangelisatie begint niet met het opleggen van je eigen cultuur, maar met het ontdekken van Gods aanwezigheid die al aan het werk is binnen het leven van de mensen die ze dienen.
Voor Fr. Sieland zijn de levens van deze gepensioneerde missionarissen een herinnering dat de grootste missionaire nalatenschap niet wordt gemeten aan gebouwen of statistieken, maar aan levens door nederige dienst, blijvende liefde en een evangelie dat authentiek wordt geleefd. Hun getuigenis blijft de Kerk inspireren om een missie te omarmen die wordt gekenmerkt door respect, inculturatie en onbaatzuchtige toewijding aan Gods volk.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Inwijding van nieuwe parochie in het hard getroffen bisdom Kalay in Myanmar
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De gelovigen in Myanmar vieren de inauguratie van de St. Patrick Parochie in het Bisdom Kalay, een gelegenheid die hoop biedt aan lokale katholieken in de belegerde regio van het noordwesten van Myanmar terwijl het land blijft lijden onder een humanitaire crisis.
Door Deborah Castellano Lubov
De inauguratie van een nieuwe parochie in het noordwesten van Myanmar, in het Bisdom Kalay, biedt hoop aan de gelovigen van het land te midden van een aanhoudende humanitaire crisis.
Volgens het pontificale nieuwsagentschap Fides verzamelden meer dan 600 katholieken, waarvan de meeste intern ontheemd zijn, zich in de stad Khaikam Myo om de historische inauguratie van de St. Patrick Parochie te vieren tijdens een Mis die werd voorgezeten door Bisschop Felix Lian Khen Thang en medegevierd door twaalf priesters.
Humanitaire en sociale crisis
Het Bisdom Kalay ligt tussen de Sagaing-regio en de Chin-staat en bevindt zich in een van de zwaarst getroffen gebieden door het burgerconflict dat ontstond na de militaire coup in februari 2021.
De regio blijft lijden onder een ernstige humanitaire en sociale crisis.
Als een suffragaan bisdom van het aartsbisdom Mandalay, bedient het Bisdom Kalay ongeveer 60.000 katholieken. Het merendeel van zijn grondgebied ligt in de Sagaing-regio, terwijl een kleiner deel zich uitstrekt naar de Chin-staat.
Gecentreerd in de stad Kalay, is het bisdom de thuisbasis van de St. Mary's Kathedraal en de bisschoppelijke zetel. Grensend aan India heeft het een etnisch diverse bevolking die een grote Chin-gemeenschap en andere minderheidsgroepen omvat.
Schadelijke impact op jongeren en christenen
De burgeroorlog die volgde op de militaire coup van 2021 heeft het Kalay-gebied verwoest. Volgens Fides blijft de regio omringd door een veelzijdige crisis, met gemeenschappen die blijven worstelen onder de effecten van het conflict.
Het agentschap merkt op dat veel jongeren zijn gevlucht om gedwongen militaire dienst te vermijden, terwijl de humanitaire nood blijft verergeren.
Fides meldt ook dat, volgens lokale bronnen, regeringssoldaten bij herhaling kerken, kloosters en katholieke scholen hebben aangevallen, vanwege vermoedens dat zij logistische steun of onderdak aan verzetsstrijders bieden.
In de afgelopen jaren hebben luchtaanvallen, luchtbombardementen en zware gevechten verschillende kerken in het Kalay-gebied beschadigd.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Paus tegen de Iraakse jongeren: Wees Christus’ licht en hoop in een gewonde wereld
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV moedigt jonge Iraakse Christenen die verzameld zijn in Ankawa aan om missionarissen van geloof, liefde en hoop te worden, en dringt er bij hen op aan Christus' licht en vredestichters te zijn in een land dat gekenmerkt wordt door conflict en instabiliteit.
Vaticaans Nieuws
Terwijl jongeren uit heel Irak zich verzamelen in Ankawa, in het Aartsbisdom Erbil, voor hun jaarlijkse Jeugdontmoeting van 8 tot 11 juli, moedigt paus Leo XIV hen aan om hun roeping als missionarissen van hoop te omarmen, en hen aan te sporen om "het licht van Christus" te worden in een land dat nog steeds de gevolgen van oorlog en instabiliteit ondergaat.
In een videoboodschap aan de bijeenkomst, die dit jaar is gewijd aan het thema Missie, herinnert de paus de deelnemers eraan dat zij een onmisbare rol spelen in het leven van de Kerk vandaag.
"De Kerk heeft een vitale missie om de wereld te dienen door het licht van Christus te delen," zegt hij, en moedigt de jongeren aan om "de Kerk - en de wereld - te vormen in de jaren die komen."
In herinnering roepende wat hij eerder heeft uitgesproken, benadrukt paus Leo dat "jongeren niet alleen de toekomst van de Kerk zijn, maar ook het heden." En erkenning gevend aan de moeilijke realiteit waarmee veel Iraakse Christenen nog steeds worden geconfronteerd, erkent de paus dat getuigenis afleggen van het Evangelie vaak veeleisend is.
"Het is niet altijd gemakkelijk om een licht in de wereld te zijn," zegt hij. "Je bent geroepen om dit licht te stralen in een situatie die vaak door oorlog en instabiliteit is gekenmerkt."
Wees niet bang
Toch dringt hij er bij hen op aan niet ontmoedigd te raken.
"Wees niet bang! En denk niet dat je alleen bent in deze taak. Ik ben bij je; de Kerk is bij je. Stel je vertrouwen op Jezus," zegt paus Leo.
Met het beeld van licht als de leidraad van zijn reflectie, benadrukt hij drie kwaliteiten die elke Christelijke discipel zouden moeten vormen: geloof, liefde en hoop.
Eerst legt hij uit, licht stelt ons in staat te zien. Geloof is daarom niet slechts een reactie op de ontberingen van het leven, maar "de erkenning van de werkelijkheid en leven in de waarheid," waardoor gelovigen de wereld, anderen en zichzelf door de ogen van God kunnen zien. Hij moedigt de jongeren aan om getuigenis af te leggen door de manier waarop ze leven, zodat ook anderen de waarheid en betekenis kunnen ontdekken die ze zoeken.
De paus reflecteert vervolgens op licht als warmte, een teken van Gods liefde. Authentieke missie, zegt hij, begint niet met activiteit maar met een persoonlijke ontmoeting met Christus, gekoesterd door dagelijks gebed en de sacramenten, met name verzoening en de Eucharistie.
Veranker je wortels in Gods liefde
"Veranker je harten in de solide basis van Gods liefde voor jou," dringt hij aan. "Ontdek het hart van Christus, en wees niet bang om je leven op hem te bouwen."
Slechts door geworteld te blijven in die liefde, legt hij uit, zullen zij in staat zijn "de warmte van Gods liefde en de verzoenende kracht van zijn genade" met de mensen om hen heen te delen.
Tenslotte presenteert paus Leo XIV licht als een symbool van groei en hoop. In een regio die verlangt naar verzoening, zegt hij, worden jonge Christenen geroepen om bouwers van vrede te worden.
"Jullie zijn bijzonder geroepen om vredestichters te zijn, om degenen om jullie heen te verenigen, en om anderen de hoop op een toekomst van blijvende vrede in te boezemen."
Hoewel ze de omstandigheden waarin ze leven niet altijd kunnen beheersen, herinnert hij hen eraan, kunnen ze altijd kiezen om "de vrede van Christus te laten heersen" in hun harten, en tekenen te worden van de hoop die voortkomt uit de Verrezen Heer.
Bij het afsluiten van zijn boodschap vertrouwd paus Leo de jongeren toe aan de maternale zorg van Maria, Moeder van de Kerk, en moedigt hen aan te vertrouwen op Gods liefdevolle plan voor hun leven.
"Twijfel nooit aan de goedheid van God," zegt hij. "Wees niet bang voor het plan dat de Heer heeft voor elk van je levens," waarbij hij de belofte van de profeet Jeremia herinnert dat God verlangt "je een toekomst te geven met hoop."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Nieuw op rkkerkcaritas.nl: columns met hart voor mensen en caritas
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Het Officium Caritatis start op rkkerkcaritas.nl met een nieuwe serie columns over mensen, geloof en caritas. Vanaf nu verschijnt iedere twee weken een nieuwe bijdrage van betrokken auteurs die vanuit hun eigen ervaring en deskundigheid reflecteren op actuele maatschappelijke en kerkelijke thema’s.
De columns worden geschreven door de bisschop-referent voor Kerk en Samenleving Mgr. De Korte, de medewerkers voor caritas uit de verschillende bisdommen en andere betrokkenen die als toehoorder aan het Officium Caritatis zijn verbonden.
Met deze reeks wil het Officium Caritatis inspireren, verbinden en het gesprek stimuleren over de opdracht van de Kerk om oog te hebben voor mensen in kwetsbare situaties en bij te dragen aan een samenleving waarin solidariteit en naastenliefde centraal staan.
Wij nodigen u van harte uit de columns te lezen en regelmatig terug te keren naar onze website voor nieuwe bijdragen. U vindt de columns op de pagina verdieping bij reflecties.
Caritascolumn: Topsport als spiegel van onze mateloosheid
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Sport heeft veel positieve kanten. Er is de onderlinge gezelligheid, de blijheid om de overwinning en een positieve nationale trots. Sport kan bijdragen tot een gezonde geest in een gezond lichaam. Door sport leren jonge mensen spelenderwijs de waarden van eerlijk spel en teamwork. Sport kan een mens leren om te gaan met winnen maar ook met verliezen. Sport vraagt om ascese en discipline, zaken die onze samenleving niet slechter maken.
Schaduwkanten
Maar topsport toont ook schaduwkanten. Wij zien dat terug bij het Wereldkampioenschap voetbal dat nu al enkele weken onze aandacht vraagt. Juist in onze dagen wordt een ongezond soort nationalisme gevoed. Wij zien een vermenging van sport en politiek. Met name de machthebbers in Washington willen voortdurend de grandeur van hun land tonen. Het grote geld is allerbepalend. De stervoetballers hebben onvoorstelbaar hoge inkomens. Tweeëntwintig miljonairs vermaken het publiek. De beloning van topsporters toont het decadente gezicht van ons dominante economische systeem. Jaren geleden noemde een Britse conservatieve politicus de roddelpers het smerige gezicht van het kapitalisme. In mijn ogen kan dat ook van topsport worden gezegd. Juist nu de FIFA, de wereldvoetbalbond, wordt gekenmerkt door vriendjespolitiek en corruptie.
Mateloosheid
Al eeuwen verkent en verlegt de sportende mens grenzen. Wetenschap en techniek worden daarbij in stelling gebracht. Drieduizendste van een seconde bepalen bij menige sport het verschil tussen een gouden en zilveren medaille. Topsport vormt in menig opzicht een afspiegeling van onze gehele cultuur. Steeds verder, steeds groter, steeds meer. De mateloosheid als karakteristiek van ons cultuur. Vanuit christelijk perspectief stel ik de vraag of de verheerlijking van de natie, het grote geld en technisch vernuft niet in buurt komt van afgoderij. Wij moeten het effect op onze jeugd niet onderschatten. Als bisschop mag ik regelmatig tieners het sacrament van het vormsel toedienen. Bij de kennismaking vraag ik vaak ook naar de toekomstplannen. Niet zelden komt dan profvoetballer als ideaal in beeld. Natuurlijk door de populariteit van het spel maar toch ook zie ik eurotekens in de ogen van menige jongere.
Gelovige wedloop
De eerste christenen leefden binnen de Romeinse Rijk. Sportfestijnen waren per definitie verbonden met heidense religie. Tegen die achtergrond probeerden christenen zich afzijdig te houden. Toch gebruikt Paulus in zijn brieven beelden uit de sport. Hij schrijft over sportieve deugden als doorzettingsvermogen en volharding. Op het einde van zijn leven schrijft Paulus dat hij de goede strijd gestreden heeft, de wedloop volbracht en het geloof behouden. Christelijke volharding is geen eigen prestatie maar een geschenk van Godswege. Het zou christenen moeten behoeden voor mateloosheid en maken tot nuchtere en vooral dankbare mensen.
Mgr. Gerard de Korte is bisschop-referent voor Kerk en Samenleving en bisschop van ’s-Hertogenbosch
Pan Daijing’s Conciliazione 5-installatie nodigt bezoekers uit om verder te lezen dan de duisternis
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De nieuwe installatie van de Chinese kunstenaar Pan Daijing op Conciliazione 5 nodigt bezoekers uit om lezen te ontdekken als een meeslepende reis door stilte, perceptie en zelfontdekking voorbij de duisternis.
Door Eugenio Murrali en Francesca Merlo
Een breuk van licht in de duisternis. Een creatief werk dat verbergt terwijl het onthult, en degenen die het tegenkomen uitnodigt om dieper te zoeken. Gemaakt door de Chinese kunstenaar Pan Daijing, is het tweede hoofdstuk van de serie Reading, Again van het Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs - opnieuw gecureerd door Donatien Grau voor Conciliazione 5, een tentoonstellingsruimte in Rome - geen werk dat zich eenvoudig presenteert. In plaats daarvan ontvouwt het zich geleidelijk door de actieve participatie van de kijker.
Bij de presentatie van de kunstenaar en haar werk op de avond van 2 juli in de St Pius X Hall, zei kardinaal José Tolentino de Mendonça, prefect van het Dicasterie, dat Daijing's installatie "elke van ons vraagt om aanwezig te blijven, om ons te laten aanraken" door onze emoties.
Voor de kardinaal biedt het "een buitengewoon originele" manier om lezen te benaderen - niet als "de snelle ontcijfering van tekens, maar als een diep menselijke ervaring: een daad die de oren betrekt voordat de ogen, het lichaam voordat het intellect, en wachten voordat begrijpen."
Het gaat niet eenvoudigweg om begrijpen, zei hij, maar om bewonen, om leren verblijven. Hij citeerde paus Leo XIV: "We hebben de dringende plicht om diep menselijk te blijven, liefdevol de prachtige menselijkheid te beschermen die ons is toevertrouwd."
Kijkend naar de installatie
De stilte vinden
De kleine maar waardevolle tentoonstellingsruimte, die rechtstreeks op de straat uitkomt en te allen tijde zichtbaar is voor voorbijgangers, is meer dan een galerij. Het wordt een boek op zich - een boek waarin bezoekers worden uitgenodigd om niet alleen hun ogen, maar ook hun geest en ziel onder te dompelen.
"Ik denk dat het een poging is - of misschien een uitnodiging - om nieuwsgierig naar onszelf te blijven," zei Daijing.
Haar werk nodigt mensen uit om een drempel over te steken.
"Het gaat om lezen, reflectie, drempels, over het zien van plaatsen die we normaal niet kunnen betreden," legde ze uit. "Niet omdat we de vaardigheid ontbreken, maar misschien omdat de wereld gewoon te luidruchtig is geworden."
Voor Daijing is het essentieel om "de stilte binnenin onszelf te vinden."
Toch, zo benadrukt ze, "betekent stilte niet bewegingsloosheid. Het betekent ook beweging en groei." Binnen die ruimte "kunnen we eerlijk zijn - of in ieder geval proberen eerlijk te zijn - met onze gevoelens en onze dromen."
Haar artistieke praktijk is een voortdurende poging om de verschillende lagen van de realiteit te verkennen door een ervaring die constant evolueert.
"Dat is ook waarom ik kunst maak," zei ze. "Door te creëren, krijg ik toegang tot begrip, bewustzijn, bewustzijn en een diepere kennis van mezelf."
De allegorie van de grot
"Het is zowel mooi als uitdagend," zei kardinaal Tolentino de Mendonça, "dat Pan de Conciliazione 5-galerij in een grot heeft veranderd-de archetypische plek waar perceptie wordt getest."
De kardinaal herinnerde zich de grot van Plato als een allegorie van kennis: een reis uit beklemming richting een diepere en waarachtigere realiteit.
Vervolgens wendde hij zich tot St. Augustinus, die in Boek Tien van de Belijdenissen de grot beschrijft als geheugen.
In plaats van een plaats van onwetendheid, wordt het een archief van de ziel - een levende opslagplaats die elke persoon van binnen meedraagt als zowel een bron als een mogelijkheid.
Dieper reflecterend op Daijing's werk, zei de kardinaal dat "de artistieke taal van Pan Daijing nooit eenvoudigweg draait om het overbrengen van informatie. Het is een plek waar de duisternis zelf een middel van kennis wordt - een grot die we volledig bewonen totdat het, net als Augustinus' geheugen, een levende binnenruimte wordt."
Een verbond met de blik
Het resultaat van Daijing's lange en rigoureuze artistieke proces is geen verklarende kunst die verzwaard is door interpretatie. In plaats daarvan is het "een verbond met onze blik" - een die vertrouwen vereist en "een intelligentie die zich niet probeert te tonen, maar zich in dienst stelt van wat moet gebeuren tussen de ene blik en de andere."
De kardinaal prees ook zowel de kunstenaar als de curator voor het hebben van "de moed om niet alles uit te leggen," evenals "de wijsheid om geen betekenis op te leggen, en de vrijgevigheid om degenen die kijken, luisteren of lezen de vrijheid te geven om bewust door hun eigen innerlijke landschap te reizen."
Interview met Donatien Grau, Curator
Een verkenning van het leven
Daijing's artistieke praktijk brengt visuele kunst, muziek, geluid, film en performance samen.
"Haar werk," merkte curator Donatien Grau op, "omarmt vele artistieke vormen zonder ooit door een van hen te worden beperkt. Ik zou zelfs zeggen dat de kunst van Pan kunst zelf is. Het is leven dat wordt geleefd als artistieke praktijk, als onderzoek, als proces, als bestemming. Haar reis is er een van voortdurende zelfontdekking en ontdekking van de wereld - een verkenning van het leven als een metafysische structuur."
Door middel van sculptuur, video en geluid, altijd in dialoog met architectuur en ruimte, creëert Daijing's werk een ontmoeting tussen het publiek en het diep persoonlijke.
De galerij - of beter gezegd het raam naar de straat - is open voor iedereen. Maar om echt te 'lezen' wat erin ligt, moet men eerst erkennen, zich laten meevoeren, ervoor kiezen om door de omringende duisternis te stappen en zijn eigen blik - zowel naar buiten als naar binnen - te wekken om die van de kunstenaar te ontmoeten door lagen van reflectie en mise en abyme.
In zijn inleiding citeerde Grau Marcel Proust, die schreef: "Elke lezer, terwijl hij leest, leest zichzelf."
"In het werk van Pan Daijing," legde Grau uit, "wordt die reis naar binnen een brug naar onze gedeelde menselijkheid."
"De auteur is niet dood, zoals Roland Barthes beroemde claimde," concludeerde hij. "Maar de auteur is ook niet meer alleen. Haar blik is gericht op ons, op de straat, op het leven."
De kunstenaar als filter
Tijdens het gesprek tussen Grau en Daijing vóór de opening van de tentoonstelling, kwam een ander thema naar voren: lezen als een ingewikkelde manier om eerst met onszelf en vervolgens met de wereld te relateren.
"Ik geloof dat lezen veel meer is dan betrokken zijn bij literatuur," zei Daijing. "Het betekent ook gedachten lezen, stilte lezen, de onmogelijkheid van begrip lezen - en herkennen wat dat ons laat voelen. Het betekent een relatie aangaan met een wereld die vol zit met dingen die we ofwel bang zijn te begrijpen of gewoon niet kunnen begrijpen."
De discussie verkende ook het idee van de kunstenaar als een filter.
Vraagt naar dit beeld, antwoordde Daijing:
"Ik voel me als een filter. In deze fase van het proces weet ik niet echt wat voor soort filter ik ben, omdat dat niet aan mij is. Wat telt is stil te blijven, aanwezig te blijven, bij die dingen te blijven die, voorbij wat de oren kunnen horen, uiteindelijk ergens in het lichaam naar boven komen. Het kan in het hart zijn. Het kan in de buik zijn. Mijn rol als filter is dat presentatie - om het te destilleren uit elk moment dat ik doorbreng in deze ervaring. En dat geldt voor bijna alles wat ik als kunstenaar doe."
