Eucharistieviering op t.v. zondag 22 september vanuit Lourdes
RKKERK.NL |
19 september 2024
Op zondag 22 september wordt de wekelijkse eucharistieviering op t.v. door KRO-NCRV uitgezonden vanuit de Grot in Lourdes. Die dag is daar een grote bedevaartgroep van het Huis voor de Pelgrim aanwezig. Hoofdcelebrant in de mis is bisschop mgr. Jan Hendriks van Haarlem-Amsterdam.
De muziek wordt mede verzorgd door sopraan Judith Petra, die de dagen ervoor ook als brancardier vrijwilligerswerk in Lourdes doet. Zij wordt aan het orgel begeleid door Geert Moonen. De t.v.-mis vanuit de Grot in Lourdes is zondag 22 september om 10.00 uur te zien op NPO2.
Geloofsgesprek
Voorafgaand aan de mis wordt om 09.45 uur het Geloofsgesprek uitgezonden. Pastoraal directeur Ed Smeets van het Huis voor de Pelgrim vertelt dan over zijn betrokkenheid bij de Lourdesbedevaarten. Smeets, deken van Venray, omschrijft het Lourdesgevoel als een diepe onderlinge verbondenheid. ‘Je ziet in Lourdes dat geloven iets heel vanzelfsprekends is. Het gaat om geloven en vieren. Geloof moet omzetten tot daden. Je gelooft niet alleen voor jezelf, je gelooft ook voor elkaar.’ Wat hij soms mist in onze samenleving ziet hij wel in Lourdes: saamhorigheid, zorg voor elkaar, verbinding en plezier.
Sherry Weddell is de hoofdspreker van de Conferentie Missionaire Parochie 2027
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zaterdag 13 februari 2027 vindt in Veenendaal de zesde Conferentie Missionaire Parochie plaats met als thema ‘Geroepen en gezonden’. Hoofdspreker is Sherry Weddell, bekend van haar werk en boeken rond leerling-zijn van Jezus, roeping en charisma’s.
De conferentie heeft als doel parochies te helpen hun missionaire roeping vorm te geven, onder andere door parochianen toe te rusten om zich met hun talenten in te zetten voor Kerk en samenleving.
Sherry Weddell
Wedell verwierf wereldwijd bekendheid met haar boek Forming Intentional Disciples: the Path to Knowing and Following Jesus (2012/2022). Het boek is een bestseller en gaat over evangelisatie en het vormen van leerlingen van Jezus in de 21e eeuw. Als medeoprichter en directeur van het Amerikaanse ‘Catherine of Siena’ instituut probeert zij gelovigen te vormen en te activeren om hun roeping als gedoopte serieus te nemen en zich in te zetten voor Kerk en wereld. Daartoe heeft zij onder meer ‘Called & gifted’ ontwikkeld, een programma dat gelovigen wil helpen om hun charisma’s te onderscheiden.
‘Geroepen en gezonden’ De ervaring en expertise van Weddell sluiten aan bij het thema dat voor de conferentie is gekozen: ‘Geroepen en gezonden’. Dit thema is gebaseerd op Johannes 15,16 waarin Jezus zegt dat Hij ons uitkiest en de taak geeft erop uit te gaan en blijvende vruchten voort te brengen. De conferentie biedt deelnemers inspiratie én praktische inzichten om de missionaire roeping van hun parochie verder vorm te geven. Deze keer wordt ingezoomd op hoe mensen in de parochies te helpen om met hun specifieke gaven en talenten dienstbaar te zijn.
Extra dag voor missionair kader Na de tweedaagse lustrumeditie op weekdagen in 2026, is er in 2027 een eendaagse conferentie op de zaterdag. Nieuw is echter dat er op vrijdag 12 februari 2027 een speciaal programma zal plaatsvinden voor missionair kader. Pastorale teams aangevuld met parochianen die het missionaire proces in de parochie mee trekken, missionaire teams of leiderschapsteams die al in sommige parochies functioneren en bisdomteams zijn uitgenodigd om aan deze dag deel te nemen. Sherry Weddell zal de dag voor teams van parochies begeleiden. Tijdens deze verdiepingsdag krijgen teams (of teams in oprichting) de gelegenheid om gezamenlijk na te denken over de volgende stappen in hun missionaire ontwikkeling.
Meer informatie over de conferentie De organisatie streeft ernaar om begin september 2026 zo veel mogelijk informatie over het programma van de conferentie gereed te hebben. Vanaf dan is ook aanmelding voor de conferentie mogelijk. Voor groepen en voor jongeren zal weer een kortingsregeling beschikbaar zijn. Wel kunnen al promotiematerialen vanaf de website worden gedownload.
Oproep aan parochies: besteed aandacht aan de Scheppingsperiode
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Van 1 september tot en met 4 oktober vindt wereldwijd de Scheppingsperiode plaats, een periode waarin christenen stilstaan bij Gods schepping en onze verantwoordelijkheid voor de aarde en alles wat daarop leeft. In aanloop naar deze periode heeft mgr. dr. Gerard de Korte, bisschop van ’s-Hertogenbosch en binnen de Nederlandse Bisschoppenconferentie referent voor Kerk en Samenleving, een brief geschreven ten behoeve van parochiebesturen en pastorale teams.
In de brief vraagt mgr. De Korte aandacht voor de betekenis van scheppingszorg als onderdeel van het christelijk geloof. Hij wijst erop dat vraagstukken rond klimaatverandering, biodiversiteit en vervuiling niet alleen maatschappelijke uitdagingen zijn, maar ook raken aan onze roeping als christenen. Daarbij verwijst hij naar de encycliek Laudato Si’, waarin paus Franciscus oproept tot zorg voor ons gemeenschappelijk huis.
Namens het Officium Caritatis roept mgr. De Korte parochies op om gedurende de Scheppingsperiode aandacht te besteden aan scheppingszorg. De Laudato Si’-Alliantie Nederland biedt hiervoor diverse materialen, vieringen en activiteiten aan die lokaal kunnen worden ingezet. Daarnaast wordt in de brief aandacht gevraagd voor het initiatief GroeneKerken, dat geloofsgemeenschappen ondersteunt bij het zetten van concrete stappen op het gebied van duurzaamheid en zorg voor de schepping.
De Scheppingsperiode biedt parochies een mooie gelegenheid om geloof en zorg voor de schepping met elkaar te verbinden, bijvoorbeeld in de liturgie, catechese, diaconale activiteiten of door praktische duurzaamheidsinitiatieven binnen de parochie.
De volledige brief van mgr. De Korte, evenals de bijgevoegde brief van GroeneKerken, kunt u hier downloaden en lezen.
Het Officium Caritatis is het landelijke adviesorgaan voor caritas en diaconie van de Nederlandse Bisschoppenconferentie.
AVG-nieuws: over de beveiliging van contactformulieren op (parochie)websites
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Veel parochies en kerkelijke instellingen gebruiken op hun website een contactformulier. Dat is praktisch: bezoekers kunnen via zo’n formulier eenvoudig een vraag stellen, zich aanmelden voor een activiteit of contact zoeken met het parochiesecretariaat. Via zo’n formulier worden persoonsgegevens verwerkt, zoals naam, e-mailadres, telefoonnummer en de inhoud van het bericht.
Die inhoud kan gevoelig zijn. Daarom vraagt een contactformulier om zorgvuldige inrichting. Een onveilig formulier kan zomaar leiden tot bijvoorbeeld een datalek. Hier volgt een aantal praktische tips voor een zorgvuldig gebruik van contacformulieren.
Technische beveiliging van de website
Een contactformulier hoort alleen te worden gebruikt op een beveiligde website. Dat is zichtbaar aan het slotje in de adresbalk. Technisch gaat het om HTTPS/TLS: gegevens worden dan versleuteld verzonden tussen bezoeker en website. Controleer dit en vraag de websitebeheerder of leverancier om herstel van de website als het slotje ontbreekt.
Controleer waar ingevulde formulieren terechtkomen. Soms worden berichten alleen per e-mail doorgestuurd, maar soms blijven zij ook opgeslagen in de achterkant van de website. Als die opslag niet nodig is, kan deze beter worden uitgezet.
Zorg er ook voor dat de software waarop de website draait, de plug-ins en formuliermodules regelmatig worden geüpdatet. Houd hierover contact met de websitebeheerder of vraag een check aan bij een ICT’er.
Zorgvuldig proces van vraag tot beantwoording
Vraag in het formulier niet meer gegevens dan nodig. Voor een algemene contactvraag zijn meestal naam, e-mailadres en bericht voldoende. Maak een telefoonnummer alleen verplicht als dat echt nodig is. Gegevens zoals geboortedatum, adres of BSN horen niet thuis in een algemeen contactformulier.
Het intern doorsturen van een bericht mag alleen als dat noodzakelijk is voor de beantwoording van de vraag of de afhandeling van het verzoek.
Ook hoort het contactformulier te worden vermeld in het Register van verwerkingsactiviteiten van de parochie of kerkelijke instelling. Daarin wordt vastgelegd welke gegevens worden verwerkt, met welk doel, wie toegang heeft, hoe lang de gegevens worden bewaard en welke beveiligingsmaatregelen zijn getroffen.
Samengevat
Een contactformulier is een handig instrument, maar vraagt om waarborgen. Controleer of de website beveiligd is, vraag na waar berichten worden opgeslagen, beperk de toegang, vraag niet meer gegevens dan nodig en bewaar berichten niet langer dan noodzakelijk.
Bisdom Breda komt met een eigen podcast serie: ‘Zeven kamers van het bisschopshuis’
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Het bisdom Breda komt in september online met een eigen podcast serie. Met de titel ‘Zeven kamers van het bisschopshuis’ komen luisteraars ‘op bezoek’ in zeven vertrekken van het bisschopshuis. Dat heeft het bisdom recent bekend gemaakt. De serie komt in september beschikbaar op de kanalen van meerdere podcast platforms.
Het doel van de podcastserie is om nieuwe en bestaande doelgroepen te bereiken met het missionaire verhaal van het bisdom Breda. Het bisdomkantoor is op een bijzondere manier aanwezig in een bruisende stad. De serie wil het mogelijk maken dat mensen ‘virtueel binnen kunnen lopen’ om te horen wat er gebeurt, en kennismaken met mensen die idealen hebben en zich inzetten voor een missionaire Kerk.
“Natuurlijk komt de Missionaire Parochie aan de orde, vertelt Marc de Koning, perschef van het bisdom en een van de initiatiefnemers van de serie. “Maar belangrijker nog: we willen een missionaire podcast zijn. De gastsprekers die voor de uitzendingen gevraagd worden, zullen vertrekken vanuit hun roeping; gepassioneerd en met enthousiasme. Daarom spreken we over een missionaire podcast, die een ‘instapmogelijkheid’ zal vormen voor kennismaking en het katholieke geloof.” De opnamen starten in de zomerperiode. In september 2026 moet de eerste aflevering online verschijnen.
Voor mensen van nu
“In een samenleving die getergd wordt door conflicten en crises, zijn verhalen die hoop en inspiratie brengen bijzonder welkom,” aldus Marc. “Het bisdom Breda, maar ook de Kerk in het algemeen, beschikt van oudsher over een rijke traditie en betekenisgeving. Tegelijkertijd is er in de samenleving een groeiende groep jonge mensen die op zoek is naar antwoorden op geloofsvragen. We zien ze steeds vaker, maar zij zetten niet vanzelfsprekend de stap om een kerkgebouw binnen te lopen. Voor hen vormt een podcast een eerste, laagdrempelige ingang. Het luisteren is vrijblijvend, anoniem en vrij van sociale druk, maar kan wel leiden tot betrokkenheid en verdere interesse.”
Waarom podcast?
Podcasts zijn per definitie inhoudelijke luisterprogramma’s, vergelijkbaar met een radioprogramma. In tegenstelling tot het snelle nieuws zoals nieuwsberichten en social media krijgen sprekers de tijd om op verhaal te komen. Podcasts zijn in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een volwassen medium en de populariteit ervan groeit nog steeds. Onderzoek laat zien dat meer dan de helft van de Nederlanders van 18 jaar en ouder (53%) regelmatig naar podcasts luistert. Dit komt neer op meer dan 7 miljoen mensen.
Paus Leo XIV op 27 oktober bij herdenking 40 jaar ‘Geest van Assisi’
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op 27 oktober 2026 wordt in Assisi de veertigste verjaardag herdacht van de Wereldgebedsdag voor Vrede die in 1986 door de heilige paus Johannes Paulus II werd geïnitieerd. De herdenking vindt plaats in aanwezigheid van paus Leo XIV en staat in het teken van het thema ‘Unarmed and Disarming Peace’ (Ongewapende en ontwapenende vrede).
Het Dicasterie voor de Interreligieuze Dialoog heeft bisschoppenconferenties wereldwijd uitgenodigd om zich bij dit jubileum aan te sluiten met gebedsbijeenkomsten, conferenties en andere initiatieven rond vrede en interreligieuze dialoog.
Veertig jaar na historische bijeenkomst
Op 27 oktober 1986 kwamen op initiatief van paus Johannes Paulus II religieuze leiders uit de hele wereld bij elkaar in Assisi om te vasten en te bidden voor vrede. Het was de eerste keer dat vertegenwoordigers van zoveel verschillende religies gezamenlijk aanwezig waren bij een dergelijk vredesinitiatief. De bijeenkomst groeide uit tot een belangrijk moment in de geschiedenis van de interreligieuze dialoog.
Johannes Paulus II koos bewust voor Assisi, de stad van de heilige Franciscus, die wereldwijd wordt gezien als een symbool van vrede, verzoening en broederschap. Tijdens de ontmoeting bad elke religieuze traditie vanuit haar eigen identiteit, waarna de deelnemers bijeenkwamen voor een gezamenlijke slotceremonie. Volgens de paus was het doel niet om religieuze verschillen te laten vervagen, maar om gezamenlijk getuigenis af te leggen van het belang van gebed voor vrede.
Actueel in een tijd van conflicten
De eerste bijeenkomst vond plaats tijdens de spanningen van de Koude Oorlog. In de jaren daarna werd het initiatief herhaald bij verschillende internationale crises, waaronder conflicten op de Balkan, in het Midden-Oosten en na de aanslagen van 11 september 2001. Daarmee bleef Assisi een symbool van een vreedzaam alternatief voor geweld en verdeeldheid.
Ook paus Benedictus XVI en paus Franciscus zetten deze traditie voort. Volgens de voorbereidingsnota voor de herdenking van het Dicasterie voor de Interreligieuze Dialoog wil paus Leo XIV de ‘Geest van Assisi’ opnieuw onder de aandacht brengen als een levende beweging van gebed, dialoog en menselijke verbondenheid in dienst van de vrede.
Lokale initiatieven
Ter gelegenheid van het jubileum worden door het Dicasterie wereldwijd lokale activiteiten aangemoedigd. Gedacht wordt aan interreligieuze en oecumenische gebedsbijeenkomsten voor vrede, academische conferenties, lezingen, jongerenbijeenkomsten over dialoog en geweldloosheid en gezamenlijke sociale en humanitaire projecten.
De organisatoren benadrukken dat de ‘Geest van Assisi’ uitgaat van de overtuiging dat duurzame vrede niet alleen voortkomt uit politieke inspanningen, maar ook vraagt om gebed, bekering van hart, oprechte dialoog, gerechtigheid en wederzijds respect.
Foto van de basiliek te Assisi: archief rkkerk.nl.
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 3 – Column Stijn Fens
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. Met onderstaande bijdrage sluit de serie af. Journalist en voormalig Trouw-columnist Stijn Fens deelt zijn persoonlijke reflectie op Kerk en samenleving en biedt daarmee stof tot nadenken voor de zomermaanden.
Stijn Fens vraagt zich af: ‘waarom voel je thuis in een bepaalde kerk?’
Stijn Fens is journalist, bekend als Vaticaankenner, en sinds dit voorjaar eindredacteur Levensbeschouwing Katholiek bij KRO-NCRV. Eerder was hij verslaggever bij Trouw en schreef hij voor deze krant jarenlang columns. Hij deelt in één daarvan zijn ervaring met het opnieuw vinden van een ‘liturgisch thuis’.
Een nieuw thuis
Gedurende enige tijd liep ik op zondagen langs kerken en kathedralen en zag dan met jaloezie hoe drommen gelovigen hun warme, tweede huis binnenliepen. Vervolgens hield ik mijn oor tegen de koude kerkmuur, ving gezang op, maar hoorde een taal die ik niet verstond. Ik was liturgisch dakloos.
Maar sinds een paar jaar ben ik van de straat en heb ik weer een huis. Dat huis is een basiliek -inmiddels co-kathedraal- in een grote stad, dicht bij een treinstation. Als we in de NS-Sprinter aan komen rijden, zien we haar al liggen. Ze heet ons welkom namens de stad.
Laatst waren we er weer. Lopend vanaf het station, langs het stadsafval van de uitgaansnacht ervoor, gingen wij de trappen op naar de ingang. Eenmaal binnen viel de stad als een te zware jas vanzelf van onze schouders. Dezelfde vrijwilliger als de week ervoor gaf ons het liturgieboekje. Het was de 28e ‘zondag door het jaar’. Wat zegt de kerk dat toch goed. De zondag is zo op het oog een normale zondag, maar door er een getal aan te geven, krijgt ze statuur, wordt ze opgetild en ontstaat er zo een nieuwe, betekenisvolle dag. Tegelijkertijd maakt de kerk zich zo meester van de tijd. Het is niet de 28e zondag van het jaar, maar door het jaar. Het kerkelijk jaar.
Huisgenoten
Bij een nieuw huis horen ook nieuwe huisgenoten. Zoals de vrouw die altijd vlak voor aanvang van de mis aan komt lopen en haar plaats aan het begin van de rij inneemt, waarna zij haar wandelstok aan de leuning van de bank hangt. Ze heeft een eigen gebedenboek in het Engels en de stok valt tijdens de mis altijd wel een paar keer op de kerkvloer. Of de ouders die vaak kwamen met hun dochter in een rolstoel die als een soort bed fungeerde. Bij de communie liepen ze met haar naar achteren en namen als laatsten plaats in de rij. Ik keek uit de verte toe als de moeder een hostie in ontvangst nam en met enige moeite op de tong van haar dochter legde. Ze lachte dan vaak even om haar eigen onhandigheid. Zoveel liefde en toewijding van ouders voor een kind zie je niet vaak, maar nu mocht ik er getuige van zijn.
Thuisvoelen
Waarom voel je je thuis in een bepaalde kerk? Een mooi interieur helpt, aardige mensen om je heen, inspirerende voorgangers en natuurlijk een goed koor. Het is hier allemaal. Net als een degelijke, klassieke liturgie. Gewoon de eeuwenoude geloofsbelijdenis en het Lam Gods zoals ik dat van kinds af aan heb gebeden. Anderen zullen die liturgie misschien ‘saai’ en ‘onpersoonlijk’ vinden. “Heel mooi hoor, maar dit ben ik niet”, zeggen ze dan. Dat gevoel ken ik zelf ook. Ooit was ik in een geloofsgemeenschap, waar over de liturgie veel vergaderd werd. Bij de geloofsbelijdenis moest ik hier hardop met de hele kerk zeggen “Wij geloven in vrouwen die onderdrukt worden”.
Ik geloof in vrouwen en moet niks hebben van onderdrukking, maar een dergelijke zin hoort volgens mij niet thuis in een geloofsbelijdenis. Het zit me in de weg. Toen afgelopen zondag de priester aan het eind van het tafelgebed bad: “Door Hem en met Hem en in Hem zal Uw Naam geprezen zijn”, vielen de liturgie en ik wel samen. Ik geloofde het allemaal.
Heimwee
We liepen de kerk uit en de drukte van de stad viel weer over ons heen. Ik keek nog een keer om, zoals je dat soms ook doet als je je eigen huis verlaat. Alles stond er en het stond er goed. Ik snoof de geur op die naar buiten was gewaaid. Oud maar niet muf; hij rook vertrouwd en een beetje naar wierook.
Even later zou de basiliek leeg zijn, op een paar rondkijkende toeristen na, en was iedereen weer op weg naar zijn eerste huis. De vrouw met de wandelstok en haar eigen gebedenboek, de ouders van de dochter in de grote rolstoel. Ze zouden weer voor een week verdwijnen. Op de 29e ‘zondag door het jaar’, zullen ze er weer zijn en zal de basiliek hen opnieuw in haar armen sluiten.
Ik ben dan in het buitenland en zal heimwee hebben naar mijn tweede huis in de stad, dicht bij het treinstation.
Deze column verscheen eerder in Trouw van 27 oktober 2019
MIVA-collecte op 15 en 16 augustus voor ambulanceboot in Tanzania
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zaterdag 15 en zondag 16 augustus vindt in katholieke kerken in Nederland de jaarlijkse MIVA-collecte plaats. De opbrengst is dit jaar bestemd voor de aanschaf van een ambulanceboot voor een zorgpost op de eilanden in het Victoriameer in Tanzania.
Met de ambulanceboot kunnen patiënten uit afgelegen eilandgemeenschappen sneller medische hulp bereiken. Volgens arts Athuman, die werkzaam is in het gebied, hebben veel inwoners momenteel moeite om tijdig een zorgpost of ziekenhuis te bereiken. Zij zijn afhankelijk van particuliere boten, die vaak duur, overvol of onbetrouwbaar zijn. Vooral voor zwangere vrouwen kan dit grote risico’s met zich meebrengen.
De gewenste ambulanceboot moet ervoor zorgen dat patiënten sneller vervoerd kunnen worden naar de zorgpost of naar een ziekenhuis op het vasteland. Ook kunnen medische teams met de boot gemakkelijker eilandbewoners bereiken voor controles en behandelingen.
Over MIVA
Stichting MIVA ondersteunt lokale hulpverleners in ontwikkelingslanden met vervoersmiddelen, communicatiemiddelen en duurzame energievoorzieningen. De organisatie richt zich onder meer op projecten in de gezondheidszorg en het onderwijs, vooral in gebieden waar voorzieningen moeilijk bereikbaar zijn. Volgens MIVA kunnen hulpverleners dankzij deze middelen hun werk beter uitvoeren en meer mensen bereiken.
Meer informatie over de campagne en het project in Tanzania is te vinden op de website van MIVA.
Bij de foto (via Miva.nl): Khadija (24) is zwanger van haar vierde kind: “Ik ben voortdurend bang dat ik geen hulp kan bereiken als er iets misgaat.” Dokter Athuman kent die angst maar al te goed. “Alleen als eilandbewoners op tijd in mijn zorgpost zijn, kan ik ze levensreddende zorg bieden.” Elke dag dat de zorgpost geen betrouwbaar vervoer ter beschikking heeft, staan er levens op het spel. Daarom wil MIVA Athuman en zijn collega’s voorzien van een ambulanceboot. Zo kunnen patiënten op tijd bij de zorgpost of het ziekenhuis op het vasteland komen en de medische controles en ingrepen krijgen die zij nodig hebben, en die soms levens redden.
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 2 – Expats en migranten in de parochie
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. In het tweede deel van de zomerserie staat de internationale dimensie van de Kerk centraal. Pastoor Jules Dresmé beschrijft hoe expats en migranten hun plek vinden in Nederlandse parochies en welke kansen en uitdagingen dit met zich meebrengt voor geloofsgemeenschappen.
Hoe de internationale parochie bloeit in de Vituskerk in Hilversum
Jules Dresmé is pastoor van de Sint-Vitus parochie in Hilversum. Hij vertelt hoe in de afgelopen jaren binnen deze Vitusgemeenschap een Internationale Parochie (International Parish) is gegroeid.
In en rond Hilversum wonen mensen uit de hele wereld. Dat komt onder meer omdat er veel buitenlandse bedrijven zijn gevestigd. Zij trekken veel mensen aan, ook uit andere landen, die er op contractbasis of als expats aan verbonden zijn. Daarnaast is Hilversum als Mediastad aantrekkelijk voor buitenlanders. Sommigen van hen zijn hier echt komen wonen, anderen verblijven hier tijdelijk. Het betreft mensen uit India, Indonesië, de Filipijnen, uit Spanje, Italië, Portugal, het Verenigd Koninkrijk en Polen, en ook uit Zuid-Amerika, zoals bijvoorbeeld uit Brazilië en Argentinië. Zelfs uit Noord-Amerika, uit Zuid-Afrika en andere Afrikaanse landen hebben mensen hier hun thuis gevonden. De gemeenschappelijke taal van al deze groepen is Engels. Ze ontmoeten elkaar in allerlei sectoren van het culturele leven, via onderwijs en (internationale) scholen en uiteraard ook op party’s.
Een plaats in de Kerk
Onder al deze nationaliteiten zijn er natuurlijk gelovigen vanuit veel verschillende godsdiensten en levensbeschouwingen, ook Rooms-Katholieken. Al langere tijd geleden kwam uit deze kring de vraag naar de mogelijkheid voor Eucharistievieringen en Sacramentenbediening in het Engels binnen de Vitusparochie.
Vanaf 1997 werd daaraan gehoor gegeven door een maandelijkse, en later zelfs een wekelijkse Eucharistieviering in het Engels. Het aantal belangstellenden hiervoor was door de jaren heen wisselend, maar al vanaf 2010 heeft de groep een grotere omvang gekregen. Deze is nu uitgegroeid tot een internationale gemeenschap, een International Parish, met een eigen organisatie en vrijwilligers.
De Engelstalige viering is wekelijks om 17.00 uur op zaterdagmiddag. Voorgangers in deze vieringen zijn de priesters van de Vitusparochie, tegenwoordig pastoor Jules Dresmé en kapelaan Juan Andrés Correa Del Rio. De mensen uit de ‘Engelse’ gemeenschap leveren zelf onder andere de acolieten en misdienaars, lectoren en kinderkerkvrijwilligers en ze verzorgen zelf de zang in een eigen koor.
Groei en bloei
Behalve de wekelijkse vieringen ontwikkelt de Internationale Parochie tal van activiteiten. Er zijn inmiddels veel kinderen gedoopt, huwelijken gesloten en ook worden vanuit de parochie mensen bediend en zijn er uitvaartvieringen. En dat allemaal in de Engelse taal!
Daarnaast is er maandelijks voor de Indiërs een eigen viering in de Malayalam taal en Syro-Malabaarse Ritus en vieren de Sri-Lankesen ook enkele keren per jaar een Heilige Mis in hun eigen taal.
Maar ook volwassencatechese, speciale kerstvieringen, Christmas Party’s en een jaarlijks barbecue-feest worden georganiseerd door en voor deze vitale groep die intussen rond de honderd volwassenen, kinderen en jongeren telt.
Samenwerking
Intussen is er ook interactie met de Nederlandse parochie in de Vitus gegroeid.
Parochianen van beide parochies wonen nu soms elkaars vieringen bij. Er zijn dus Nederlanders die soms naar de Engelse mis gaan en andersom gaan parochianen van de Internationale Parochie naar de Nederlandse viering.
De vieringen op eerste Kerstdag en eerste Paasdag zijn aangevuld met een Engelse viering. En dat betekent uitbreiding van de mogelijkheden voor de kerkgang.
Ook is er samenwerking tussen degenen die de Eerste Heilige Communie met de kinderen voorbereiden. De vieringen van beide geloofsgemeenschappen zijn altijd in hetzelfde weekend, zaterdags de Engelse en op zondag de Nederlandse viering. Aanvankelijk deden we de Eerste Communie-viering samen. De groepen werden echter daarvoor te groot en afwisselend Engels en Nederlands in de viering bleek te verwarrend voor de kinderen.
Ook de Vormselvieringen worden, als het kan, op elkaar afgestemd. De bisschop gaat voor, met een ’tussenuur’, in twee vieringen na elkaar, in het Engels en in het Nederlands.
Kosters ondersteunen elkanders vieringen en de penningmeester van het parochiebestuur werkt nu samen met een administrateur uit de Engelse gemeenschap. Aan de actie Kerkbalans doet de Internationale Parochie mee met de Nederlandse. Nu het aantal jongeren in beide parochies toeneemt, ontstaan er ook ideeën om op dat gebied te gaan samenwerken.
De International Parish is een bruisende gelovige gemeenschap. Een geestelijk ’thuis’ en een rijkdom voor de katholieken uit vele landen. De ‘Vitusparochie’ voelt zich rijk en bevoorrecht om hen in hun midden te hebben.
En hoewel het toch eigenlijk twee aparte gemeenschappen zijn, zien we toch dat de twee groepen naar elkaar toe groeien. Een uitdaging en belofte voor de toekomst!
Vrijdag 16 oktober inspiratiedag over synodaliteit in ‘s-Hertogenbosch
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op vrijdag 16 oktober 2026 organiseert de Landelijke Werkgroep Synodaliteit onder de vlag van Luisterend op weg een inspiratiedag over synodaliteit in het Sint-Janscentrum in ’s-Hertogenbosch. De middag staat in het teken van ontmoeten, leren en samen bouwen aan een synodale Kerk.
Tijdens de inspiratiedag krijgen deelnemers inzicht in hoe synodaliteit – samen luisteren, spreken en handelen als geloofsgemeenschap – concreet vorm krijgt in de praktijk. Het programma richt zich zowel op mensen met ervaring als op geïnteresseerden die er juist mee willen beginnen.
De bijeenkomst start om 13.30 uur met een inloop, waarna om 14.00 uur de officiële opening volgt. Aansluitend is er een panelgesprek onder de titel ‘Synodaliteit = doen’, met bijdragen van onder anderen Carlien Geelkerken, mgr. Hoogenboom, Richard Steenvoorde OP, Ceciel Bruin-Mosch en Remco Horik. Zij delen hun ervaringen vanuit parochies, jongerenwerk en de wereldwijde synode.
Praktische toolbox
Verder verzorgt Inge Roosen een presentatie over de vruchten van een synodaal proces vanuit haar ervaringen binnen het bisdom Roermond. In interactieve onderdelen maken deelnemers kennis met werkvormen rond synodale gesprekken, waaronder Luisterend op weg met het evangelie. Ook wordt een praktische ‘toolbox’ aangeboden om zelf met synodaliteit aan de slag te gaan.
Naast inhoudelijke verdieping is er volop ruimte voor ontmoeting en uitwisseling. De dag wordt afgesloten met een informele borrel, waarna het programma rond 18.00 uur eindigt.
De organisatie nodigt iedereen: vrijwilligers, pastorale beroepskrachten en andere geïnteresseerden van harte uit om deel te nemen. Aanmelden kan tot 14 oktober 2026.
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 1 – Jongeren en geloof
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. In dit eerste deel schrijft Zaklina Melis van Jong Katholiek over de groeiende belangstelling van jongeren voor het geloof. Wat merken parochies hiervan in de praktijk en hoe kan de Kerk nieuwe generaties gelovigen begeleiden?
Jongeren en geloof in Nederland: tekenen van hoop in een seculiere tijd
Żaklina Melis is beleidsmedewerker Jongeren en Catechese (JongKatholiek) bij het Secretariaat Rooms-Katholiek Kerkgenootschap (SRKK) te Baarn. In deze functie is zij onder meer betrokken bij de voorbereiding van de Katholieke Jongerendag (KJD), de Wereldjongerendagen@home (op Ameland) en de internationale Wereldjongerendagen. Zij ziet kleine maar concrete tekenen van belangstelling van jongeren voor de Kerk.
De cijfers liegen er niet om: Nederland blijft een van de snelst seculariserende landen van Europa. Het kerkbezoek daalt, geloofstradities verdwijnen uit de publieke ruimte, en in veel gezinnen wordt het geloof nauwelijks of niet meer doorgegeven. Toch zien we juist in deze context verrassende en veelbelovende ontwikkelingen. Uit recent onderzoek, waaronder de studie God in Nederland en de cijfers van het aantal toetreders tot de Kerk met Pasen, blijkt dat jongeren opnieuw belangstelling tonen voor het geloof. Binnen de Rooms-Katholieke Kerk zijn er concrete tekenen van groei.
Deze groei is niet massaal, maar wel veelzeggend. Jongeren die zich melden bij de Kerk komen vaak uit een seculiere omgeving. Zij zijn opgegroeid zonder geloof, en ervaren dat juist als een gemis. Velen verwoorden dat alsof hun iets essentieels is ontnomen: hoop. Hoop op een betere wereld, hoop op een Schepper die liefde is, hoop dat hun leven zin heeft – zelfs in het lijden.
Jongeren zoeken naar meer
Generaties lang leek het vanzelfsprekend dat jongeren zich afkeerden van het geloof van hun ouders. In de huidige generatie zien we een andere beweging: veel jongeren zijn opgegroeid zonder kerk of catechese, maar juist daarom verlangen ze naar zingeving. In een tijd waarin succes, prestaties en online zichtbaarheid zoveel druk leggen op jonge levens, groeit het besef dat er meer moet zijn dan de meetbare werkelijkheid.
Bij activiteiten van jongerenorganisaties en tijdens katholieke evenementen klinkt vaak dezelfde vraag: “Waar leef ik eigenlijk voor?” Het geloof biedt hier een antwoord dat verder reikt dan het eigen ik of de grillen van de samenleving. Voor veel jongeren is het een ontdekking dat er een gemeenschap bestaat waarin vragen gesteld mogen worden, waarin gezocht mag worden, en waarin het leven wordt verbonden met iets groters dan jezelf.
Nieuwe toetreders
Dat deze zoektocht concreet wordt, blijkt uit de cijfers. Het aantal toetreders in de katholieke Kerk met Pasen laat een stijgende lijn zien ten opzichte van 2023. Onder deze nieuwkomers bevinden zich opvallend veel jongeren. Het gaat vaak om twintigers en dertigers die via een vriend, een activiteit of een pelgrimage in contact zijn gekomen met het katholieke geloof. Hun weg naar de doop of opname in de Kerk verloopt meestal via persoonlijke ontmoeting en geleidelijke kennismaking.
Wat opvalt is dat veel van deze jongeren niet primair komen uit een traditie van kerkverlating, maar uit een traditie van leegte. Ze zijn vaak de eerste in hun familie die (weer) de stap naar de Kerk zetten. De ontdekking van geloof en gemeenschap wordt door hen ervaren als een onverwachte bron van vreugde en bevrijding.
Jongerenactiviteiten in Nederland
In Nederland zijn de afgelopen jaren diverse initiatieven ontstaan die jonge katholieken samenbrengen en uitnodigen. Grote evenementen zoals de Katholieke Jongerendag (KJD), internationale pelgrimages zoals de Wereldjongerendagen of het jaarlijkse jongerenfestival in Medjugorje, maar ook Taizé-bijeenkomsten of regionale jongerenweekenden, trekken veel deelnemers.
Naast deze grote bijeenkomsten zijn er ook talrijke kleine netwerken en organisaties actief: studentenpastoraten, katholieke jongerenbewegingen, gebedsgroepen, Alpha-cursussen en missionaire initiatieven. Vaak worden ze gedragen door jonge vrijwilligers die zelf de kracht van geloof hebben ontdekt en dit willen delen met hun leeftijdsgenoten.
Wat deze groepen gemeen hebben, is de ervaring dat jongeren behoefte hebben aan echte ontmoeting. In een wereld waarin zoveel relaties vluchtig zijn, bieden kerkelijke initiatieven vriendschap en gemeenschap die verdiept wordt door gebed, geloof en dienstbaarheid.
Typische kenmerken van deze jongeren
Kunnen we deze groep typeren? Het beeld dat naar voren komt, is divers maar met enkele duidelijke lijnen:
Het zijn vaak jongeren die op zoek zijn naar zingeving en waarheid, niet tevreden met oppervlakkige antwoorden.
Ze zijn vaak sterk gevormd door de digitale cultuur, maar verlangen juist daardoor naar echte ontmoeting en gemeenschap.
Ze hebben een scherp oog voor maatschappelijke kwesties, zoals klimaat, ongelijkheid en vrede, en zoeken in het geloof een fundament om zich hiervoor in te zetten.
Hun ontdekking van het geloof gaat gepaard met de ervaring van hoop: de overtuiging dat God hen ziet, dat hun leven betekenisvol is, en dat liefde sterker is dan lijden of dood.
Hoe vangen we hen op?
De Rooms-Katholieke Kerk in Nederland staat voor de uitdaging om deze jongeren niet alleen welkom te heten, maar ook te begeleiden. Hun eerste enthousiasme kan alleen groeien als er een bedding is van catechese, gemeenschap en liturgie. Vaak hebben zij geen enkele geloofskennis van huis uit meegekregen. Zij hebben geduldige begeleiding nodig, en tegelijk ruimte om hun eigen vragen en twijfels in te brengen.
Parochies die investeren in een jongerenwerker, catechesegroepen of laagdrempelige bijeenkomsten zien dat dit vruchten draagt. Ook het verbinden van jongeren met leeftijdsgenoten is cruciaal: wie zich alleen voelt in het geloof, haakt snel af, maar wie broeders en zusters ontmoet, groeit.
Hoop als sleutelwoord
Wat jongeren steeds opnieuw verwoorden, is dat zij in het geloof hoop vinden. Hoop dat er meer is dan het hier en nu, hoop dat hun leven gedragen wordt door een liefdevolle Schepper, hoop dat zelfs lijden betekenis kan krijgen. In een samenleving waarin cynisme en onzekerheid vaak overheersen, is dit besef voor hen bevrijdend.
Zoals een jonge deelnemer na afloop van de Wereldjongerendagen verwoordde: “Ik ben opgegroeid zonder geloof. Ik dacht dat ik alles zelf moest maken van mijn leven. Nu weet ik dat ik niet alleen ben. Ik heb een Vader die mij kent en een Kerk die mij draagt. Dat geeft hoop.”
Conclusie
De secularisatie in Nederland is onmiskenbaar, maar het verhaal is niet eenduidig. Juist in een tijd van leegte en ontkerkelijking ontdekken jongeren opnieuw de rijkdom van het geloof. Ze vinden in de Kerk een bron van gemeenschap, zingeving en vooral hoop. Het zijn kleine maar veelzeggende tekenen van groei die ons eraan herinneren dat de Geest blijft waaien – ook in ons land, ook onder jongeren.
