De Erfenis van de oudere missionarissen van Papoea-Nieuw-Guinea

Door Sr. Christine Masivo, CPS

Pensioen van actieve dienst voor veel missionarissen die zich meer dan vijf decennia van hun leven in Papoea-Nieuw-Guinea hebben ingezet, heeft hun missionaire geest niet gewist. Met de leeftijd en gezondheidsproblemen werden ze gedwongen terug te keren naar hun thuislanden in Europa, maar hun harten blijven stevig geworteld in de gemeenschappen die ze dienden. Hoewel velen van deze missionarissen graag in hun missiegebieden waren gebleven en in de aarde van het land waar ze dienden hadden willen worden begraven.

Papoea-Nieuw-Guinea heeft diverse culturen met meer dan 800 talen en levendige tradities, maar veel afgelegen gemeenschappen staan voor uitdagingen bij het verkrijgen van gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur en overheidsdiensten. In deze gebieden zijn kerken en missionarissen vaak de belangrijkste aanbieders van onderwijs, gezondheidszorg en gemeenschapssteun.

Missie die nooit eindigt

Fr. Christian Sieland, de Nationale Directeur van de Pauselijke Missie Societies in Papoea-Nieuw-Guinea, bezocht onlangs leden van de Sociëteit van het Goddelijke Woord (SVD) en de Missionarissen Zusters van de Heilige Geest (SSpS) die in bejaardentehuizen in Nederland en Duitsland wonen.

Volgens het pauselijke nieuwsagentschap Fides zijn de meeste bezochte missionarissen nu in de late 80 of vroege 90. Onder hen was Bisschop Emeritus Henk Te Maarssen, SVD, die bijna zestig jaar in de Kerk in Papoea-Nieuw-Guinea diende. De SVD heeft een fundamentele rol gespeeld in de evangelisatie van Papoea-Nieuw-Guinea (PNG) nadat ze in 1896 in Madang aankwamen.

“Wat me opviel aan de SVD’s,” herinnert Fr. Sieland zich, is dat “geen van hen spijt heeft van het worden van missionarissen. Gegeven een andere kans, zouden ze precies dezelfde keuze maken.”

Bouwers van de Kerk en natie

Deze missionarissen herinneren zich Papoea-Nieuw-Guinea met dankbaarheid en genegenheid en niet de ontberingen die ze ondervonden bij de start van de missie. Hun gesprekken zijn gevuld met verhalen over de mensen die ze hebben begeleid, de vriendschappen die ze hebben opgebouwd, en de geloofsgemeenschappen die ze hebben gekoesterd.

Missionarissen op missie in Papoea-Nieuw-Guinea

Fr. Sieland merkte op dat hun bijdrage verder ging dan evangelisatie. Terwijl ze het evangelie verspreidden, legden ze de basis voor scholen, ziekenhuizen, parochies en sociale instellingen die hebben bijgedragen aan de vorming van modern PNG, en ondanks deze prestaties is hun nederigheid voorbeeldig.

Fr. Sieland herhaalde dat, “ze nooit trots spraken over wat ze bereikt hebben, omdat alles wat ze deden was voor de glorie van God.”

Het evangelie leren door cultuur

De pioniersmissionarissen dompelden zich volledig onder in de lokale cultuur. Ze arriveerden in de jaren ’50 en ’60, leerden lokale talen, woonden onder de mensen, omarmden hun manier van leven en zochten naar begrip van hun tradities voordat ze het Evangelie preachten.

“Ze verwierpen de inheemse gebruiken niet maar erkenden de waarden die al aanwezig waren,” merkte Fr. Sieland op, “door zorgvuldig culturele praktijken die de waarden van het evangelie weerspiegelden te onderscheiden van diegene die transformatie door geloof vereisten.”

Sommige missionarissen stelden woordenboeken en grammaticagidsen samen voor talen die voorheen alleen in mondelinge vorm bestonden, waarmee ze een onschatbaar cultureel erfgoed bewaarden.

Missie in eenvoud en nederigheid

Deze missionarissen dienden in afgelegen dorpen zonder wegen, moderne faciliteiten of basisgemakken met volharding en eenvoud. Het omgaan met de lokale gemeenschappen leerde hen dat materiële rijkdom menselijke bloei niet definieert.

“Ze ontdekten een volk dat diep verbonden is met hun land, cultuur en gemeenschapsleven, waar veel evangeliewaarden al aanwezig waren lang voordat het christendom arriveerde,” zei Fr. Sieland. Hij beschrijft deze transformerende ervaring als “besmet zijn met het Nieuw-Guinea-virus,” een diepgaande liefde voor de mensen die het hart van een missionaris permanent verandert.

Een nalatenschap voor toekomstige missionarissen

“De getuigenis van deze oudere missionarissen blijft zeer relevant, aangezien de Kerk steeds meer afhankelijk is van lokaal leiderschap,” merkte Fr. Sieland op.

Fr. Sieland zei: “Ik voel dat deze vroege missionaire geest soms ontbreekt bij veel van de nieuwere missionarissen die vandaag aankomen, grotendeels omdat het meeste voorbereidende werk al is gedaan.”

Moderne missionarissen bouwen verder op de fundamenten die door deze vroege pioniers zijn gelegd, maar de rauwe geestdrift en energie van die eerste missionarissen was iets volstrekt unieks.

Hij moedigde de jonge missionarissen en priesters aan om elke cultuur met openheid, respect en bereidheid om te leren te benaderen. Authentieke evangelisatie begint niet met het opleggen van je eigen cultuur, maar met het ontdekken van Gods aanwezigheid die al aan het werk is binnen het leven van de mensen die ze dienen.

Voor Fr. Sieland zijn de levens van deze gepensioneerde missionarissen een herinnering dat de grootste missionaire nalatenschap niet wordt gemeten aan gebouwen of statistieken, maar aan levens door nederige dienst, blijvende liefde en een evangelie dat authentiek wordt geleefd. Hun getuigenis blijft de Kerk inspireren om een missie te omarmen die wordt gekenmerkt door respect, inculturatie en onbaatzuchtige toewijding aan Gods volk.

Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.