Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
In het kader van het heilig jaar dat we dit jaar vieren onder het thema: “Pelgrims van hoop”, wordt een speciale bisdomdag gehouden in de St. Bavokathedraal. De dag begint om 12.00 uur.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Om de Mariamaand af te sluiten, bidt paus Leo XIV een Rozenkrans voor vrede bij de Grot van Lourdes in de Vaticaanse tuinen en roept iedereen op om zich dagelijks in te zetten voor vrede, die "mogelijk is wanneer we ervoor kiezen te luisteren naar de kreet van degenen die erdoor worden beroofd."
Door Kielce Gussie
In aansluiting op mensen en Mariheiligdommen over de hele wereld, bad paus Leo XIV de Blije Geheimen van de Rozenkrans bij de Grot van Lourdes in de Vaticaanse tuinen, met bijzondere gedachten aan degenen die leven in gebieden die door oorlog en geweld zijn aangetast.
"Laat me horen wat God de Heer zal zeggen, want hij zal vrede spreken tot zijn volk, tot zijn getrouwen, tot degenen die in hun hart naar hem wenden" (Ps 85:8).
De paus opende zijn overdenking aan het einde van de vijf decaden met deze Psalm, die, zoals hij opmerkte, de "hoop verwoordt waarvan we behoefte hebben, vooral in het aangezicht van huidige moeilijkheden en geweld."
Een pelgrim die met de paus bidt in de Vaticaanse tuinen (@VATICAN MEDIA)
Hij riep iedereen op-degenen die aanwezig waren in de Vaticaanse tuinen en allen die verbonden waren over de hele wereld-om hun harten open te stellen om het woord van God te horen, zodat we door gebed "de betekenis van de gebeurtenissen in de geschiedenis kunnen begrijpen" en Gods voorzienigheid kunnen zien die ons leidt en ondersteunt.
De Maagd Maria, benadrukte paus Leo, is het modelvoorbeeld van een gelovige die haar hart richt om te luisteren naar "wat God zegt." Voor ons is zij een voorbeeld van gehoorzaamheid, aangezien zij Jezus in haar schoot verwelkomde.
Het bekijken van de Geheimen van de Rozenkrans met Maria helpt ons om in Jezus de "één definitieve Woord gesproken door de Vader, een Woord van vrede voor allen die met berouwvolle harten naar hem terugkeren" te zien. Dat wil zeggen, God verlaat ons nooit, zelfs niet als we hem negeren of vergeten of wanneer we ons pad kwijtraken. Hij zoekt ons en brengt ons terug naar hem.
Vrede, benadrukte de paus, "is geen theorie die in een laboratorium moet worden getest, noch een naïeve illusie, noch een zaak die uit eigenbelang moet worden nagestreefd." Integendeel, het moet met een oprecht hart worden gezocht. Het is een dagelijkse inzet. Vrede komt voort uit rechtvaardigheid en liefde. Het is de harmonie die gezinnen, mensen, gemeenschappen en naties verenigt.
Zelfs temidden van de huidige wereldwijde situatie-geweld, oorlog en conflict-legde paus Leo uit dat "vrede mogelijk wordt wanneer we ervoor kiezen de kreet van degenen die erdoor worden beroofd te horen: onschuldige kinderen, angstige moeders en vaders, mishandelde gevangenen, vluchtelingen en mensen van elke leeftijd die lijden."
Al deze groepen "hebben maar één woord op hun lippen: vrede!"
Vrede is altijd mogelijk omdat het een gift van God is. Zijn vrede heeft een gezicht-het gezicht van Jezus Christus, de Zoon van God. Het is Jezus die de muren van vijandschap verwoest en de arrogantie met nederigheid verslaat. Hij verzoent de hele schepping van de zonde.
Wanneer Jezus bij ons is en wij leven als ware leerlingen van zijn liefde, dan is de Heilige Geest in staat om mogelijk te maken wat menselijk onmogelijk lijkt. Omgekeerd, wanneer we ons van God verwijderen, verwijderen we ons ook van anderen en worden we ongevoelig voor hun strijd en lijden.
"Elke keer dat we tot de Heer terugkeren, wordt zijn vrede onze verantwoordelijkheid, overeenkomstig de plichten en taken van elke persoon," herinnerde de paus iedereen. Dat betekent dat ons gebed meer is dan gebed-het wordt onze missie en onze profetie.
Ongeveer 2.000 pelgrims baden voor de Grot van Lourdes (@Vatican Media)
De kreet van onschuldige mensen mag niet langer in steden gehoord worden. Niemand zou gedwongen moeten worden hun huizen te verlaten vanwege de dreiging van bommen. De dorst naar macht en de "geweld van woorden" moeten stoppen en ruimte maken voor rechtvaardigheid en waarheid.
Ieder kan en moet zijn bijdrage leveren aan het bereiken van vrede, drong de paus aan. Het moet beginnen met "kleine maar belangrijke dingen, zich onthouden van elke vorm van verbaal of fysiek geweld in het dagelijks leven en ook op sociale media."
Ware vrede, legde hij uit, begint met een hart dat liefheeft: wanneer mensen woorden van verzoening spreken en wanneer we de wereld met zachtheid en wijsheid bekijken. "Dit is ware kracht, de kracht van waarheid en liefde."
Tot slot benadrukt paus Leo dat God op zoek is naar vredestichters. Hij vroeg Maria, onze Zalige Moeder, om "ons elke dag te helpen hem te antwoorden met ons eigen 'Hier ben ik,' niet alleen in woorden maar in daden."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Terwijl de internationale samenwerking onder toenemende druk staat, waarschuwt de Vicepresident voor Ontwikkelingsfinanciering van de Wereldbank, Aki Nishio, dat de ontwikkelingsvoortgang steeds ongelijkmatiger wordt, waarbij sommige van 's werelds armste landen worden achtergelaten door de gecombineerde gevolgen van de Covid-19-pandemie, dalende hulp, conflicten en klimaatsverandering.
Door Francesca Merlo
Onze wereld getuigt momenteel van wat de Vicepresident voor Ontwikkelingsfinanciering van de Wereldbank, Aki Nishio, beschrijft als "twee verschillende werelden".
Aan de ene kant zijn er veel ontwikkelingslanden die aanzienlijke vooruitgang blijven boeken. Meer kinderen gaan naar school terwijl er meer banen worden gecreëerd en de toegang tot gezondheidszorg verbetert.
Aan de andere kant is er echter wat Nishio ons vertelt dat de Hoofdeconoom van de Wereldbank heeft beschreven als een "ontwikkelingsvrije zone" - landen waarin de vooruitgang grotendeels is stilgevallen.
In een interview met Vatican News stelt Nishio dat de dubbele impact van de Covid-19-pandemie en een significante daling van de Officiële Ontwikkelingshulp (ODA) sommige van de meest kwetsbare landen op de wereld heeft doen worstelen om vooruitgang te boeken. "We hebben veel vooruitgang gezien," merkt hij op. "Maar de vooruitgang is behoorlijk ongelijkmatig."
De Internationale Ontwikkelingsvereniging (IDA), een belangrijk onderdeel van de Wereldbank, richt een groot deel van zijn inspanningen op fragiele en door conflict getroffen staten. Ongeveer 40 procent van de IDA-financiering is gericht op landen die de meeste instabiliteit en kwetsbaarheid ondervinden.
In deze regio's overlappen kwesties zoals armoede, zwakke instellingen en conflicten vaak, waardoor ontwikkeling bijzonder moeilijk wordt.
Toch benadrukt Nishio dat het ondersteunen van deze landen niet alleen een humanitaire verantwoordelijkheid is, maar ook een mondiale noodzaak. "Als er een andere pandemie opkomt in een van deze landen, wordt de hele wereld getroffen."
Hij legt uit dat zwakke gezondheidssystemen ervoor kunnen zorgen dat ziekten niet gedetecteerd kunnen worden, en landen oversteken en mondiale bedreigingen worden. Het versterken van gezondheidsdiensten, infrastructuur en basis publieke diensten is daarom essentieel, niet alleen voor lokale gemeenschappen, maar ook voor internationale stabiliteit.
Nishio gaat verder en beweert dat hoewel economische indicatoren belangrijk blijven, de echte maatstaf voor ontwikkeling te vinden is in het dagelijkse leven van mensen. Sprekend kort na een bezoek aan Kenia, gebruikt hij het land als voorbeeld en beschrijft hij de opmerkelijke vooruitgang sinds het in de jaren '60 een IDA-ontvanger werd.
Sindsdien is de levensverwachting bijna verdubbeld, terwijl de toegang tot gezondheidszorg dramatisch is uitgebreid. "Als je deze kwantumveranderingen ziet", zegt hij, "kun je echt zien hoe het leven van mensen is verbeterd".
De transformatie, legt hij uit, is echter niet uitsluitend toe te schrijven aan één sector.
Verbeteringen in de gezondheidszorg zijn afhankelijk van onderwijs, infrastructuur en betrouwbare publieke diensten. Ziekenhuizen hebben elektriciteit nodig om vaccins te bewaren. Wegen zijn nodig om patiënten en medische voorraden te vervoeren. Gemeenschappen hebben onderwijs nodig om gezondheidszorg effectief te begrijpen en er toegang toe te krijgen.
Ontwikkeling, suggereert Nishio, draait uiteindelijk om hoe deze verschillende elementen samenkomen om kansen te creëren voor mensen om te gedijen.
Als we het hebben over de gevolgen van klimaatverandering - steeds duidelijker - benadrukt Nishio de moeilijke realiteit dat de landen die de minste verantwoordelijkheid dragen voor klimaatverandering vaak degenen zijn die het hardst te lijden hebben onder de gevolgen ervan. In Somalië hebben herhaalde droogtes en overstromingen honderdduizenden mensen ontheemd, waardoor families gedwongen zijn de grond die ze generaties lang hebben bewerkt, te verlaten. "Ontwikkelingslanden hebben heel weinig bijgedragen aan klimaatverandering," merkt Nishio op, "maar zij ondervinden de zwaarste negatieve effecten." Kustafsluiting, stijgende zeespiegels en steeds onvoorspelbaardere weerspatronen creëren nieuwe vormen van kwetsbaarheid, vooral in gemeenschappen die al worstelen met armoede.
Via IDA ondersteunt de Wereldbank klimaatadaptatieprojecten en helpt landen veerkrachtige infrastructuur te bouwen en zich voor te bereiden op steeds frequentere klimaatverstoringen. "De behoefte aan dergelijke ondersteuning zal alleen maar toenemen," waarschuwt hij.
De kwestie van schuld is de afgelopen jaren steeds prominenter geworden, vooral omdat paus Franciscus herhaaldelijk heeft gepleit voor kwijtschelding van schulden voor worstelende naties en rijke landen heeft aangemoedigd om in solidariteit met de armere landen te handelen. Paus Leo XIV heeft eveneens de aandacht gevestigd op ongelijkheden tussen de Global North en de Global South. Nishio erkent dat schuldenlast een groeiende zorg is in een groot deel van de ontwikkelingswereld, maar hij maakt onderscheid tussen de zeer concessionele financiering die via IDA wordt verstrekt en de op de markt gebaseerde leningen die vaak zwaardere lasten leggen op ontwikkelingslanden. "De schuld die deze landen echt kwelt is voor het overgrote deel niet-concessioneel geld," legt hij uit.
IDA daarentegen biedt subsidies en laag-geprijsde financiering die specifiek zijn ontworpen om landen met een beperkte terugbetalingscapaciteit te ondersteunen. In 2025 alleen al heeft IDA ongeveer 21 miljard dollar aan netto-inkomsten aan ontvankelijke landen geleverd, wat cruciale liquiditeit biedt en helpt overheden om essentiële diensten te blijven leveren.
Misschien is de sterkste getuigenis van de effectiviteit van ontwikkelingshulp, betoogt Nishio, het aantal landen dat succesvol is overgestapt van afhankelijkheid. Sinds de oprichting zijn 33 landen afgestudeerd van IDA-ondersteuning. Opmerkelijk genoeg zijn 25 van hen sindsdien teruggekeerd als donoren.
Zuid-Korea is een van de meest opvallende voorbeelden. Eenmaal een van de armste landen ter wereld en zelf een IDA-ontvanger, is het nu een van de grootste bijdragers aan het fonds. "We hebben niet gevraagd of ze terugkomen," zegt Nishio. "Ze kwamen uit eigen beweging terug omdat IDA voor hen werkte."
Landenen in Azië en Oost-Europa hebben vergelijkbare trajecten gevolgd, hun economieën veranderd en later gekozen om andere landen te ondersteunen die uitdagingen ondervinden die zij zelf ooit hebben gekend.
Voor Nishio wijzen deze verhalen op een vaak over het hoofd geziene waarheid over ontwikkelingshulp: wanneer het succesvol is, creëert het de voorwaarden voor zelfvoorziening in plaats van afhankelijkheid.
Op een moment dat internationale samenwerking onder druk staat en de hulpbudgetten slinken, ziet hij dit model als belangrijker dan ooit. De uitdaging, suggereert hij, is niet of solidariteit werkt, maar of de wereld bereid is om te blijven investeren in solidariteit.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus Leo verwelkomt de Villa Nzareth-gemeenschap in het Vaticaan en moedigt de leden aan door te zetten met het bieden van intellectuele, morele en financiële ondersteuning aan jonge mensen die "licht en begeleiding nodig hebben, vooral om eenheid te bereiken tussen geest en ziel, tussen geloof, studie, beroep en leven."
Door Antonella Palermo
Tachtig jaar geleden, in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, richtte kardinaal Domenico Tardini-later Staatssecretaris-Villa Nazareth op als een laboratorium van hoop in wat toen een nieuw geurbaniseerd gebied van Rome was. Decennia later blijft Villa Nazareth een noodzakelijk dialoog bevorderen tussen geloof, cultuur en liefdadigheid, vooral ten dienste van de meest achtergestelde jongeren.
Ter gelegenheid van zijn jubileum op 30 mei vierden de leden een Mis voorgezeten door kardinaal Pietro Parolin, gevolgd door een audiëntie met de paus in de Zaal van de Zegeningen van het Apostolische Paleis.
Onderwijsgevers, studenten, leden, alumni, vrienden en geestelijke assistenten kwamen samen om gesterkt te worden in hun missie die in de wereld van vandaag essentiëler is dan ooit. In het geval van Villa Nazareth heeft deze missie geresulteerd in de afstuderen van meer dan 1.300 studenten.
In zijn toespraak herinnerde paus Leo aan de oorsprong van Villa Nazareth, opgericht om opleidingsmogelijkheden te bieden aan degenen die, "rijk aan talent en goodwill, de middelen ontbeerden om een studiepad te volgen."
Kardinaal Parolin benadrukte ook deze roeping in zijn groet, waarin hij de oprichtingswaarden van de gemeenschap presenteerde-die van de Sociale Leer van de Kerk. Deze waarden werden vervolgens verdiept door een focus op gratuitheid en een eenvoudige levensstijl, in lijn met de wensen van kardinaal Achille Silvestrini, die Villa Nazareth leidde en begeleidde tijdens de overgang naar het nieuwe millennium. Kardinaal Parolin beschreef hem als een "zorgvuldige bewaker en moderne interpreter van het oorspronkelijke charisma."
De oprichter begreep dat, om blijvende vrede te bevorderen, het noodzakelijk was jonge mensen op te leiden tot leiders die goed doen, en hen de juiste middelen te bieden om de waarden van het Evangelie in gezinsleven, studie, vrije tijd en professionele activiteiten te leven.
De paus verwees ook naar zijn recente encycliek Magnifica humanitas-"wat de mens redt is geen verbeterde zelfredzaamheid, maar een relatie die bevrijdt, een gemeenschap die transformeert"-en hij benadrukte de noodzaak om niet weer een Toren van Babel te bouwen, maar de Stad van God, ondersteund door liefde en universele broederschap.
"In het licht van dit alles wil ik graag één laatste aspect van uw werk herinneren en aanmoedigen: het doel om Villa Nazareth een haard en smidse van christelijk denken te maken, waar de convergentie van intellectuele, morele en economische inspanningen van mannen en vrouwen uit verschillende generaties en levenslopen bijdraagt aan de verdieping, groei en verspreiding van een cultuur die steeds meer verlicht is door de leer van het Evangelie."
In zijn homilie voor de pauselijke audiëntie sprak kardinaal Parolin ook over de uitdaging om een steeds authentiekere en diepere gemeenschap te leven. Nadat hij al in de late jaren '90 als assistent voor de studenten had gediend, bevestigde de Staatssecretaris van het Vaticaan op de vooravond van de Feestdag van de Heiligste Drieëenheid dat:
"Onze God is geen geïsoleerde afzondering, maar een perfecte gemeenschap van leven en liefde onder de goddelijke personen: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. De uitdaging is gemeenschap-steeds meer waarachtig, steeds dieper, steeds reëler onder ons."
De paus sloot zijn opmerkingen af door te verwijzen naar wat zijn voorgangers, Sint Jan Paulus II en paus Benedictus XVI, tegen de leden van Villa Nazareth zeiden, en herinnerde speciaal hun leer om geen gevangenen te worden van trots of een logica van dominantie, en om te allen tijde toegewijd te blijven aan een houding van dialoog-leidende principes die ook in onze tijd gevolgd moeten worden.
"Dit zijn oproepen die vandaag relevanter zijn dan ooit, in een tijd waarin jonge mensen toegang hebben tot prachtige kansen en middelen van kennis en groei, maar ook een grote behoefte hebben aan licht en begeleiding, vooral om eenheid te bereiken tussen geest en ziel, tussen geloof, studie, beroep en leven."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zaterdag 30 mei vierden we in de kathedrale basiliek Sint Bavo in Haarlem de heilige priesterwijding van Francis Ashamole met vele mensen, met name uit de parochies waar Francis stage heeft gedaan (Alkmaar, Heemskerk, Uitgeest, Beverwijk) en waar hij zijn pastorale jaar heeft gedaan (Purmerend, Moeder van God parochie) en Franciscus parochie. (with an English translation of the homily). (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.) Ontmoeting met leden van de Katholieke Charismatische Vernieuwing voor de eerste keer sinds het begin van zijn pontificaat, reflecteert paus Leo XIV op de spirituele fundamenten van de beweging en moedigt hij de leden aan om hun gaven in te zetten voor het welzijn van de hele Kerk.
Vaticaanse Nieuws
Paus Leo XIV verwelkomde zaterdag vertegenwoordigers van de Katholieke Charismatische Vernieuwing in het Vaticaan. Hij begroette leden van gemeenschappen, gebedsgroepen en evangelisatie scholen van over de hele wereld, evenals leiders van CHARIS, het internationale dienstorgaan van de Vernieuwing, en beschreef de spirituele vitaliteit van de beweging als een van de gaven waarmee God de Kerk heeft gezegend.
De Katholieke Charismatische Vernieuwing werd opgericht in de late jaren '60 en omvat tegenwoordig gebedsgroepen, gemeenschappen en evangelisatie-initiatieven over de hele wereld.
Het legt bijzondere nadruk op de actie van de Heilige Geest in het leven van gelovigen door middel van gebed, aanbidding, Schrift en missionaire outreach. Sinds 2019 zijn de verschillende uitdrukkingen van de Vernieuwing samengebracht via CHARIS, opgericht door paus Franciscus om gemeenschap en dienst te bevorderen.
Terugkijkend op de ontwikkeling van de beweging in de decennia na het Tweede Vaticaans Concilie, herinnerde paus Leo zich de waardering die zijn voorgangers vertoonden.
Hij merkte op dat heilige Paulus VI in de Vernieuwing een antwoord zag op de toenemende secularisatie van de samenleving, terwijl paus heilige Johannes Paulus II de missionaire impuls benadrukte en paus Benedictus XVI de nadruk prees die het legt op de gaven van de Heilige Geest.
De paus herinnerde ook aan paus Franciscus' beschrijving van de Vernieuwing als een "vloed van genade" bedoeld voor de hele Kerk.
Terwijl hij zijn verlangen uitsprak om de relatie tussen de zetel van Petrus en de wereldwijde familie van de Katholieke Charismatische Vernieuwing te versterken, reflecteerde paus Leo op vijf sleutel dimensies van zijn spirituele ervaring: doop in de Geest, lofgebed, het Woord van God, gemeenschap en liefdadigheid.
Te beginnen met de doop in de Geest, zei hij dat de gedeelde geloofsreis binnen de Vernieuwing haar bron heeft in "de persoonlijke ervaring van de Heilige Geest," die de genade van de doop werkzaam maakt in het leven van gelovigen en hen leidt naar een diepere bewustwording van Gods liefde.
De paus legde uit dat door deze ontmoeting, "God niet langer een louter idee is, maar de werkelijke en ultieme uitdrukking van vaderschap is geworden."
De Heilige Geest, zei hij, brengt verzoening, vrede en vrijheid, terwijl hij gelovigen opent voor hoop en de zekerheid dat niets hen kan scheiden van de liefde van Christus.
"Vanuit deze ervaring van de Heilige Geest komt de innerlijke wens om getuigen en boodschappers van zijn liefde te zijn," zei hij, terwijl hij de leden van de Vernieuwing aanmoedigde om Gods troost te brengen aan degenen die lijden aan eenzaamheid en leegte.
Terwijl hij zich wendde tot gebed, reflecteerde paus Leo op de plaats van lof en aanbidding binnen de Charismatische traditie. De ervaring van de Heilige Geest, legde hij uit, geeft aanleiding tot een meer spontane en oprechte dialoog met God en opent het hart voor dankbaarheid en aanbidding.
"Aanbidding en lofprijzing, die zo kenmerkend zijn voor jullie bijeenkomsten, zijn essentiële aspecten van het christelijke gebed," zei hij. Hij merkte op dat de Vernieuwing velen heeft geholpen deze dimensies van gebed opnieuw te ontdekken en ze weer op de voorgrond van het christelijke leven te brengen.
De paus benadrukte ook het belang van het Woord van God binnen het leven van de Vernieuwing. Dezelfde Geest die de Heilige Schrift inspireerde, zei hij, blijft het vandaag de dag levend en actief maken in de Kerk.
"De Schrift is daarom voor jullie een wonderlijke bron van spirituele voeding geworden die verlicht en troost," zei hij, en voegde eraan toe dat het dient als een bron van onderscheid voor dagelijkse keuzes en de gemeenschappelijke gebeden verrijkt.
Daarna, reflecterend op gemeenschap, benadrukte paus Leo dat "de Heilige Geest de bron van gemeenschap is."
Hij herinnerde aan de langdurige traditie van bidden tot de Heilige Geest voor de christelijke eenheid, en zei dat leden van de Vernieuwing een bijzondere waardering hebben voor de rol van de Geest in het opbouwen van harmonie binnen de Kerk en het bevorderen van relaties met christenen van andere denominaties.
De Heilige Geest, legde hij uit, creëert eenheid onder de verschillende charismen en gemeenschappen van de Vernieuwing en versterkt de banden binnen de bredere christelijke familie.
Als afsluiting van zijn reflecties richtte de paus zich op liefdadigheid, en beschreef het als een van de duidelijkste vruchten van het leven in de Geest.
"De vernieuwde aanwezigheid van de Geest heeft in jullie een nieuwe capaciteit om te liefkozen wakker gemaakt," zei hij, een liefde gericht zowel op God als op de naaste, in het bijzonder degenen die lijden.
Terwijl hij de vele liefdadigheidsinitiatieven prees die uit de Vernieuwing zijn voortgekomen, moedigde paus Leo de leden aan om aandachtig te blijven voor de armen en kwetsbaren. "Ik nodig jullie uit om deze liefde voor de armen levend te houden, die het ware gezicht van God onthult," zei hij.
Terwijl hij zijn toespraak afsluit, moedigde de paus de leden van de Vernieuwing aan om hun missie binnen de Kerk voort te zetten.
"Zet jezelf in voor je bisdommen en parochies," drong hij aan. "Zorg ervoor dat je nooit toegeeft aan de wens naar eigenpromotie, of de zoektocht naar macht of persoonlijke prestige."
Paus Leo sloot af met het gebed dat de Geest altijd "een licht en een bron van kracht" zal zijn op hun persoonlijke en gemeenschappelijke reis.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Professor Léocadie Wabo Lushombo, een Congolese theoloog aan de Jezuïeten School voor Theologie van de Santa Clara Universiteit in Berkeley, Verenigde Staten, heeft benadrukt dat de beschaving van de liefde, die door paus Leo XIV in zijn eerste encycliek, Magnifica Humanita, wordt belicht, uitnodigt tot actieve participatie en discussie die geworteld zijn in liefde, met als doel ongelijkheden in de samenleving te verminderen.
Paul Samasumo - Vaticaanstad
Professor Lushombo, een lid van de Theresiaanse Vereniging, benadrukte het belang van de boodschap van de encycliek, die een positieve en inspirerende visie op de mensheid presenteert. Ze steunde de kritiek van het document op de exploitatie van het Afrikaanse continent en de neigingen naar neokolonialisme en extractieve economieën. Afrika, zei ze, bestaat niet alleen om gemijnd en geëxploiteerd te worden.
In een interview over Magnifica Humanitas deelde professor Lushombo, die een van de sprekers was tijdens de presentatie van de encycliek in het Vaticaan op 25 mei, haar inzichten met Vatican News.
"Ik ben twee keer per jaar, systematisch, in de Democratische Republiek Congo. Ik heb waargenomen hoe AI en nieuwe technologieën zelfs onze plattelandsgemeenschappen in Congo beïnvloeden. Ik zie hoe de mobiele telefoon nieuwe gedragingen creëert. Ik observeer de machtsdynamiek, waarbij wij in Afrika steeds meer worden gereduceerd tot louter consumenten van wat de technologie-giganten ons aanbieden. Wat er gebeurt, is een situatie van meer afhankelijkheid, vooral onder jongeren, vernietiging van het milieu en arbeidsuitbuiting. Dit is structureel zonde - een verspreiding van onrecht en schade. Bovendien is deze technologie niet gratis. Wij zijn degenen die ervoor betalen - wanneer we data voor onze telefoons kopen. En zoals het kolonialisme doet, verstoren deze nieuwe technologieën ook het gemeenschapsleven - de samenhang en het gemeenschapsgevoel verdwijnen. Mensen praten niet meer met elkaar, delen geen gedachten of zoeken samen naar oplossingen. Zelfs in Congo kijken velen eerst naar de iPhone voor antwoorden," legde professor Lushombo uit.
Toen ze werd gevraagd wat er gedaan kon worden, zei professor Lushombo dat Magnifica Humanitas niet anti-AI is. Wat moet veranderen, is de mentaliteit, het gebrek aan verantwoordelijkheid en de ontkenning door bedrijven van de ingebouwde exploitatie die gepaard gaat met AI.
"Dus, de encycliek is al een uitgangspunt omdat het de dialoog over deze kwesties aanmoedigt. Laat de mensen deelnemen, bijdragen en verantwoordelijkheid nemen. Lokale gemeenschappen betrekken bij het ontwikkelen van oplossingen zorgt voor duurzaamheid. Het is de collectieve inspanning die een verschil maakt. Paus Leo XIV zegt ons de samenleving geleidelijk op te bouwen, steen voor steen, door middel van gemeenschappelijke inspanning - vergelijkbaar met Nehemia die de muren van Jeruzalem herbouwde."
Dit alles, bevestigt professor Lushombo, moet geworteld zijn in liefde.
"Wat paus Leo 'de beschaving van de liefde' noemt, betekent dat we ons baseren op het liefhebben van anderen, zorgen voor onze buren en ongelijkheden verminderen. AI mag niet alleen worden gebruikt voor winst of kapitaalaccumulatie, want dat vergroot de kloven en verdeeldheid in de samenleving," benadrukte professor Lushombo.
Magnifica Humanitas (AFP of licentiehouders)
De Kerk en AI
Professor Lushombo gelooft dat de Kerk in Afrika een cruciale rol kan spelen bij het opbouwen van een ethische toekomst. De nieuwe encycliek biedt een kans voor de Kerk om praktische invulling te geven aan de voortdurende discussies over synodaliteit, zei ze.
"De Kerk kan gemeenschapsbijeenkomsten faciliteren om AI, media-educatie onder jongeren te bespreken en participatiestructuren zoals Kleine Christelijke Gemeenschappen (SCC's), Justitie en Vrede-groepen te versterken - waardoor er ruimtes ontstaan waar mensen kunnen spreken en gehoord worden."
In de Vaticaanse Nieuws Studio's, Fr Samasumo met Prof. Lushombo
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Tijdens een ontmoeting met de Centesimus Annus Pro Pontifice Stichting benadrukt paus Leo XIV het belang van de sociale leer van de Kerk in een verdeelde wereld, en zegt dat vrijheid moet worden geleefd als zelfgave en dialoog gegrond in waarheid.
Door Devin Watkins
Paus Leo XIV had op zaterdag een audiëntie met leden van de Centesimus Annus Pro Pontifice Stichting.
In zijn toespraak drong de paus er bij de katholieken op aan de sociale leer van de Kerk aan te spreken om te reageren op de kwesties waarmee de samenleving wordt geconfronteerd, waaronder oorlog, polarisatie en sociale verdeeldheid.
Hij merkte op dat de jaarlijkse vergadering van de stichting samenviel met de recente publicatie van zijn encycliek Magnifica humanitas.
"Te midden van kwetsbaarheid ontstaat een nieuwe hoop," zei hij. "Ook al lijkt de verdeeldheid te groeien, er verschijnt een gemeenschappelijke noemer die ons allemaal onbetwistbaar verbindt: onze gedeelde menselijkheid."
Paus Leo zei dat momenten van tegenspoed de menselijke persoon oproepen om terug te keren naar de fundamentele vragen die de harten van generaties hebben bewogen: "Waar gaan we naartoe? Naar welk doel willen we ons oriënteren? Welke richting moeten we kiezen als volk en als menselijke gemeenschap?"
Deze vragen, zei hij, onthullen de zoektocht van de mensheid naar waarheid en wekken onze dorst naar God en betekenis.
Ze wijzen ook op de diepste aspecten van de menselijke persoon, vooral de "door God gegeven gaven van rede en vrijheid," waardoor mannen en vrouwen de waarheid kunnen leren kennen en kunnen kiezen wat goed is.
Reflecterend op vrijheid waarschuwde paus Leo ervoor om het te reduceren tot "de capaciteit om te doen wat men wil."
Ware vrijheid vindt, volgens hem, alleen vervulling wanneer we het leven als een geschenk van onszelf en openheid naar anderen leven.
Wanneer vrijheid op een individualistische manier absoluut wordt, voegde hij eraan toe, verliest het zijn oorspronkelijke betekenis en waardigheid.
De paus verbond deze visie met de twee steden die door St. Augustinus zijn beschreven: de Stad van de Mens, gebouwd op trots en zelfliefde, en de Stad van God, gebouwd op de liefde voor God en onbaatzuchtigheid.
De Stad van God, zei hij, is gebaseerd op relaties en maakt het mogelijk om een ware beschaving van liefde op te bouwen.
Terwijl hij de crisis beschreef waar hedendaagse democratieën mee te maken hebben, zei paus Leo dat de ware oorzaak voortkomt uit een antropologische crisis, aangezien de mensheid God is vergeten en daardoor ook hoe we elkaar moeten liefhebben.
Desondanks zei de paus dat christenen niet aan wanhoop moeten toegeven. In plaats daarvan zijn we geroepen om ons deel te doen door constante trouw in het dagelijks leven.
Tot slot herinnerde paus Leo XIV de Centesimus Annus Pro Pontifice Stichting eraan dat dialoog gegrond in waarheid vereist is om een beschaving te creëren die is gebouwd op liefde.
"Rekening houdend met de inherente waardigheid van ieder individu," zei hij, "maakt het mogelijk om egoïsme en particuliere belangen te overwinnen ten gunste van het algemeen welzijn."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus Leo XIV vertelt de deelnemers aan een Vaticaans congres over geestelijke gezondheid, onderwijs en digitale technologie dat jongeren hulp nodig hebben om de stilte, relaties en openheid voor de transcendentie te herontdekken.
Vaticaans Nieuws
Jongeren opleiden in het tijdperk van de digitale revolutie is een van de grote uitdagingen van onze tijd, zei paus Leo XIV zaterdag, tijdens een ontmoeting met de deelnemers aan de OEI - Heilige Stoel bijeenkomst "Kaarten van Hoop voor een Regionale Onderwijsagenda: Geestelijke Gezondheid, Digitale Technologieën en Onderwijs."
De bijeenkomst bracht deskundigen, academici en ministers uit Latijns-Amerikaanse landen samen. Het werd georganiseerd door de Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs en de pauselijke commissie voor Latijns-Amerika, in samenwerking met de Organisatie van Ibero-Amerikaanse Staten.
In zijn toespraak herinnerde paus Leo aan zijn genegenheid voor Latijns-Amerika en begon met het beeld van traditionele handgemaakte textiel.
Met hun vele draden en levendige kleuren, zei hij, tonen deze textielen aan dat "geen enkele draad genoeg is om het patroon te creëren." Elke draad en elke kleur vindt zijn betekenis alleen "binnen een groter tapijt."
De paus zei dat onderwijs zich moet herontdekken, niet als de constructie van geïsoleerde individuen, maar als "de kunst van het weven van gemeenschap."
Net zoals oude volkeren naar de hemel keken om de sterrenbeelden te lezen, zei hij, worden mensen vandaag de dag uitgenodigd om hun blik te heffen en een "globale educatieve constellatie" op te bouwen, die bewustzijn moet bevorderen dat we allemaal tot één menselijke familie behoren.
Dit perspectief, merkte paus Leo op, is essentieel bij het aanpakken van het probleem van geestelijke gezondheid, dat niet alleen vanuit een klinisch of technisch standpunt kan worden benaderd.
Echter, zei hij, betekent het reageren op "een van de grootste vormen van armoede van onze tijd: het verlies van onze innerlijke oriëntatie."
Veel jongeren, observeerde de paus, hebben toegang tot de meest geavanceerde hulpmiddelen, maar worstelen om betekenis te geven aan hun leven, hoop, liefde en zelfs lijden.
Dit soort situaties onthult vormen van psychologische kwetsbaarheid, vooral in een wereld die hen naar prestaties en intense concurrentie dwingt, wat angst, faalangst en desoriëntatie genereert.
Paus Leo benadrukte dat mensen volledig kunnen leven en innerlijke kwetsbaarheid kunnen overwinnen wanneer ze betekenis kunnen vinden.
"Wanneer een persoon ontdekt dat zijn of haar leven waarde heeft, dat hij of zij geliefd is, verwacht wordt en geroepen is tot een missie in de wereld, dan herleeft de hoop," zei hij.
Hoop, voegde hij toe, is geen naïeve illusie, maar "een geestelijke kracht die het leven ondersteunt, zelfs in de moeilijkste momenten."
Om deze reden waarschuwde de paus dat het niet genoeg is om jongeren met digitale netwerken te verbinden als ze vervreemd blijven van zichzelf, van anderen en van hun innerlijke leven.
Jongeren, zei hij, moeten geholpen worden om de stilte, reflectie, het vermogen om vragen te stellen, de diepte van relaties en openheid voor transcendentie te herontdekken.
Terugkomend op het beeld van de vele gekleurde draden die een enkel tapijt vormen, nodigde paus Leo publieke instellingen, scholen, universiteiten, families, religieuze gemeenschappen en de werelden van cultuur en communicatie uit om samen te werken.
In deze tijd van digitale transitie, concludeerde de paus, worden mensen geroepen om een licht te zijn, vooral voor jongeren.
Wat nodig is, zei hij, zijn visies die in staat zijn nieuwe culturele syntheses te bouwen: visies die gedachte en leven, contemplatie en actie, solidariteit met de armsten en de zoektocht naar betekenis verenigen, terwijl het diep menselijk erfgoed van onderwijs wordt behouden.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Terwijl de Kerk de Hoogfeest van de Heiligste Drie-eenheid viert, deelt fr. Marion Nguyen, OSB, zijn gedachten over de liturgische lezingen van de dag onder het thema: "Het Licht dat we weerstaan, de Liefde die we zoeken".
Door fr. Marion Nguyen, OSB*
Het reflecteren op Jezus' woorden in Johannes 3:16-18 is het binnentreden in een mysterie waarin Gods initiatief elke menselijke reactie voorafgaat: "God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden om de wereld te veroordelen, maar opdat de wereld door hem behouden zou worden."
Op dit feest van de Heilige Drie-eenheid onthullen deze woorden niet een abstract principe, maar de levende beweging van God zelf: de Vader die de Zoon liefheeft en zendt, de Zoon die onze toestand binnengaat om te genezen, en de Heilige Geest die het menselijke hart opent zodat dit reddende licht ontvangen kan worden en vrucht kan dragen.
Wat hier onthuld wordt, is geen doctrine die aan de verlossing wordt toegevoegd, maar het leven van God zelf, zichtbaar gemaakt in Christus, een liefde die voortgaat, de verloren zoekt en de gewonden in gemeenschap trekt.
Deze leer ontvangen is zichzelf te zien niet in een harde spiegel van beschuldiging, maar in een licht dat onthult en geneest. Het is een licht dat niet vleit noch verwondt omwille van zichzelf. Het toont wat gebroken is zodat het kan worden hersteld. In een culturele tijd waarin constante zelfconstructie en angstige vormen van zelfrechtvaardiging heersen, maskeren deze woorden onze illusies zonder ons te vernederen.
Ze onthullen een God die de wereld niet primair benadert als rechter die boven een beklaagde staat, maar als Degene die, in de Zoon, onze toestand binnengaat om deze van binnenuit te genezen, en die, in de Geest, ons in staat stelt die genezing te ontvangen.
Augustinus helpt ons deze goddelijke ingesteldheid in Christus te herkennen. In zijn Tractaten over het Evangelie van Johannes presenteert hij de Heer herhaaldelijk als geneesheer in plaats van als aanklager: Christus komt niet om de zieken te schaden, maar om hen te genezen; en de tragedie ligt niet in de afwezigheid van medicijn, maar in de weigering daarvan.
De incarnatie zelf is de nabijheid van de Vader die door de Zoon wordt gerealiseerd: God blijft niet ver weg van de gewonde mensheid, maar komt dichtbij om deze te herstellen. Het kruis is dan ook niet in eerste instantie de uitdrukking van goddelijke straf, maar de diepte van goddelijke solidariteit met een lijdende wereld, en de Geest is het verborgen werk van God binnenin ons, dat die reddende nabijheid effectief maakt in de diepten van het hart.
Wanneer Jezus spreekt over veroordeling, beschrijft hij daarom niet in de eerste plaats een externe uitspraak van buitenaf, maar het innerlijke drama van een hart dat zich afwendt van het licht. "Dit is het oordeel," zal Johannes enkele verzen later zeggen: "het licht is in de wereld gekomen, en de mensen hebben de duisternis liever gehad dan het licht" (Joh 3:19).
Veroordeling is niet iets dat na de openbaring wordt toegevoegd; het gebeurt er binnenin. Het licht is in de wereld gekomen, en het menselijke hart moet hierop antwoorden. Wat redt, oordeelt ook, omdat het onthult wat we liefhebben en waar we tegen weerstand bieden.
Elke persoon kent de angst om te duidelijk gezien te worden; het Evangelie vertelt ons dat in Christus, zo'n zien geen veroordeling is maar barmhartigheid. De ontmoeting met Christus is al crisis, omdat de Zoon het licht is dat door de Vader is gezonden, en dat licht onthult zowel als uitnodigt, terwijl de Geest in stilte het hart in staat stelt zich te openen, hoewel het nog steeds kan weerstaan.
Degenen die het geloof weigeren, worden niet afgebeeld als willekeurig uitgesloten, maar als vrij wegdraaiend van de levensbron. Dit is niet bedoeld om verantwoordelijkheid te verlichten, maar om deze nauwkeuriger te benoemen: het menselijke hart is in staat tegenover zijn eigen genezing te verzetten. Zonde, in deze context, is niet slechts een externe schending maar een ongeordende wending van de wil die een minder licht verkiest boven het ware licht.
Waarom blijft deze weigering bestaan? Augustinus noemt de wortel trots, dat diepe en subtiele verlangen om zelfvoorzienend te zijn, om zichzelf te definiëren zonder afhankelijkheid van God.
Het is de oude verleiding om de eigen oorsprong te zijn. Vanuit deze houding kan genade minder als gave en meer als bedreiging aanvoelen, omdat het onze onmacht om onszelf te redden blootlegt. De weerstand tegen Christus is vaak geen onverschilligheid maar de strijd om de controle los te laten.
En toch ligt onder deze weerstand een andere waarheid die Augustinus ons helpt duidelijker te zien: het menselijke hart is niet neutraal, maar gericht op God. Zelfs wanneer het zich afwendt, verliest het zijn richting niet. Het draagt in zichzelf het merkteken van zijn oorsprong, en daarom een soort innerlijke gravitatie die het terugtrekt naar de Ene in wie het kan rusten.
Onze angsten en onrust zijn niet eenvoudig emotionele toestanden, maar tekenen dat we nog niet op onze juiste bestemming zijn aangekomen. We zijn gemaakt voor gemeenschap, en niets minder kan ons in vrede houden.
Ingaan in genezing betekent dan ook niet instorten in zelfafwijzing, maar de waarheid binnenstappen. Nederigheid is de moed om de schijn op te geven en voor God te staan zonder vermomming. Het is de erkenning dat het leven niet zelfgeproduceerd of zelfverlost kan worden.
Dit zien is toe te geven dat ik in het verleden de duisternis heb verkozen. Dit is geen wanhoop; het is het begin van genezing - de medicijn zijn werk laten doen, en de Geest toestaan het hart te openen om te ontvangen wat de Vader heeft gegeven door de Zoon.
Op dat moment is verlossing niet langer een abstractie. Het wordt gemeenschap met de levende God. De liefde die eeuwig van de Vader door de Zoon in de Heilige Geest vloeit, begint de menselijke persoon in zich te trekken. De Geneesheer blijft niet buiten de wond; hij gaat erin, zodat de genezing van binnenuit kan beginnen.
Het licht dat oordeelt, is hetzelfde licht dat geneest, omdat het zowel de waarheid onthult van wat we zijn als de waarheid van wat we gecreëerd zijn om te worden. In dit licht blijven is al beginnen te leven het leven van de Drie-eenheid.
* Abt van de St. Martin Abij - Lacey, Washington
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus Leo XIV en de Canadese premier houden een telefoongesprek over de thema's van de recent gepubliceerde encycliek van de paus, evenals over inspanningen voor vrede onder volkeren, met name in het Midden-Oosten en Oekraïne, en over onderwerpen van gemeenschappelijk belang.
Vaticaans Nieuws
Op vrijdagmiddag vond er een telefoongesprek plaats tussen paus Leo XIV en Mark Carney, premier van Canada, "ter gelegenheid van de publicatie van de encycliek Magnifica humanitas."
Volgens een verklaring van het persbureau van de Heilige Stoel, "werd de betekenis van het ontwikkelen van kunstmatige intelligentie vanuit een ethisch perspectief en met een mensgericht benadering besproken."
"Het gesprek ging ook in op vragen van wederzijds belang op regionaal en internationaal niveau, met bijzondere aandacht voor inspanningen ter bevordering van de vrede, vooral in het Midden-Oosten en in Oekraïne," stond er te lezen.
De Canadese premier Mark Carney ontmoette paus Leo XIV in het Vaticaan op 18 mei 2025, na de Mis ter gelegenheid van het begin van zijn pontificaat.
Carney, een praktiserende katholiek, was met zijn gezin naar Rome gereisd. Aangesteld als premier in maart 2025, is de 61-jarige econoom, banker, bestuurder en politicus de leider van de Liberale Partij van Canada. Hij is getrouwd met Diane en ze hebben vier kinderen.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
