Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen

paus-in-latijns-amerika:-levende-geloof-inspireert-toewijding-aan-de-meest-kwetsbaren

Paus in Latijns-Amerika: Levende geloof inspireert toewijding aan de meest kwetsbaren

Vatican News | 
16 november 2026

Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.

Onze redacteur biedt een overzicht van de apostolische reis van paus Leo XIV naar drie Zuid-Amerikaanse landen en zijn boodschappen aan de volkeren van deze landen.

Door Andrea Tornielli

De lange reis die de opvolger van Petrus naar Uruguay, Argentinië en Peru bracht, is ten einde gekomen.

Het was een reis gekenmerkt door de genegenheid en warme omhelzing van de volkeren die hij bezocht: miljoenen mensen stroomden de straten op en vulden de pleinen waar evenementen en vieringen plaatsvonden.

Een steeds ontroerender crescendo kenmerkte de tweede helft van de pelgrimstocht, in de landen waar pater Robert Prevost aanvankelijk als missionaris diende en later als bisschop.

Door niet alleen de hoofdstad en zijn geliefde Chiclayo te bezoeken, maar ook Cusco en Pucallpa, bereikte paus Leo de verschillende regio’s van het land, reizend op dezelfde dag van de bijna 4.000 meter hoge Andes naar het hete, vochtige klimaat van de Amazone.

Voor de paus was de reis die zojuist was geëindigd niet als de anderen, omdat het de indruk had van een thuiskomst. En de mensen maakten duidelijk hoe sterk die band was en blijft.

Toch zou de begrijpelijke en volkomen gerechtvaardigde aandacht voor dit aspect de boodschappen die paus Leo XIV aan Latijns-Amerika en de wereld wilde overbrengen, niet mogen overschaduwen.

Allereerst – en dit is het centrale doel van elke pauselijke reis – kwam de paus om het geloof van deze volkeren te bevestigen.

Hij benadrukte de vitaliteit ervan en erkende het opmerkelijke proces van inculturatie dat heeft plaatsgevonden, dankzij de toewijding van grote heiligen en zaligen, en de dagelijkse dienstbaarheid van ontelbare missionarissen. Zij kwamen niet om een nieuw geloof met Europese en koloniale kenmerken in te voeren, maar om het Evangelie van Jezus te verkondigen door het binnen verschillende culturen te belichamen.

In dit verband waren de woorden die de paus richtte tot de gelovigen en vertegenwoordigers van populaire devoties in het Saqsaywaman Nationaal Archeologisch Park in Cusco, bijzonder significant.

Hij legde uit dat God de meest geschikte manieren en momenten zoekt om zich tot ons te naderen, zodat iedereen Hem kan ontmoeten, en benadrukte het belang van de gemeenschappelijke dimensie van lokale religieuze tradities.

Een religieus feest, een pelgrimstocht of een processie zijn dan ook “niet slechts culturele uitingen.” Achter elke afbeelding, elk lied, elke gelofte en elk teken “is er een gemeenschap van harten die God zoekt en een vriendelijike stem die vanuit de hemel antwoord geeft en zich nabij maakt.”

De paus heeft de sporen gevolgd van de grote documenten die door de Latijns-Amerikaanse bisschoppenconferentie zijn geproduceerd en de diepe waardering voor populaire devotie omarmd die zijn voorganger zo sterk benadrukte.

De verkondiging van de vreugde van het Evangelie en het missionaire mandaat waren daarom de rode draad door de vele toespraken en homilieën die tijdens deze lange pauselijke reis werden gehouden.

Tegelijkertijd was de apostolische reis van paus Leo gekenmerkt door krachtige sociale boodschappen. Woorden werden gericht aan de autoriteiten van de verschillende landen die hij bezocht, die allemaal op de een of andere manier te maken hebben met uitsluiting, armoede en onrecht.

Er waren woorden gericht aan degenen die lijden, die de nabijheid overbrachten van een Kerk die soms de enige instelling is die de rechten van degenen die aan de zijlijn worden gezet, verdedigt.

En er waren woorden gericht aan de christenen, die hen opnieuw uitnodigden om het Evangelie in elke omstandigheid belichamen door zich in te zetten voor gerechtigheid, menselijke waardigheid, de verdediging van het leven in elke fase van het bestaan en de creatie van rechtvaardigere economische systemen.

Het bevestigen, zoals paus Leo deed door de woorden van paus Franciscus te citeren, dat de Kerk geen NGO is, betekent niet dat zij zich moet onthouden van liefdadigheid of van het werken voor gerechtigheid.

Eerder betekent het dat men benadrukt dat zonder de uitstraling van het licht van het Evangelie, zonder de verkondiging van Christus die in elk gebaar en handelen getuigenis aflegt, de Kerk het risico loopt niets meer te zijn dan een organisatie die diensten verleent, en daarmee tekortschiet in haar missie.

In zijn toespraak tot vertegenwoordigers van de Amazonevolken zei de opvolger van Petrus: “De jaren die ik als missionaris en als bisschop in dit geliefde land Peru doorbracht, hebben me geleerd wat het betekent voor de Kerk om naast de mensheid te wandelen om de Heer trouw te dienen.”

Kort daarna voegde hij toe: “De schreeuw van de aarde en de schreeuw van de armen zijn onverbrekelijk, en onthullen patronen van uitbuiting en economische activiteit die het evenwicht van de schepping bedreigen. […] Integrale ecologie, sociale gerechtigheid en het geestelijke leven gaan hand in hand.”

Dit is de visie van een levende Kerk: een Kerk die haar leven put uit het licht van haar Heer en het Evangelie in elke omstandigheid getuigt door haar nabijheid tot alle mensen, vooral de noodlijdenden, en haar stem verheft ter verdediging van de waardigheid van elk menselijk wezen.

Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.

© Dicastery for Communication – Vatican News

Naar deze bron

Andere berichten

Delen