Heer’s Dag Reflectie: De Koningschap dat we nog nodig hebben

Door Abt Marion Nguyen

Het Evangelie van vandaag confronteert ons met een van de meest opvallende tegenstellingen in heel de Schrift: een Koning die niet op een gouden troon zit, maar op een kruis. Vanaf het allereerste vers, “de heersers spotten met Jezus,” onthult de scène het contrast tussen menselijke verwachtingen van koningschap – macht, dominantie, controle – en het koningschap dat Jezus openbaart, dat geworteld is in liefdevolle opoffering, sacrificie en barmhartigheid.

Op deze feestdag – ingesteld door Paus Pius XI bijna honderd jaar geleden – confronteert ons dit Evangelie met de thema’s die hem in 1925 bezighielden. Hij stelde het Feest van Christus de Koning in als reactie op wat hij beschouwde als drie opkomende bedreigingen voor de menselijke ziel en de menselijke samenleving: secularisme, nationalisme en atheïsme. Hij zag deze krachten toenemen na de verwoesting van de Eerste Wereldoorlog – krachten die erop gericht waren God naar de marges van de samenleving te drukken en menselijke macht, menselijke trots en menselijke autonomie in Gods plaats te zetten.

Er is een eeuw verstreken. Is zijn diagnose vandaag de dag echter minder relevant?

We leven in een tijd waarin de scheiding van geloof en publiek leven agressiever is dan ooit. Naties die ooit gebaseerd waren op gedeelde idealen trekken zich nu in zichzelf terug, wantrouwend tegenover de vreemdeling en weerstand biedend tegen de immigrant. Het heilige wordt vaak afgebeeld als manipulatief of onderdrukkend, alsof morele waarheid een bedreiging voor de menselijke vrijheid is in plaats van de basis ervan. Secularisme belooft bevrijding; relativisme belooft vrede en persoonlijke vervulling; transcendentale humanisme belooft vooruitgang. Toegegeven, deze bewegingen waren vaak gericht op het bevorderen van vrede, acceptatie en pluralisme, maar hebben deze bewegingen werkelijk het menselijke hart genezen of de samenleving in grotere harmonie gebracht?

In deze wereld toont Jezus ons een radicaal ander koningschap. Zijn koninkrijk wordt niet gevestigd door geweld, maar door lijdende liefde. Zijn heerschappij gaat niet over het plaatsen van anderen onder Zijn voeten, maar over het optillen van de gebroken, de vergeten en de schuldigen in de omhelzing van barmhartigheid – zoals we zo levendig zien wanneer Hij reageert op de berouwvolle dief: “Vandaag zul je met mij in het Paradijs zijn.”

Dit is de Koning die weigert zelfs maar een enkele ziel achter te laten. De ware verovering van Christus is niet van grondgebied of machtsstructuren; het is de verovering van het menselijke hart. En in heel de geschiedenis heeft niemand het menselijke hart diepgaander, universeler of duurzamer veroverd dan Jezus Christus.

Als Christus’ koningschap de naties uitdaagt, daagt het ook harten uit – ook dat van ons: Scheiden we ons geloof nog steeds van ons dagelijks leven? Ondersteunen we nog steeds systemen – politiek, sociaal of persoonlijk – die draaien om het grijpen van macht, het onderdrukken van tegenstanders of het eisen van wraak? Dringen we in onze eigen relaties erop aan onze zin te krijgen, oordelen we anderen van een plaats van superioriteit, of schuiven we de schuld voor onze pijn af en eisen we schadevergoeding? Of laten we Jezus werkelijk Koning zijn, niet alleen van het universum, maar ook van ons persoonlijke universum?

Christus als Koning beweren betekent het kruis omarmen als de weg naar transformatie: kiezen voor opoffering omwille van waarheid, gerechtigheid en rechtvaardigheid; barmhartigheid en vergiffenis verkiezen boven wrok en wraak; het beeld van God in elke persoon erkennen, vooral in degenen die ons tegenwerken of die we moeilijk te houden van houden. Christus als Koning verkondigen betekent dat Zijn weg onze weg vormt, Zijn koninkrijk onze wereldvisie hervormt en Zijn barmhartigheid onze harten opnieuw vormgeeft.

Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier