Kardinaal Aveline: De Franse Kerk zal de ‘zaden’ van het bezoek van de paus moeten ‘water geven

Jean-Charles Putzolu – Parijs

Katholieken in Frankrijk hebben vier dagen van enthousiasme en intensiteit beleefd toen paus Leo XIV het land bezocht van 25 tot 28 september. Onder hen was kardinaal Jean-Marc Aveline, die de paus bij elke stop vergezeld heeft tijdens zijn vijfde internationale apostolische reis.

Enigszins moe, maar nog steeds glimlachend, sprak de voorzitter van de Franse Bisschoppenconferentie en aartsbisschop van Marseille met Vatican News over het bezoek van de paus.

De aartsbisschop van Marseille herbeleefde de hoogtepunten van het pausbezoek: Van de emotionele ontmoeting met jongeren in het Stade de France-stadion in Parijs, waar ze werden aangemoedigd om zich in te zetten voor de toekomst van Frankrijk, Europa en de wereld, tot de herbevestiging van onvoorwaardelijke steun voor de onschendbare waardigheid van het menselijk leven, tot een diep ontroerende bijeenkomst van meer dan twee uur in Lourdes met zeven slachtoffers van seksueel misbruik door geestelijken.

Vraag: Uw Eminentie, nu terug in Parijs en voordat u terugkeert naar uw aartsbisdom Marseille, welke indrukken hebben de vier dagen met paus Leo XIV in Parijs, Lourdes en Metz bij u achtergelaten?

Deze ontmoeting vond plaats op een gunstig moment tussen een man die een boodschap en een verantwoordelijkheid voor de hele Kerk draagt, en het volk van Frankrijk-Katholiek, Christelijk of anderszins-dat aanwezig was en iets verwachtte.

De woorden van de paus werden afgewacht, maar meer dan woorden, mensen ervoeren een ontmoeting met een persoon. Ik geloof dat de paus voor het Franse volk dat kwam, en zelfs voor degenen die het bezoek op televisie volgden, zich persoonlijk tot hen richtte, met groot respect en tegelijkertijd met grote authenticiteit.

Tijdens een persconferentie voorafgaand aan deze apostolische reis, zei u dat Frankrijk paus Leo XIV intrigeerde. Is dat nog steeds het geval?

Ik moet volgende week naar Rome en daar acht dagen verblijven. Ik zal de tijd hebben om hem die vraag te stellen. Ik denk echter dat hij diep geraakt was door de vurigheid. In het vliegtuig vroeg een journalist hem een vraag over Duitsland, en zijn antwoord was: “Kijk naar wat er in Frankrijk is gebeurd.” Mensen zeiden vroeger dingen over Frankrijk die waarschijnlijk vandaag de dag ook over Duitsland gezegd kunnen worden.

Hij was diep geraakt, zowel door de vurigheid van de jongeren, door hun enthousiasme, als door de hoop die zij met zich meedragen en communiceren. Daar vindt een ontmoeting plaats. De paus communiceert iets, maar de jongeren en de menigte die aanwezig waren, communiceren ook iets naar hem.

Ik denk dat, afgezien van het feit dat Frankrijk hem intrigeert, het hem diep raakt. En het raakt ons ook, omdat het ons herinnert aan onze verantwoordelijkheid hier in Frankrijk.

Hoewel we het verwachtten, was de paus ook diep geraakt in Lourdes door zijn tijd met mensen die moeilijkheden ervaren, wat die moeilijkheden ook mogen zijn. Ik voelde dat het hem echt raakte.

Twee vragen over Lourdes. De eerste betreft de ontmoeting met slachtoffers van seksueel misbruik. We kregen de indruk dat ze na die ontmoeting emotioneel geraakt waren toen ze later met de pers spraken.

Ja, maar dat is niet verrassend. Met inachtneming van alle proporties, kunnen we zien-en ik heb dit zelf ervaren-dat wanneer een bisschop een persoon ontvangt, wanneer de omstandigheden hiervoor gunstig zijn, en wanneer men gewoon langdurig kan luisteren, meerdere keren, contact houdt en ziet hoe de dingen zich ontwikkelen, men al kan aanvoelen dat ze een pad naar genezing bewandelen.

Wanneer zo’n ontmoeting plaatsvindt met de paus, heeft dat een nog grotere impact en betekenis. In de opmerkingen die ze daarna [tegen de pers] maakten, kun je duidelijk zien dat, voor deze wond, het remedie van aandachtig en bescheiden luisteren het belangrijkst is.

Het levenseinde zorg was een ander onderwerp dat in Lourdes werd aangesneden, evenals bij andere gelegenheden. Roept de korte verklaring van paus Leo-“wat legaal is, is niet per se moreel”-niet de vastberadenheid in herinnering waarmee de Kerk respect voor en de waardigheid van het leven verdedigt?

Ja, maar het waren niet alleen de woorden; er was ook de toon, een zeer krachtige toon die betekende dat het op een bepaald moment noodzakelijk is om te roepen wanneer de kreten van anderen niet worden gehoord.

We moeten onze stemmen verheffen wanneer wat zorgverleners en andere mensen zeggen niet wordt gehoord. Dat is ook wat Christus van ons vraagt. We hebben er met de paus over gesproken, en ik heb er ook met de premier en de president van de republiek over gesproken.

Wat mij het meest pijn doet, is te denken dat na de aanneming van de wet [over hulp bij overlijden], de mensen die economisch het meest kwetsbaar zijn, degenen zullen zijn aan wie het het gemakkelijkst te suggereren is dat ze, tenslotte, een last zijn en dat het beter voor hen zou zijn om te vertrekken.

We zullen zijn gegaan van een recht om te sterven naar een plicht om snel te vertrekken om niet een last te zijn. Dat is zeer ernstig. Daarom moeten we onze stemmen verheffen.

De reis begon vrijdagavond met de gebedswake met 17- tot 35-jarigen in het Stade de France-stadion en eindigde met een oproep aan de jongeren. Paus Leo riep hen op zich in te zetten voor Frankrijk, Europa en de wereld, op een moment dat, zoals hij zei, Europa op een keerpunt in zijn geschiedenis staat.

In Metz benadrukte hij zelfs het belang van politieke betrokkenheid. We kunnen dit duidelijk zien wanneer we de geschiedenis van de oprichting van de Europese instellingen die we vandaag kennen, herlezen: er waren mensen vol hoop en geloof nodig-de meeste van de grondleggers van Europa waren Christenen-om uit het geloof in de Opstanding de zekerheid te putten dat verzoening mogelijk was.

Dit was nodig om van intuitie naar instituties te gaan. We hebben mannen en vrouwen nodig die in de politiek betrokken zijn om deze reden. De oproep van de paus is dan ook heel belangrijk, vooral omdat we, als we naar de wereld van vandaag kijken, kunnen zien dat de politieke capaciteit en kracht die door mannen en vrouwen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd getoond-na drie oorlogen die alles verwoest hadden-in veel andere plaatsen in de wereld vandaag nuttig zou kunnen zijn.

Maar Europa moet die kracht opnieuw vinden. We moeten de instellingen heroverwegen in het licht van de intuïties die hun geboorte gaven. We moeten ook verder teruggaan dan de oprichting van deze instellingen, zoals de paus in zijn toespraak uitlegde, en terugkeren naar wat aan de oorsprongen van Europa ligt: al die culturele syntheses, en dat verlangen naar eenheid ondanks alle oorlogen en alle verdeeldheid. Vandaag heeft Europa een zeer grote verantwoordelijkheid in de wereld.

U zelf, Uw Eminentie, samen met uw broeder kardinalen, bisschoppen, priesters, religieuzen, leken en de gelovigen-ging iedereen maandagavond als missionaris weg?

Ja – ik denk dat Frankrijk dat nodig had. De Kerk in Frankrijk heeft ook veel ontvangen tijdens deze paar dagen. Veel zaden zijn gezaaid. Het is aan ons om goed na te denken over hoe we ze het beste kunnen bevloeien. De bisschop is vaak een tuinier. Hij moet al de zaden waters geven, zelfs diegenen die op plaatsen zijn gevallen waar hij niet verwachtte dat ze zouden vallen. Dat is wat we nu moeten doen.

Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.