Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Misschien denk je er wel eens over priester te worden, maar weet je niet wat daar allemaal bij komt kijken. Misschien denk je dat het diaconaat iets voor je is, maar wil je eerst weten wat dat precies in houdt. Of misschien wil je gewoon eens met iemand praten, omdat je gelooft dat je roeping voelt.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
In de Nieuwe Synodezaal houdt paus Leo XIV zijn slottoespraak, gericht op hoop, synodaliteit en de verantwoordelijkheid van de Kerk in een wereld die wordt gekenmerkt door oorlog en een crisis in menselijke relaties.
Door Sebastián Sansón Ferrari
Voordat hij een afsluitende reflectie bood van het Buitengewone Consistorium dat van 26 tot 27 juni 2026 in het Vaticaan werd gehouden, sprak paus Leo XIV zijn nabijheid uit, samen met het hele College van Kardinalen, aan het volk van Venezuela, "ernstig getroffen door de gewelddadige aardbeving van deze dagen."
"We verzekeren onze gebeden voor de slachtoffers, voor hun families en voor allen die lijden onder de gevolgen van deze tragedie. We vertrouwen ook aan de Heer allen toe die betrokken zijn bij de reddingsoperaties, en we vragen dat de solidariteit van de internationale gemeenschap met dat geliefde land niet zal wankelen," voegde de paus eraan toe.
Vanuit de Nieuwe Synodezaal op zaterdag de 27e, hield paus Leo een breed uitgesponnen toespraak waarin hij begon met de nadruk: "We komen nu aan het einde van deze dagen met een diep gevoel van dankbaarheid. Ik dank u voor de vrijheid, broederschap en kerkelijke geest waarmee u deelnam aan ons werk. Ik neem niet alleen de inhoud van uw reflecties mee, maar ook de ervaring die hen mogelijk maakte."
"We hebben samen de wil van de Heer gezocht, overtuigd dat Christus voortduurt te handelen in zijn Kerk: Hij is het die voor ons uitgaat, ons verzamelt, door onze broeders spreekt en ons in zending leidt. Alles komt van Hem en alles keert naar Hem terug," vervolgde hij. Om deze reden zei hij dat "het voor mij een bron van troost en hoop is geweest om kardinalen uit zulke diverse Kerken, culturen en situaties naar elkaar te zien luisteren en samen te zoeken wat het beste dient voor het Evangelie."
In het hart van zijn reflectie drong de paus aan op het feit dat synodaliteit niet moet worden begrepen als een organisatorische methode of een reeks vergaderingen, maar als een manier van zijn Kerk.
De echte vraag van synodaliteit is niet wie de macht heeft om te beslissen, maar 'hoe beschermen we samen de gave die de Heer aan zijn Kerk heeft toevertrouwd?'" stelde hij.
Volgens de paus ontstaat deze reis uit ontmoeting, groeit door wederzijds luisteren en rijpt door onderscheiding geleid door de Heilige Geest. Hij vroeg de kardinalen daarom om de uitvoering van het synodale proces in hun bijzondere Kerken te bevorderen, waarbij een authentiek begrip ervan wordt gestimuleerd.
Paus Leo merkte ook op dat tijdens het Consistorium de kardinalen hun bezorgdheid deelden over de oorlogen, armoede, onrecht en geweld die veel volkeren over de hele wereld treffen. Hij zei echter dat achter deze tragedies een nog diepere crisis schuilgaat: "eenzaamheid, de crisis van relaties, het verlies van hoop en de moeilijkheid om elkaar als broers en zussen te erkennen."
De paus benadrukte met name de situatie van jongeren, wiens zoektocht naar betekenis en authenticiteit - en in sommige gevallen lijden dat zelfs leidt tot het nemen van hun eigen leven - "een van de diepste wonden van onze tijd" vertegenwoordigt.
Een moment tijdens de sluiting van het Consistorium (@Vatican Media)
Hij onderstreepte ook het belang van het gezin als school voor relaties, solidariteit en hoop. In deze context kondigde hij een vergadering in oktober aan met de leiders van de Oosterse Kerken en de voorzitters van bisschoppelijke conferenties om de ontvangst van Amoris Laetitia te evalueren, waaraan ook gezinnen zullen deelnemen.
Een passage van de toespraak was gewijd aan vrede. Daarin stelde paus Leo dat de kardinalen duidelijk inzicht hadden in een van de inzichten van de encycliek Magnifica humanitas: Oorlog ontstaat niet alleen uit conflicten tussen staten, maar uit een "cultuur van macht" die menselijke relaties, economie, politiek, technologie en zelfs religie doordringt.
In reactie stelde hij voor om een cultuur van samenwerking en dialoog opnieuw op te bouwen, multilateralisme te versterken en de deelname van leken aan het openbare leven te bevorderen, geïnspireerd door de sociale leer van de Kerk.
De paus verdedigde ook een gewelddadige reactie als een diep evangelische optie, waarbij hij verduidelijkte dat dit niet betekent dat men passief is, maar eerder conflicten aangaat zonder de logica van haat te reproduceren.
In deze context onthulde hij dat verschillende werkgroepen een diepere theologische en pastorale reflectie hadden gevraagd over legitieme verdediging in het licht van de veranderingen die hedendaagse conflicten beïnvloeden.
Paus Leo drong aan op het feit dat de vernieuwing van de Kerk niet alleen afhangt van structurele hervormingen, maar vooral van het getuigenis van gemeenschappen die in staat zijn het Evangelie geloofwaardig te leven.
"De Kerk is geroepen steeds vollediger te worden wat ze verkondigt," zei hij, waarbij hij benadrukte dat alle institutionele hervorming pas vruchten zal dragen als zij voortkomt uit ontmoeting met Christus en sacramentele leven.
De paus herhaalde ook zijn bedoeling om deze jaarlijkse bijeenkomst vanaf volgend jaar voort te zetten. Hij verduidelijkte dat de datum nog niet is vastgesteld, maar hij hoopt deze tegen het einde van dit jaar aan te kondigen.
Bij de afsluiting van zijn toespraak heeft paus Leo de unanieme oproep die uit het Consistorium voortkwam, volledig als de zijne aangenomen en nodigde hij de kardinalen uit om deze door te geven aan alle kerken en volken van de wereld.
"God blijft wegen van verzoening en vrede in de geschiedenis openen. We hebben de verantwoordelijkheid om ze met moed te bewandelen en de wereld te helpen ze te herkennen," zei hij.
Hij dankte ook iedereen voor hun bijdrage, "alsook de Relators, de Moderators en allen die met genereus en discretie deze dagen van werk en broederschap mogelijk maakten."
"Dank u voor het helpen, opnieuw, om het werk te erkennen dat Christus onder zijn volk en in de wereld blijft uitvoeren. We vertrouwen de vruchten van dit Consistorium toe aan de voorspraak van de Maagd Maria, Moeder van de Kerk. Moge zij ons leren de eenheid in diversiteit te bewaren en het Evangelie van de vrede te dienen met nederigheid, moed en hoop. Dank u!"
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Bij het Palazzo San Calisto komt de Interdicasteriële Commissie voor Kunstmatige Intelligentie voor de eerste keer bijeen. De commissie is gewijd aan het bevorderen van samenwerking tussen verschillende entiteiten van de Heilige Stoel die betrokken zijn bij de studie, reflectie en het gebruik van kunstmatige intelligentie.
De eerste bijeenkomst van de Interdicasteriële Commissie voor Kunstmatige Intelligentie (ICAI) vond plaats, waarmee de lancering van het nieuwe orgaan werd gemarkeerd dat is opgericht om de coördinatie en samenwerking tussen de verschillende entiteiten van de Heilige Stoel die betrokken zijn bij de studie, reflectie en het gebruik van kunstmatige intelligentie te bevorderen.
De bijeenkomst, gehouden in Palazzo San Calisto, bracht vertegenwoordigers samen van de Dicasterieën voor de Geloofsleer, voor Cultuur en Onderwijs, voor Communicatie en voor het Bevorderen van Integrale Menselijke Ontwikkeling, en van de Pauselijke Academies voor het Leven, van Wetenschappen en van Sociale Wetenschappen, met als doel lopende initiatieven te delen, gemeenschappelijke prioriteiten te identificeren en de eerste stappen te definiëren van een proces dat bedoeld is om een visie op AI te bevorderen die de menselijke waardigheid, het algemeen welzijn en de missie van de Kerk dient.
Het Dicasterie voor het Bevorderen van Integrale Menselijke Ontwikkeling is belast met de coördinatie van de Commissie tijdens het eerste jaar van haar activiteiten.
In zijn openingsopmerkingen benadrukte de prefect ervan, kardinaal Michael Czerny, S.J., vier bijzonder belangrijke aspecten van de huidige ontwikkeling van kunstmatige intelligentie: het ongekende tempo van de evolutie, de impact op de menselijke waardigheid, de toenemende dialoog tussen de Kerk en de technologiesector, en de sterke weerklank die is voortgekomen uit de encycliek Magnifica Humanitas.
Bijzondere aandacht werd besteed aan de noodzaak van voorzichtig onderscheidingsvermogen bij het aanpakken van een fenomeen dat grote kansen biedt, maar ook steeds belangrijkere ethische, sociale, culturele en milieugerelateerde risicos en uitdagingen met zich meebrengt.
De deelnemende instellingen presenteerden hun activiteiten en reflecties over kunstmatige intelligentie, verwijzend naar studies en initiatieven die zijn gewijd aan de wetenschappelijke, sociale, ethische en educatieve impact van de technologie. De bijeenkomst herinnerde ook aan het pad dat is ingeslagen via het Congres over AI-ethiek en de Rome Call for AI Ethics, evenals de boodschap van de Heilige Vader over de relatie tussen kunstmatige intelligentie en vrede ter gelegenheid van de Wereldvredesdag 2024.
Wat betreft de rol van de nieuwe Commissie. Er kwam een brede consensus naar voren over de noodzaak van een dubbele dienst: enerzijds het bevorderen van interne coördinatie, informatie-uitwisseling en reflectie over het gebruik van AI binnen de instellingen van de Heilige Stoel; anderzijds het bieden van een referentiepunt voor onderscheidingsvermogen en ondersteuning voor de vele initiatieven die op dit gebied worden gepromoot.
Open dialoog met de academische, wetenschappelijke en zakelijke gemeenschappen, evenals met de Bisschoppenconferenties, is belangrijk. De reflectie van de Kerk moet blijven inspelen op de transformaties die in de samenleving plaatsvinden. In dit verband zou een speciale website nuttig kunnen zijn voor het delen van initiatieven en het vergemakkelijken van de verspreiding van informatie.
De Commissie zal geleidelijk en stapsgewijs haar werkwijze gaan definiëren. Eerste stappen kunnen onder meer het in kaart brengen van bestaande initiatieven, het verzamelen van thema's die door de verschillende entiteiten zijn geïdentificeerd, en het werken aan richtlijnen met betrekking tot het gebruik van kunstmatige intelligentie binnen de Heilige Stoel omvatten.
De deelnemers waren dankbaar voor deze eerste bijeenkomst van de Interdicasteriële Commissie voor Kunstmatige Intelligentie, niet alleen vanwege het interessante overzicht van initiatieven uit het verleden en huidige doelstellingen, maar ook vanwege de ervaring van delen tussen de verschillende vertegenwoordigde entiteiten en het voorzien in de voordelen van coördinatie. De bijeenkomst was in de geest van zowel Praedicate Evangelium als Magnifica Humanitas. De Commissie zal opnieuw bijeenkomen medio juli.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Tijdens de vierde sessie reflecteren de kardinalen op de noodzaak om de geestelijkheid een beeld van het priesterschap aan te bieden dat "mooi, creatief, evangelisch en tegelijkertijd niet clericaal" is. Ze bespreken ook het risico dat de complexiteit van consultatieprocessen de Kerk kan verzwaren, juist op een moment dat zij wordt geroepen om getuigenis af te leggen aan de wereld.
Vaticaans Nieuws
Het eerste deel van de vierde sessie van het Buitengewone Consistorium begon op zaterdagmiddag om 16.00 uur. Enkele van de thema's die naar voren kwamen, waren het verdiepen van de ascetische en historische dimensies van synodaliteit, terwijl de gelovigen een beeld van het priesterschap wordt aangeboden dat zowel evangelisch als niet-clericaal is. Een persbericht van het Persbureau van de Heilige Stoel meldde dat het werk plaatsvond in de Aula del Sinodo (Nieuwe Synodezaal) en werd gemodereerd door kardinaal Joseph William Tobin.
Na het inleidende rapport van kardinaal Mario Grech, kregen verschillende kardinalen het woord.
Volgens het Persbureau spraken de kardinalen het risico aan dat "de complexiteit van de consultatie de Kerk zou kunnen verzwaren op een moment dat zij wordt geroepen om haar getuigenis te geven." Tegelijkertijd werd bevestigd dat zowel de hiërarchische Kerk als het Volk van God deelnemen, zij het op verschillende manieren, aan "de onderscheiding van wat de Geest tot de Kerk zegt."
De kardinalen benadrukten ook de bijdrage van de Oosterse katholieke gemeenschappen, wiens synodale ervaring een belangrijke bijdrage levert aan de reis van de hele Kerk.
Het eerste deel van de sessie eindigde om 17.00 uur. Na een pauze voorziet het programma in een dialoog met Paus Leo XIV, waarbij deelnemers vrij zijn om elk maximaal drie minuten te spreken.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Tijdens de derde sessie van het Buitengewone Consistorium reflecteerden de kardinalen op de missie van de Kerk om goedheid te bevorderen en de samenleving op te bouwen.
Vaticaans Nieuws
Het persbureau van de Heilige Stoel publiceerde details van de derde sessie van het Buitengewone Consistorium, die zaterdagochtend plaatsvond in de zaal Paulus VI.
De dag begon met de Mis die werd gevierd door kardinaal Giovanni Battista Re, de decaan van het College van Kardinalen, in de Sint-Pietersbasiliek.
Tijdens de bijeenkomst in de zaal Paulus VI leidde paus Leo XIV de kardinalen in het bidden van het Adsumus-gebed.
Kardinaal Protase Rugambwa, aartsbisschop van Tabora, Tanzania, leidde de ochtendsessie.
Hij dankte het College in de naam van de paus voor de woorden van steun voor zijn oproepen tot vrede en drong er bij hen op aan om die oproepen nog effectiever te maken door verantwoordelijkheid te nemen voor hen in hun bisdommen en regio's van herkomst, zodat een koor van oproepen kan opstijgen en deze gezamenlijke inzet nog meer kracht kan geven.
Kardinaal Stephen Brislin, aartsbisschop van Johannesburg, Zuid-Afrika, nam vervolgens het woord voor zijn inleidende rapport over het thema "Bouwen in het goede: de werkplaatsen van onze tijd."
Na een tijd van gebed en stilte opende kardinaal Rugambwa het groepswerk, waarbij hij de terugkeer naar de plenaire sessie na de pauze om 11:30 uur vaststelde.
De paus, die aanwezig was bij het begin van de sessie, keerde terug voor de groepsrapporten.
Elf groepen rapporteerden in de zaal: de acht uit de eerste ronde en drie uit de tweede.
Een groot aantal groepen richtte hun reflectie op een lezing van de diepe breuken van onze tijd: tussen volken en naties, binnen samenlevingen en binnen families zelf; en hoe deze wonden genereren, vooral onder de armsten, de zwaksten, jongeren die een gevoel van nieuwheid missen, en volwassenen die de wijsheid der jaren ontberen.
Vele rapporten benadrukten het gevaar van een gebrek aan betekenis, betekenisvolle relaties en identiteit, wat mensen naar een tribale houding duwt. Allen benadrukten de rol van een overdreven individualisme dat leidt tot de illusie dat anderen bestaan voor ons eigen succes.
In deze context komt de uitdaging van kunstmatige intelligentie naar voren als een antropologische dimensie die moet worden onderzocht door het identificeren van gedeelde menselijke waarden.
Deze beginnen met de oproep om levende wezens namen te geven en hen niet te reduceren tot cijfers en statistieken; om de menselijke zin van grenzen te ervaren en te accepteren, die AI de neiging heeft te ontkennen; en om de waardigheid van werk te verdedigen.
Binnen dit kader spraken veel groepen over de waarde van het algemeen welzijn als iets dat moeilijk te omarmen en te begrijpen is, en dat de politiek vaak niet zoekt. Ze merkten op hoe het een taal van het hart vereist om conformisme, corruptie en het gevoel van onmogelijkheid te overwinnen, veroorzaakt door de wetenschap dat het eigendom en de middelen die nodig zijn om het te bereiken in handen zijn van enkelen.
Het gevoel van het algemeen welzijn, bevestigden talrijke groepen, heeft zijn oorsprong in het geloof: geloof in God en in de transcendente dimensie die aanwezig is in iedere persoon, wat menselijke wezens ertoe leidt om elke grens te overstijgen, te beginnen met de grens die hen voorbij zichzelf leidt; om solidariteit met de armen te leven als antwoord op individualisme; om de katholiteit ten volle te beleven; om onbaatzuchtige relaties op te bouwen, geen instellingen, op elk niveau; en om een taal te zoeken die in staat is om te communiceren met omgevingen die ver van het christelijk geloof liggen.
In dit opzicht is de rol van de politiek essentieel, evenals de inzet van kerkelijke instellingen voor de vorming van toekomstige publieke dienaren, zodat de sociale leer van de Kerk bekend en bestudeerd kan worden als een geneesmiddel voor verdeeldheid.
Het tegengif voor individualisme en voor breuken, waren veel groepen het eens, is het Evangelie: een Kerk die een gevoel van saamhorigheid biedt, die in staat is de wonden van onze tijd te verzachten, en die vernieuwd wordt terwijl zij vormen van integralisme en polarisatie vermijdt; een Kerk die haar Samaritaanse gezicht zichtbaar maakt, met christenen die geen toeschouwers zijn van sociale ondergang, maar wijze architecten die de stad van allen herbouwen.
In dit kader is een teken van hoop de erkenning dat dezelfde uitdagingen zich in veel gebieden en in veel delen van de wereld aandienen, en dat gemeenschap met Christus iemand minder bezorgd maakt over wat anderen denken.
In dit opzicht benadrukten verschillende groepen de waarde van synodaliteit als een pad van luisteren en dialoog, en ook van kerkelijke verantwoordelijkheid.
Aan het einde van de rapporten was er tijd voor interventies van verschillende kardinalen, die de thema's van de sessie op een meer persoonlijke manier oppakten. Anderen spraken hun dankbaarheid uit aan de paus voor zijn recente apostolische reizen en zijn inzet voor vrede.
De sessie eindigde om 12:45 uur met het Angelusgebed, geleid door de Heilige Vader.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Bij de opening van de derde sessie van het Buitengewone Consistorium reflecteert Kardinaal Stephen Brislin op de encycliek Magnifica humanitas van Paus Leo XIV en zegt dat de Kerk wordt uitgenodigd om betrokken te zijn bij de strijd van de geschiedenis met een synodale benadering geworteld in geloof, liefde en hoop.
Vaticaans Nieuws
Kardinaal Stephen Brislin, aartsbisschop van Johannesburg in Zuid-Afrika, opende de derde sessie van het Buitengewone Consistorium door de kardinalen uit te nodigen om na te denken over hoe de mensheid haar toekomst "bouwt" in een tijdperk dat wordt gekenmerkt door technologische macht.
Sprekend over het thema "Bouwen voor het algemeen welzijn: de bouwplaatsen van onze tijd," richtte kardinaal Brislin zich op de relatie tussen de inleiding en de conclusie van paus Leo XIV's encycliek Magnifica humanitas.
Hij zei dat de twee secties het theologische kader van het hele document onthullen: de openingspagina's stellen "cruciale vragen" over de manier waarop de mensheid haar toekomst vormgeeft, terwijl de conclusie laat zien hoe die vragen een christelijk antwoord vinden in de theologische deugden die in de geschiedenis worden geleefd en door gebed worden ondersteund.
De kardinaal merkte op dat de encycliek begint met een vergelijking tussen Babel en Jeruzalem. Beide steden, zei hij, roepen een gedeelde menselijke inspanning op, aangezien mensen in beide steden samen bouwen. De beslissende vraag is echter de richting van dat bouwen.
Babel, legde hij uit, draait in op zichzelf en transformeert de menselijke intelligentie in een project van zelfvoorzienendheid, wat laat zien dat een eenheid die zonder God wordt gezocht leidt tot fragmentatie en desintegratie.
Jeruzalem daarentegen wijst op een inspanning waarbij menselijke intelligentie, geplaatst in de dienst van God, in staat is om de waardigheid van elke persoon te bevorderen.
Kardinaal Brislin zei dat deze vergelijking een centrale vraag oproept voor de huidige tijd: welke vorm neemt de menselijke inspanning aan wanneer het toegang heeft tot steeds krachtigere middelen?
De vraag betreft kunstmatige intelligentie en nieuwe technologieën, maar ook de bredere kwestie of technische vooruitgang gepaard gaat met verantwoordelijkheid of dat het mensen blootstelt aan nieuwe vormen van uitsluiting.
Om deze reden, zei hij, nodigt Magnifica humanitas iedereen uit om aandacht te schenken aan hoe we samen bouwen.
Technische middelen zijn nooit neutraal, maar zijn ingebed in politieke, economische, sociale en educatieve processen die de kwaliteit van het gedeelde leven vormgeven.
Voor gelovigen neemt deze oproep de vorm aan van synodaliteit. Kardinaal Brislin beschreef synodaliteit als de concrete spoor van de gemeenschap waaruit de Kerk is geboren en groeit, waardoor christenen zonder angst de bouwplaats van de geschiedenis kunnen betreden.
Hij zei dat de encycliek een "grammatica van het bouwen" biedt, gecentreerd rond vier elementen: verlangen, beperking, gedeelde verantwoordelijkheid en onderscheid.
Het menselijke verlangen naar geluk moet in waarheid worden beschermd, terwijl de erkenning van grenzen ons herinnert dat het leven een geschenk is dat moet worden ontvangen en beschermd.
Gedeelde verantwoordelijkheid, vervolgde hij, weerspiegelt het principe van subsidiariteit: niemand bezit het hele project en niemand bouwt alleen.
Differentiatie, geleid door de sociale leer van de Kerk, helpt onderscheid te maken tussen wat de persoon dient en wat afhankelijkheid of uitsluiting creëert.
In de conclusie van de encycliek, zei kardinaal Brislin, wordt deze grammatica vervuld door geloof, liefdadigheid, hoop en gebed.
Geloof erkent God's barmhartigheid in de geschiedenis; liefde vindt zijn bron in de Eucharistie; hoop ondersteunt het bouwen aan de beschaving van de liefde; en gebed opent de Kerk voor de actie van de Heilige Geest.
Op deze manier, concludeerde hij, vertrouwt Magnifica humanitas de Kerk een specifieke verantwoordelijkheid toe: de strijd van de geschiedenis op haar eigen kenmerkende manier tegemoet te treden, door middel van een synodale benadering geworteld in de theologische deugden en gericht op het dienen van de menselijke persoon.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Na de bekendmaking van het eerste geval van euthanasie bij een kind in ons land, heb ik aan de Italiaanse krant Avvenire op verzoek van dit dagblad, een reactie gegeven. De euthanasie vond eind 2025 plaats, zo maakte minister Sophie Hermans van Volksgezondheid bekend. Reeds eerder was de mogelijkheid voor euthanasie op pasgeborenen en kinderen boven de twaalf jaar geopend. Hierbij in een Nederlandse vertaling mijn reactie, verschenen in Avvenire van 27 juni, op deze trieste nieuwe stap. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Confronté met de verwoestingen veroorzaakt door twee aardbevingen, roept aartsbisschop José Luis Azuaje Ayala op tot een ononderbroken zoektocht naar de duizenden mensen die nog vermist worden, en dringt hij er bij de samenleving, particuliere bedrijven en overheidsinstanties op aan om "samen te werken zodat iedereen kan helpen deze moeilijke situatie aan te pakken."
Door Alina Tufani Díaz
"We vragen iedereen om te bidden voor dit land, voor al degenen die lijden, en ook voor degenen die betrokken zijn bij de reddingsinspanningen."
Sprekend tot Vatican News, drong aartsbisschop José Luis Azuaje Ayala, voorzitter van Caritas Venezuela, er bij de internationale gemeenschap op aan de gevolgen van de verwoestende aardbevingen van afgelopen woensdag niet uit het oog te verliezen. Hij benadrukte vooral de noodzaak om de zoektocht naar degenen die mogelijk nog onder het puin zijn bedolven te intensiveren.
De aartsbisschop vroeg ook om een directe beoordeling van gebouwen en infrastructuur die nog steeds het risico van instorting lopen door de talloze krachtige naschokken. Hij deed een oproep tot "een gecoördineerde inspanning tussen overheidsinstanties en de burgermaatschappij om de gevolgen van deze tragedie te helpen minimaliseren.
Bijna drie dagen na de dubbele aardbevingen, die respectievelijk 7,2 en 7,5 op de richterschaal bedroegen, rapporteert de officiële cijfers ten minste 920 doden, meer dan 3.000 gewonden en meer dan 50.000 nog steeds vermisten. Volgens verschillende non-gouvernementele organisaties die gespecialiseerd zijn in noodhulp, zouden deze cijfers aanzienlijk kunnen stijgen.
Reddingsploegen en vrijwilligers doorzoeken het puin van een gebouw in Caracas. (AFP of licentiehouders) (AFP of licentiehouders)
De Venezolaanse regering heeft de nationale staat van alarm uitgeroepen in het Hoofddistrict en de staten La Guaira, Falcón, Carabobo, Yaracuy, Aragua, Miranda, Trujillo en Lara. De meest ernstige verwoestingen zijn echter gerapporteerd in La Guaira, op slechts enkele kilometers van de hoofdstad en de thuisbasis van de belangrijkste haven en internationale luchthaven van het land.
Aartsbisschop Azuaje, metropolitaans aartsbisschop van Maracaibo-een regio die niet direct door de aardbevingen is getroffen-zei dat de autoriteiten nog steeds de volledige omvang van de menselijke en materiële schade aan het beoordelen zijn, met name aan woningen in de zwaarst getroffen gebieden, delen van Caracas, en vooral langs de centrale kust van Venezuela, waar zowel de vernietiging als de seismische activiteit het ernstigst zijn geweest.
Aartsbisschop José Luis Azuaje Ayala, voorzitter van Caritas Venezuela, is ook de Metropolitaans Aartsbisschop van Maracaibo
"Veel mensen blijven vermist, en men vermoedt dat ze nog steeds onder het puin van verschillende gebouwen begraven zijn," zei de aartsbisschop. Hij merkte op dat niet alleen woongebouwen zijn ingestort, maar ook hotels, recreatiefaciliteiten en commerciële panden.
"De autoriteiten blijven de situatie beoordelen, met name de zoektocht naar mensen die begraven en gevangen zitten," voegde hij eraan toe.
Aartsbisschop Azuaje bevestigde dat "duizenden mensen onderdak zoeken op openbare pleinen en open ruimtes, uit angst voor naschokken die aanvullende gebouwen en infrastructuur die al zwaar beschadigd zijn, kunnen laten instorten."
Hij sprak ook zijn bezorgdheid uit over de kritieke toestand van het elektriciteitsnet en de drinkwatervoorzieningssystemen, die al onder druk stonden en in sommige gebieden nu volledig zijn ingestort.
Ondertussen organiseren bisdommen door het hele land inzamelingscentra via het Caritas-netwerk en andere organisaties. Er worden ook inspanningen geleverd om onderkomens te identificeren voor degenen die hun huis zijn kwijtgeraakt omdat, merkte de president van Caritas Venezuela op, "deze situatie nog lang zal aanhouden."
Nasleep van de aardbevingen in La Guaira (MAXWELL BRICENO)
Er wordt geschat dat meer dan 70.000 gezinnen alleen al in de staat La Guaira dakloos zijn geworden.
De aartsbisschop benadrukte ook de ernstige toestand van verschillende beschadigde ziekenhuizen. "Artsen en zorgpersoneel doen alles wat ze kunnen, vooral om de gewonden te verzorgen en de vele mensen die in een toestand van emotionele instorting arriveren en lijden onder de vele gevolgen van deze twee gelijktijdige aardbevingen."
Hij schetste de onmiddellijke prioriteiten: de zorg voor de gewonden, het voortzetten van de zoektocht naar mogelijke overlevenden, het beoordelen van infrastructuur die kwetsbaar is voor naschokken, en het coördineren van inspanningen tussen overheidsinstanties en burgermaatschappij "om samen te werken aan het minimaliseren van de gevolgen van deze tragedie."
Caritas Venezuela, voegde hij eraan toe, "is sinds de vroege ochtenduren op de grond, vooral in de zwaarst getroffen gebieden, met als primaire doelstelling het helpen bij de redding van slachtoffers die onder het puin zijn begraven, terwijl er ook naar vermisten wordt gezocht op locaties die zijn geïdentificeerd door familieleden en vrienden."
De psychologische impact van de ramp-waaronder de wijdverspreide angst en onzekerheid veroorzaakt door de aanhoudende naschokken van verschillende intensiteit die in de komende dagen worden verwacht-is een andere belangrijke prioriteit geworden voor Caritas Venezuela.
Noodbehandelcentra zorgen voor de gewonden terwijl ziekenhuizen overweldigd raken. (AFP of licentiehouders) (AFP of licentiehouders)
"Als Caritas en als de katholieke kerk," zei aartsbisschop Azuaje, "proberen we iedereen zo goed mogelijk te helpen zodat ze hoop kunnen vinden en, bovenal, de psychologische en emotionele crisis kunnen overwinnen die helaas onzekerheid en vele andere negatieve gevolgen met zich meebrengt in het leven van mensen."
De president van Caritas Venezuela deed een oproep aan de gehele nationale en internationale gemeenschap om bij te dragen via financiële donaties, evenals niet-bederfelijk voedsel, medische benodigdheden, eerstehulpuitrusting, en andere middelen die kunnen helpen als reactie op de ramp.
Veel gezinnen die geen noodopvang hebben kunnen regelen, leven buiten. (MAXWELL BRICEÑO) (MAXWELL BRICENO)
"Dit is waar we aan werken," zei hij, "en vooral moedigen we de burgermaatschappij, particuliere bedrijven en overheidsinstanties aan om de handen ineen te slaan, zodat iedereen kan bijdragen aan het aanpakken van de moeilijke situatie waarmee ons land wordt geconfronteerd."
Aartsbisschop Azuaje sluit af met zijn dankbaarheid voor de christelijke medemenselijkheid en solidariteit die is getoond door de vele instellingen en landen die in solidariteit met het Venezolaanse volk hebben gestaan tijdens deze moeilijke periode.
"We vragen iedereen," zei hij, "om te bidden voor dit land, voor al degenen die lijden, en ook voor degenen die helpen, zodat de Heer kracht en aanmoediging kan schenken-vooral aan degenen die door het puin graven-om door te gaan met werken voor het welzijn van zoveel mensen."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Vader Michele Sega, 29, een parochiaal vicaris in een parochie in de Verenigde Staten, herinnert zich verschillende hoogtepunten van een retraite georganiseerd door de Neocatechumenale Weg met ongeveer 800 priesters uit Noord-, Midden- en Zuid-Amerika. Tot deze hoogtepunten behoren hun deelname aan de algemene audiëntie van de paus en een vierdaagse missie in Italië, reizend in paren en zonder geld.
Door Debora Donnini - Porto San Giorgio
Ze gingen op pad met angst in hun harten en veel vragen, maar keerden terug vol vreugde-de soort die alleen de ervaring van God's liefde in iemands leven kan brengen.
De ongeveer 800 priesters uit Noord-, Midden- en Zuid-Amerika, die nog steeds in Porto San Giorgio bijeen waren voor een retraite georganiseerd door de Neocatechumenale Weg, deelden hun ervaringen van de missie die ze de afgelopen dagen in Italië hebben uitgevoerd.
Ze waren afgelopen zaterdag, 20 juni, vertrokken met rugzakken op hun schouders, reizend in paren zonder geld of mobiele telefoons. Ze reisden naar steden in verschillende regio's-van Piemonte tot Sicilië, en passeerden vele dorpen in Sardinië.
Wat ze meedroegen waren alleen hun heen- en terugreiskaarten, een Bijbel en een rozenkrans. Bij aankomst vroegen ze eerst om de zegen van de diocesane bisschop en ontmoetten vervolgens de lokale parochiepriester.
De Heer zorgde ervoor dat ze de kans kregen om het Evangelie te verkondigen, zei Vader Michele Sega, 29, die op missie was gegaan naar Catania, in een interview. Hij werd net iets meer dan een maand geleden gewijd en is nu parochiaal vicaris in een parochie in Miami, Verenigde Staten.
Hij zei dat deze ervaring zijn bediening heeft verrijkt, omdat ze gingen zoals Jezus Zijn discipelen zond-zonder geld, zonder iets.
Voor het overgrote deel ervoeren deze priesters-die afkomstig zijn uit heel Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en zijn gevormd in de Redemptoris Mater seminarians-een warme ontvangst gedurende deze missie reis.
Afgelopen woensdag, aan het einde van deze evangelisatie-ervaring, namen ze deel aan de algemene audiëntie van de paus en concelebreerden 's middags de Mis aan het Altaar van de Stoel in de basiliek van Sint-Pieter, voorgezeten door aartsbisschop Javier Del Río van Arequipa.
Om deze intense dagen te bezegelen, concelebreerden de priesters op vrijdag 26 juni de Mis in de basiliek van het Heilige Huis in Loreto.
Aartsbisschop Fabio Dal Cin, aartsbisschop-prelaat van Loreto en pauselijk afgevaardigde voor het Heiligdom van het Heilige Huis, sprak hen toe: "Verleen uw priestelijke beloftes opnieuw," zei hij, "sterk getroost door het 'ja' van Maria."
De Eucharistische viering werd voorgezeten door aartsbisschop Del Río, die hen vooral aanspoorde om te vertrouwen op God: "De wereld heeft priesters nodig die Jezus, de Goede Herder, aanwezig maken, die Zijn leven geeft voor Zijn schapen."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Terwijl de Kerk de Derde Zondag in de gewone tijd viert, deelt Pater Marion Nguyen, OSB, zijn gedachten over de liturgische lezingen van de dag onder het thema: "Niets boven Christus verkiezen."
Door Pater Marion Nguyen, OSB*
Het tiende hoofdstuk van het Evangelie volgens Matteüs is de grote apostolische opdracht van Jezus, die hij geeft wanneer hij de Twaalf naar een wereld stuurt die hen vaak zal afwijzen. Hij werft geen leerlingen met beloften van comfort, succes of wereldse roem.
In plaats daarvan beoefent Jezus een soort goddelijke transparantie, waarbij hij vanaf het begin de echte kosten van het volgen van hem onthult. Hij wil niet dat iemand het discipelschap om valse redenen omarmt.
Toch beschrijft het Evangelie van vandaag niet alleen de kosten van het discipelschap; het onthult het diepste doel ervan. In het hart van Jezus' woorden ligt één enkele vraag: Wie heb je het meest lief?
Jezus' openingswoorden behoren tot de meest veeleisende in alle Evangeliën: "Wie vader of moeder meer liefheeft dan mij, is mijn liefde niet waard; en wie zoon of dochter meer liefheeft dan mij, is mijn liefde niet waard" (Mt 10:37).
Op het eerste gezicht kunnen deze woorden hard lijken. Toch beveelt Jezus ons niet aan om minder van onze families te houden. In plaats daarvan roept hij ons op om iedereen door hem heen te lief te hebben in plaats van apart van hem. Elke menselijke genegenheid vindt zijn juiste orde pas wanneer Christus onze grootste liefde wordt.
Heilige Benedictus vat dezelfde waarheid samen aan het einde van zijn Regel. Nadat hij het monastieke leven in al zijn praktische details heeft beschreven, sluit hij af met de top van het christelijke discipelschap: "Laat hen absoluut niets boven Christus verkiezen, en moge hij ons allen samenbrengen tot het eeuwige leven" (RB 72:11-12).
Dit is niet alleen een monastiek ideaal, maar het hart van het Evangelie van vandaag. Elke andere liefde wordt gezuiverd, versterkt en op de juiste manier geordend wanneer Jezus de eerste plaats inneemt.
Jezus legt onmiddellijk uit wat zo'n voorkeur inhoudt: "Wie zijn kruis niet opneemt en mij niet volgt, is mijn liefde niet waard" (Mt 10:38). Opmerkelijk is dat hij spreekt over het kruis lang voordat hij naar Golgotha gaat.
Door dit te doen, onthult Jezus dat zijn Passie geen tragisch ongeval van de geschiedenis zal zijn, maar de vrijwillig omarmde vervulling van het redemptieve plan van de Vader. Bovendien leert hij dat zijn eigen zelfopofferende liefde het patroon van elk discipel leven wordt. Bijgevolg is het kruis niet slechts een instrument van lijden, maar de vorm van authentieke liefde.
Jezus boven alles liefhebben vereist onvermijdelijk de dagelijkse overgave van onze eigen wil, ambities, comfort en egoïstische verlangens. Heilige Gregorius merkt op dat Christus zijn leerlingen van tevoren voorbereidt, omdat de grootste verleiding niet eenvoudigweg is om royaal te beginnen, maar om trouw vol te houden wanneer de enthousiame verdwijnt. Het dagelijkse kruis is vaak minder dramatisch dan martelaarschap; het is de voortdurende overgave van trots, eigenzinnigheid en de wens om onze eigen weg boven die van Christus te verkiezen.
Dit leidt vanzelf tot Jezus' paradox: "Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, en wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het vinden" (Mt 10:39). Hier draait Jezus elk menselijk instinct tot zelfbehoud om.
Hoe steviger we vasthouden aan controle, erkenning of veiligheid, hoe meer leven door onze vingers glipt. Degene die alles aan Jezus toevertrouwt, ontdekt de vrijheid en vreugde die alleen zelfopofferende liefde kan voortbrengen.
Heilige Bernard van Clairvaux herinnert ons eraan dat dit radicale discipelschap normaal gesproken niet wordt geleefd door buitengewone daden van heldhaftigheid, maar door gewone daden van naastenliefde. Jezus brengt het immense mysterie van het kruis in de eenvoudigste momenten van het dagelijks leven: "Wie één van deze kleinen zelfs maar een beker koud water geeft omdat hij een discipel is-amen, ik zeg u, hij zal zijn beloning zeker niet verliezen" (Mt 10:42).
De beker koud water wordt de stille, dagelijkse uitdrukking van een hart dat Jezus al boven alles heeft gekozen. Verborgen vriendelijkheid, geduldige spraak en onopgemerkt offer worden het gewone gewicht van het kruis.
Hoewel het Evangelie van vandaag begint in vers 37, heeft Jezus al het eerdere deel van het hoofdstuk besteed om de Twaalf voor te bereiden op wat komen gaat.
De eisen die hij nu voor hen stelt, zijn geen geïsoleerde geboden, maar deel van een grotere belofte: ze zullen nooit alleen lijden. Hij antwoordt op onze nood niet met abstracte verklaringen, maar met de verzekering dat hij al elke stap van de weg voor ons heeft gelopen. Word je belasterd of belachelijk gemaakt? "Als ze de heer van het huis Beelzebul hebben genoemd, hoe veel meer zullen ze degenen van zijn huishouden dan belasteren" (Mt 10:25). Draait je eigen familie zich tegen je of is ze het niet eens met jouw devotie? Hij knikt, begrijpt het volkomen; "de vijanden van de man zijn zijn eigen huisgenoten" (Mt 10:36; Mk 3:21). Ben je bang dat je kracht zal falen als de omstandigheden moeilijk worden? Jezus belooft dat de noodzakelijke moed zal worden gegeven: "want het zijn niet jullie die spreken, maar de Geest van jullie Vader die door jullie spreekt" (Mt 10:20).
Elk offer voor zijn zaak wordt de bevoorrechte plek waar de discipel het leven van zijn Meester deelt, ontdekking dat wat voor de wereld lijkt op een totaal verlies, in Christus het begin van het ware leven is.
Vanwege onze gewonde menselijke natuur zullen we vaak struikelen langs dit pad. We zullen gehechtheden ontdekken die we niet wisten dat we ze hadden, en onze eigen wil zal zich verzetten tegen overgave.
Dit is waarom Benedictus nederigheid, gehoorzaamheid, stabiliteit en conversatio morum als de dagelijkse school van discipelschap voorstelt. Dit zijn geen lasten die ons worden opgelegd, maar praktische hulpmiddelen waardoor Christus geleidelijk het centrum wordt van elke gedachte, elke genegenheid, elke beslissing en elke actie.
Jezus begon met een vraag verborgen in een gebod: "Wie heb je het meest lief?" Elke discipel beantwoordt die vraag niet alleen met woorden, maar met de keuzes van elke dag-met de kruisen die we accepteren, de verlangens die we opgeven, de vreemdeling die we welkom heten, en zelfs de beker koud water die we aanbieden.
Wanneer Christus werkelijk onze grootste liefde wordt, dan vindt elke andere liefde zijn juiste plaats. Dan wordt de laatste aansporing van Heilige Benedictus niet alleen het hart van het monastieke leven, maar de roeping van elke christen: "Laat hen absoluut niets boven Christus verkiezen, en moge hij ons allen samenbrengen tot het eeuwige leven" (RB 72:11-12).
* Abt van de Abdij St. Martin-Lacey, Washington
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
