Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Terwijl de christelijke gemeenschap in Turkije wacht op paus Leo XIV om het Concilie van Nicea te herdenken met de oecumenische patriarch van Constantinopel, zegt kardinaal Kurt Koch, prefect van de dicasterie voor de christelijke eenheid, dat hij hoopt dat deze gezamenlijke herdenking getuigenis zal afleggen van de christelijke eenheid.
Door Christine Seuss
Vraag: Het Eerste Concilie van Nicea vond 1.700 jaar geleden plaats. Waarom is het vandaag de dag nog steeds relevant?
Kardinaal Koch: Ik geloof dat hier twee redenen voor zijn. Ten eerste vond het Concilie plaats in 325, in een tijd dat het christendom nog niet was gekwetst door zoveel verdeeldheid en separaties.
Daarom betreft het Concilie alle christenen en kan het gevierd worden in oecumenische verbondenheid. Ten tweede definieerde en stelde het Concilie het christelijk geloof in Jezus Christus als de Zoon van God vast, wat door alle christenen wordt aangehouden.
Het ons opnieuw herinneren aan dit en samen ons geloof verdiepen in oecumenische vriendschap is het grote voordeel van dit evenement.
De goddelijkheid van Christus blijft relevant in het oecumenisme
Vraag: In die tijd waren er geschillen over de goddelijke natuur van Christus. Wat zijn de grote vragen in het oecumenisme vandaag de dag?
Die vraag blijft natuurlijk bestaan, omdat ik geloof dat we, ondanks al onze diplomatie, alleen eenheid in het geloof kunnen vinden. We vinden eenheid in dat apostolische geloof dat wordt doorgegeven en toevertrouwd aan elk nieuw lid van het lichaam van Christus in de doop.
En, natuurlijk, het Concilie van Nicea is een geweldige basis waarop het geloof is gevestigd. En het kan opnieuw verdiept worden – omdat geloof in de goddelijkheid van Jezus niet simpelweg gegeven is, maar vandaag de dag nog steeds in vraag wordt gesteld. En het opnieuw verdiepen lijkt me heel belangrijk.
Vraag: Er zijn veel uitnodigingen verstuurd voor deze grote jubileum, zowel vanuit de katholieke als de orthodoxe zijde. Het doel was om een zo breed mogelijke deelname mogelijk te maken. Kunt u ons al vertellen wie we daar kunnen verwachten en wie mogelijk niet heeft kunnen bevestigen?
We weten nog niet precies wie er uiteindelijk zal komen en wie niet … Daarom wil ik hier niets over zeggen, om geen valse berichten te verspreiden.
Het doel was om zoveel mogelijk christenen aanwezig te hebben. Dat was ook de wens van paus Leo, en ik wil dat benadrukken. We kunnen daarna bespreken wie er was en wie er niet kon komen.
Vluchtfoto van de resten van de gezonken Byzantijnse basiliek van de heilige vaders aan de oever van het Iznik-meer, Turkije (AFP of licentiegevers)
In Illo uno unum: het motto van de paus
Vraag: Welke boodschap zou u graag zien opkomen uit deze herdenking van het Concilie?
Een getuigenis dat we één zijn in de kern van het christelijk geloof. Dit komt ook overeen met het prachtige motto van paus Leo XIV, In Illo uno unum.
Dit betekent dat we veel zijn, we zijn divers, maar we zijn één in Jezus Christus. Dit motto, dat hij voor de katholieke kerk heeft gekozen, geldt ook voor het oecumenisme.
Vraag: U zelf kunt terugkijken op een lange carrière in het Vaticaan en in het oecumenisme. Hoe voelt u zich persoonlijk over het deelnemen aan dit belangrijke jubileum?
Allereerst ben ik zeer blij te zien hoe dit evenement, 1.700 jaar na het Concilie van Nicea, de hele christenheid in beweging brengt.
Er zijn zoveel conferenties, zoveel bijeenkomsten over dit onderwerp geweest … Ik ben hier erg blij mee en ik ben zeer dankbaar dat de christenheid hierover nadenkt en haar gemeenschappelijke geloof vernieuwt.
Een bezoek van “sympathie en solidariteit”
Vraag: Na Turkije zult u ook Libanon bezoeken. Welke vruchten hoopt u te zien van deze eerste apostolische reis van de paus?
Natuurlijk is het ook een bezoek van sympathie en solidariteit met de moeilijke situaties in deze landen, zowel in Turkije als, vooral, in Libanon. Het is een aanmoediging voor christenen – in Turkije zijn christenen een kleine minderheid.
In Libanon is er een diverse gemeenschap van christenen, met een sterke Maronitische aanwezigheid, die natuurlijk in een moeilijke situatie leven, zowel politiek als economisch.
Het versterken en aanmoedigen van hen is zeker een zorg van de Heilige Vader. En, natuurlijk, het oecumenische dialoog en interreligieuze dialoog, het gesprek tussen christenen en moslims, dat bijzonder belangrijk is in Libanon omdat de president daar Maronitisch is en de premier moslim.
Het bovenstaande is een Engelse vertaling van een interview dat oorspronkelijk in het Duits werd afgenomen.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u aan te melden voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
© Dicastery for Communication – Vatican News
