Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De gezegende Zdenka Schelingová, die leefde tijdens de jaren van het communistische regime in het voormalige Tsjechoslowakije, zal heilig worden verklaard en de Italiaanse zuster Rosa Staltari zal worden zalig verklaard. Vijfenvijftig martelaren die zijn gedood tijdens de Spaanse Burgeroorlog zullen ook worden zalig verklaard. En, ter erkenning van de heldhaftige deugd die zij hebben getoond, worden twee priesters en een jong meisje nu als Venerabel verklaard.
Vaticaans Nieuws
Tijdens een vandaag, 21 november, verleende audiëntie aan kardinaal Marcello Semeraro, prefect van het Dicasterie voor de Heiligverklaringen, heeft paus Leo XIV de bekendmaking van decreten goedgekeurd die een wonder erkennen dat is toegeschreven aan de voorspraak van de gezegende Zdenka Schelingová, een religieuze zuster van de Congregatie van de Zusters van Liefdadigheid van het Heilig Kruis, die daarom heilig zal worden verklaard, en een wonder dat is toegeschreven aan de voorspraak van de Venerabele Dienaar van God Rosa Staltari, een zuster van de Dochters van Maria Meest Heilige Co-Redemptrix, die zal worden zalig verklaard. De paus heeft ook de bekendmaking van decreten goedgekeurd die het martelaarschap erkennen van priester José Gómez Llor en 54 metgezellen, die uit haat tegen het geloof zijn vermoord tijdens de Spaanse Burgeroorlog in de afgelopen eeuw. Ook zij zullen binnenkort worden zalig verklaard.
Ook zijn decreten bekendgemaakt die de heldhaftige deugden erkennen van Angelo Lolli, een priester en oprichter van de “Werk van Sint Thérèse van het Kind Jezus” en de “Kleine Familie van Sint Thérèse van het Kind Jezus”; Abundio García Román, ook een priester en oprichter van de “Hermandades del Trabajo”, de Pijne Unies van de “Missionarissen van Arbeid” en de “Missionarissen van Arbeid”; en de veertienjarige Giulia Gabrieli. Alle drie worden nu erkend als Venerabel.
Cecilia Schelingová, Zuster Sidonia
Cecilia Schelingová, beter bekend als Zuster Zdenka of Zuster Sidonia, heeft zich onvermoeibaar ingezet voor de zorg voor zieken. Een religieuze zuster van de Congregatie van de Zusters van Liefdadigheid van het Heilig Kruis, werd ze erkend als martelares voor haar getuigenis van het geloof tijdens de jaren van het communistische regime in het toenmalige Tsjechoslowakije. Ze werd zalig verklaard door paus Johannes Paulus II op 14 september 2003.
Geboren in 1916 in Krivá, in de Orava-regio van Slowakije, wijdde ze haar leven aan het dienen van de meest kwetsbaren in ziekenhuizen. Ze viel op door haar professionele expertise en haar liefdevolle zorg voor patiënten, volgens het Dicasterie voor de Heiligverklaringen.
Toen de zware vervolging van de Katholieke Kerk in 1948 begon, werden kloosters gesloten, religieuze orden ontbonden en priesters, gewijde religieuzen en leken gevangengezet. Zuster Sidonia kwam onvervaard de hulp te bieden aan een priester die in Bratislava was opgenomen na zijn arrestatie en marteling.
Bang dat hij zou worden gedeporteerd naar Siberië zodra hij hersteld was, organiseerde ze zijn ontsnapping met behulp van verschillende collaborateurs. Ze probeerde vervolgens andere priesters en seminaristen te helpen, maar werd samen met verschillende andere zusters gearresteerd. Beschuldigd van verraad, werd ze veroordeeld tot twaalf jaar gevangenis en vijf jaar ontnomen van haar burgerrechten. Tijdens haar gevangenisstraf, tussen 1952 en 1954, onderging ze gewelddadige verhoren, mishandeling en marteling.
Na een ontdekking van een tumor onderging ze een operatie in Praag en werd ze vervolgens overgebracht naar de gevangenis in Pardubice, een van de strengste in het land. Toen haar gezondheid verslechterde en ze de terminale fase van haar ziekte bereikte, werd ze vrijgelaten na een amnestie. Ze overleed op 31 juli 1955 in Trnava, op de leeftijd van 38 jaar.
Ze zal heilig worden verklaard omdat een miraculieuze genezing in 2008 aan haar voorspraak is toegeschreven. De begunstigde was een Amerikaanse protestant die was gediagnosticeerd met abdominale adenocarcinoom, samen met laesies die waarschijnlijk van metastatische oorsprong waren. Naarmate zijn toestand verslechterde en hij als terminaal ziek werd beschouwd, werden zijn medische behandelingen stopgezet. Op dat moment riep een familievriend de voorspraak van de gezegende Zdenka in. Onverklaarbaar, de man werd wakker en begon weer te eten. Zijn toestand verbeterde geleidelijk totdat hij volledig herstelde.
Rosa Staltari
“Licht van geloof: een vredige reis naar Jezus.” Dit zijn de laatste woorden geschreven door Rosa Staltari, door iedereen teder bekend als Rosella, in een kleine kalender. Ze zal binnenkort worden zalig verklaard. Geboren op 3 mei 1951 in Antonimina, Calabrië, in een zeer arme familie, leefde ze in de twintigste eeuw. Haar religieuze roeping vormde zich geleidelijk.
Geleid door haar geestelijk directeur, pater Vittorio Dante Forno, trad ze op 18-jarige leeftijd binnen in de religieuze congregatie die hij samen met zuster Maria Salemi had opgericht: de Congregatie van de Dochters van Maria Meest Heilige Co-Redemptrix. Ze accepteerde haar kwetsbare gezondheidstoestand met geloof en geduld, ondanks frequente convulsieve episodes en flauwtes waarvoor geen oorzaak kon worden vastgesteld.
Ze werd naar Palermo gestuurd om te werken in een centrum voor wezen dat ook een kinderdagverblijf exploiteerde. Daar wijdde ze zich aan het onderwijzen en opvoeden van verweesde meisjes. Ze overleed plotseling op 22-jarige leeftijd.
De genezing van een Calabrese man is als miraculeus beoordeeld en aan haar voorspraak toegeschreven. Hij had last gehad van ademhalingsproblemen en werd vervolgens gediagnosticeerd met longkanker. Later viel hij in een coma met een ernstige sepsis en ontving hij de zalving der zieken. Nadat verschillende gelovigen voor hem hadden gebeden, waarbij ze de hulp van zuster Rosa inriepen, verbeterde zijn toestand onverwacht. Enkele weken later had hij zijn normale leven hernomen. Ook omarmde hij het geloof en raakte betrokken bij het leven van de Kerk en de sacramenten.
De Martelaren in Spanje
Ze getuigden moedig van hun geloof tijdens de religieuze vervolging van de jaren dertig in Spanje, waarbij ze hun leven ervoor opofferden. De Kerk erkent hen nu als martelaren, en ze zullen daarom worden zalig verklaard. Het zijn pater José Gómez Llor en 54 metgezellen uit het bisdom Cartagena.
Met de oprichting van de Tweede Spaanse Republiek werd de scheiding van Kerk en Staat uitgeroepen, werd de publieke financiering voor de geestelijkheid afgeschaft en werd religieuze instructie op scholen verboden. Religieuze orden die zich niet met sociale of onderwijsactiviteiten bezighielden, werden verbannen, veel kerkelijke eigendommen werden geconfisqueerd, en er vonden incidenten van antiklerikale geweld plaats. Kloosters, kerken en religieuze scholen werden in brand gestoken, terwijl veel gewijde religieuzen werden aangevallen of gedwongen om te vluchten.
In 1936, met het uitbreken van de Burgeroorlog, werden kerken en kloosters verwoest of ontheiligd. Alle vormen van openbare aanbidding werden verboden, en priesters, broeders, zusters en leken werden gewoon vanwege hun geloof of hun lidmaatschap van de Kerk vermoord. Pater José Gómez Llor, een priester die als ceremoniemeester diende in de kathedraal van Murcia en als kapelaan in verschillende kloosters, was een van hen.
Ondanks de Burgeroorlog en de vervolging van de Kerk bleef hij de Mis vieren en zijn soutane dragen. Gepakt door marxistische soldaten tijdens de nacht van 11 op 12 augustus, werd hij vermoord terwijl hij de Rozenkrans bad. Net als hij werden andere priesters, religieuzen, seminaristen en leken in het bisdom Cartagena vermoord omdat ze weigerden hun geloof op te geven. Velen van hen, in navolging van het voorbeeld van Christus, vergeefden hun executanten voordat ze overleden.
Abundio García Román
Geboren in 1906, was Abundio García Román een priester van het bisdom Madrid die, nu als Venerabel verklaard, zich onderscheidde door zijn pastorale ijver en diepe liefde voor de wereld van arbeid. Hij was verantwoordelijk voor een belangrijke apostolische en sociale initiatief voor arbeiders, waarbij leken geleidelijk verantwoordelijkheden en verplichtingen op zich namen.
Zijn begrip van de wereld van arbeid verdiepten zich toen graaf Rodríguez de San Pedro, president van de Katholieke Actie en de privékapelaan van de priester, hem de leiding toevertrouwde van een liefdadigheidsinstelling die een school in een buitenwijk van Madrid exploiteerde. Daar leerde pater Abundio de arbeiders en hun families kennen, hun lijden en hun aspiraties. Hij werd pijnlijk bewust van hun afwijzing van Christus.
In zijn pastorale hart omarmde hij zowel de behoeften van de arbeiders als die van hun families, voortkomend uit onrechtvaardigheid en ongelijkheid, alsook Christus’ liefde voor de armen. Hij werkte onvermoeibaar om ervoor te zorgen dat de school een toenemend aantal kinderen kon verwelkomen. Echter, tijdens de Burgeroorlog werd hij aangeklaagd en gearresteerd. In maart 1937 werd hij vrijgesproken, maar hij bleef vervolgd vanwege zijn priesterlijke status en werd veroordeeld tot één jaar dwangarbeid.
Na verschillende ontberingen en het einde van de Burgeroorlog nam hij verschillende functies op zich in de wereld van arbeid. Hij organiseerde de campagne “La Voz de Cristo en las Empresas” (“De Stem van Christus in Bedrijven”), die honderden priesters, religieuzen en leken mobiliseerde op de werkplekken in heel Madrid.
In september 1946 richtte hij de “Hermandades del Trabajo” (Broederschappen van Arbeid) op, een vereniging die was opgericht om de menselijke, professionele en christelijke ontwikkeling van arbeiders te bevorderen en hen aan te moedigen apostelen te worden voor hun medewerknemers. De beweging verspreidde zich later naar vele Spaanse bisdommen.
Vader Abundio richtte een reeks liefdadigheids- en sociale initiatieven op, waaronder voedselhulp voor werklozen, gemeenschappelijke eetkamers, zomerse huizen, een woningorganisatie, kredietdiensten en beroepsopleidingscentra.
Hij overleed in Madrid op 30 november 1989, op 82-jarige leeftijd, na 59 jaar priesterlijk ministerie. Hij had zijn hele leven, zijn gebed, zijn tijd en zijn werk aan anderen gegeven, altijd met het oog op hun behoeften en met bijzondere zorg voor de armen.
Angelo Maria Lolli
Angelo Maria Lolli, een priester uit Ravenna, leefde in de periode na de eenwording van Italië, toen marginalisering, analfabetisme en kindersterfte bijdroegen aan sociale instabiliteit en veel mensen van het christelijk geloof afleidde. Hij werd geboren in 1880.
Actief in de katholieke beweging, nam hij in 1914 de leiding van de diocesane krant Il Romagnolo op zich. Het was echter vooral de armen en de zieken aan wie hij zijn leven wijdde. Om hen te helpen, richtte hij de Pijne Werk voor Bijstand aan de Armoedige Zieken in hun Huizen op. Deze initiatief groeide al snel uit tot een werkplaats voor jonge vrouwen, zomerkampen voor kinderen, poliklinieken en andere activiteiten. Pater Angelo vormde ook een groep Samaritaanse Verplegers die de armen in hun huizen verzorgden en verschillende vormen van hulp verstrekten.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als militaire kapelaan in twee ziekenhuizen, terwijl hij ook slaagde om werk te bieden aan honderd vrouwelijke werknemers. Zijn onvermoeibare liefdadigheidswerk leidde hem er toe een “opvanghuis” aan te bieden aan verlaten arme mensen die nergens te wonen hadden. Hij opende daarom het Hospice voor Verwaarloosde Chronisch Zieken.
Hier werd een nieuwe religieuze familie geboren, toevertrouwd door pater Angelo aan de bescherming van Sint Thérèse van het Kind Jezus, die hij koos als de patroonheilige van zijn hele werk.
In de loop van de tijd ontwikkelde deze initiatief zich tot een netwerk dat gebaseerd was op wederzijds respect en solidariteit, wat hielp om de algemene perceptie van de Kerk in een gebied dat gekenmerkt werd door vormen van antiklerikalism te veranderen. Gedwongen om door gezondheidsproblemen een rolstoel te gebruiken, verslechterde de toestand van pater Angelo uiteindelijk. Hij overleed op 17 april 1958.
Giulia Gabrieli
“Het eerste dat genezing nodig heeft, is binnenin ons: het hart.” Dit waren de woorden van Giulia Gabrieli, die op 14-jarige leeftijd overleed aan kanker. Ze slaagde erin haar twee jaar ziekte om te vormen tot een hymne voor het leven en het geloof, en ondernam een spirituele reis die haar leidde naar een diepgaande dialoog met haar eigen dood: “Nu weet ik dat mijn verhaal op slechts twee manieren kan eindigen: of, dankzij een wonder, met een volledig herstel, wat ik de Heer vraag omdat ik zoveel projecten heb om uit te voeren. En ik wil degene zijn die ze uitvoert. Of door de Heer te ontmoeten, wat een schoonheid is. Beide zijn mooie eindes. Het belangrijkste is dat, zoals de gezegende Chiara Luce zegt, Gods wil geschiedde.”
Giulia, die uit het gebied van Bergamo kwam en geboren werd op 3 maart 1997, voelde een speciale affiniteit met Chiara Luce Badano. Ze raakte gehecht aan haar zodra ze over haar leven en getuigenis hoorde, tijdens de zomer van 2010, tijdens een familie-pelgrimage naar Loreto. Hun verbinding begon met een toevallige ontmoeting bij het heiligdom. Open, sociaal, vastberaden en oplettend voor anderen, was Giulia een levendig kind. Ze bezoekt het parochieel oratorium en diende als misdienaar.
Op tienjarige leeftijd werd ze gediagnosticeerd met alveolaire rhabdomyosarcoom, een zeldzame en agressieve vorm van kanker, en ging ze met moed met haar ziekte om. Terwijl ze een radiotherapietraject in Padua onderging, was ze op een dag aan het bidden voor het graf van Sint-Antonius toen een tedere geste van een vreemde, die ze door het geloof interpreteerde, haar veel kracht gaf om tegenspoed te weerstaan. Zelfs tijdens het meest gevorderde stadium van haar ziekte slaagde ze erin haar eindexamen te halen ter afronding van de eerste cyclus van het secundair onderwijs, dankzij een initiatief dat bekendstaat als “School in Pyjamas,” bedoeld voor gehospitaliseerde kinderen.
Ze overleed op 19 augustus 2011 in Bergamo, al bekend om haar reputatie van heiligheid. Vandaag erkent de Kerk haar als Venerabel in erkenning van de heldhaftige deugd waarmee ze haar twee jaar ziekte heeft doorstaan. Tot het allerlaatste moment streefde ze ernaar om het meeste uit de korte tijd die haar restte te halen, en verlichtte ze zowel haar eigen reis als het leven van de mensen om haar heen. Ze heeft een voorbeeld achtergelaten voor jonge mensen van haar eigen leeftijd en een blijvende les voor volwassenen.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
© Dicastery for Communication – Vatican News