Nieuw op Jongkatholiek.nl: Smaakmaker, een brief van mgr. Mutsaerts aan jongeren
RKKERK.NL |
17 oktober 2025
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op Jongkatholiek.nl is een nieuwe rubriek van start gegaan. Mgr. Mutsaerts, die namens de Nederlandse Bisschoppenconferentie zich richt op jeugd en jongeren, schrijft de jongeren regelmatig een persoonlijke brief. Hij doet dit onder de titel ‘Smaakmaker’ met een verwijzing naar het Evangelie van Matteüs, hoofdstuk 5 vers 13.
“Gij zijt het zout der aarde,” zegt Jezus daar tegen zijn leerlingen. “Maar als het zout zijn kracht verliest, waar mee zal men dan zouten?” De brieven geven smaak maar ook jongeren mogen het zout van deze aarde zijn, zoals de leerlingen van Jezus.
In zijn brief voor oktober 2025 verplaatst de bisschop zich in de sneakers van een jongere: “…En dus kom je – met sneakers (merk: Acutis) en klopt aan bij de deur van de katholieke Kerk. Je verwacht misschien een museum of een streng ambtenarenloket. Wat je vindt is een eeuwenoud huis dat nog steeds de geur van stilte, wierook en avontuur verspreidt…”
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 3 – Column Stijn Fens
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. Met onderstaande bijdrage sluit de serie af. Journalist en voormalig Trouw-columnist Stijn Fens deelt zijn persoonlijke reflectie op Kerk en samenleving en biedt daarmee stof tot nadenken voor de zomermaanden.
Stijn Fens vraagt zich af: ‘waarom voel je thuis in een bepaalde kerk?’
Stijn Fens is journalist, bekend als Vaticaankenner, en sinds dit voorjaar eindredacteur Levensbeschouwing Katholiek bij KRO-NCRV. Eerder was hij verslaggever bij Trouw en schreef hij voor deze krant jarenlang columns. Hij deelt in één daarvan zijn ervaring met het opnieuw vinden van een ‘liturgisch thuis’.
Een nieuw thuis
Gedurende enige tijd liep ik op zondagen langs kerken en kathedralen en zag dan met jaloezie hoe drommen gelovigen hun warme, tweede huis binnenliepen. Vervolgens hield ik mijn oor tegen de koude kerkmuur, ving gezang op, maar hoorde een taal die ik niet verstond. Ik was liturgisch dakloos.
Maar sinds een paar jaar ben ik van de straat en heb ik weer een huis. Dat huis is een basiliek -inmiddels co-kathedraal- in een grote stad, dicht bij een treinstation. Als we in de NS-Sprinter aan komen rijden, zien we haar al liggen. Ze heet ons welkom namens de stad.
Laatst waren we er weer. Lopend vanaf het station, langs het stadsafval van de uitgaansnacht ervoor, gingen wij de trappen op naar de ingang. Eenmaal binnen viel de stad als een te zware jas vanzelf van onze schouders. Dezelfde vrijwilliger als de week ervoor gaf ons het liturgieboekje. Het was de 28e ‘zondag door het jaar’. Wat zegt de kerk dat toch goed. De zondag is zo op het oog een normale zondag, maar door er een getal aan te geven, krijgt ze statuur, wordt ze opgetild en ontstaat er zo een nieuwe, betekenisvolle dag. Tegelijkertijd maakt de kerk zich zo meester van de tijd. Het is niet de 28e zondag van het jaar, maar door het jaar. Het kerkelijk jaar.
Huisgenoten
Bij een nieuw huis horen ook nieuwe huisgenoten. Zoals de vrouw die altijd vlak voor aanvang van de mis aan komt lopen en haar plaats aan het begin van de rij inneemt, waarna zij haar wandelstok aan de leuning van de bank hangt. Ze heeft een eigen gebedenboek in het Engels en de stok valt tijdens de mis altijd wel een paar keer op de kerkvloer. Of de ouders die vaak kwamen met hun dochter in een rolstoel die als een soort bed fungeerde. Bij de communie liepen ze met haar naar achteren en namen als laatsten plaats in de rij. Ik keek uit de verte toe als de moeder een hostie in ontvangst nam en met enige moeite op de tong van haar dochter legde. Ze lachte dan vaak even om haar eigen onhandigheid. Zoveel liefde en toewijding van ouders voor een kind zie je niet vaak, maar nu mocht ik er getuige van zijn.
Thuisvoelen
Waarom voel je je thuis in een bepaalde kerk? Een mooi interieur helpt, aardige mensen om je heen, inspirerende voorgangers en natuurlijk een goed koor. Het is hier allemaal. Net als een degelijke, klassieke liturgie. Gewoon de eeuwenoude geloofsbelijdenis en het Lam Gods zoals ik dat van kinds af aan heb gebeden. Anderen zullen die liturgie misschien ‘saai’ en ‘onpersoonlijk’ vinden. “Heel mooi hoor, maar dit ben ik niet”, zeggen ze dan. Dat gevoel ken ik zelf ook. Ooit was ik in een geloofsgemeenschap, waar over de liturgie veel vergaderd werd. Bij de geloofsbelijdenis moest ik hier hardop met de hele kerk zeggen “Wij geloven in vrouwen die onderdrukt worden”.
Ik geloof in vrouwen en moet niks hebben van onderdrukking, maar een dergelijke zin hoort volgens mij niet thuis in een geloofsbelijdenis. Het zit me in de weg. Toen afgelopen zondag de priester aan het eind van het tafelgebed bad: “Door Hem en met Hem en in Hem zal Uw Naam geprezen zijn”, vielen de liturgie en ik wel samen. Ik geloofde het allemaal.
Heimwee
We liepen de kerk uit en de drukte van de stad viel weer over ons heen. Ik keek nog een keer om, zoals je dat soms ook doet als je je eigen huis verlaat. Alles stond er en het stond er goed. Ik snoof de geur op die naar buiten was gewaaid. Oud maar niet muf; hij rook vertrouwd en een beetje naar wierook.
Even later zou de basiliek leeg zijn, op een paar rondkijkende toeristen na, en was iedereen weer op weg naar zijn eerste huis. De vrouw met de wandelstok en haar eigen gebedenboek, de ouders van de dochter in de grote rolstoel. Ze zouden weer voor een week verdwijnen. Op de 29e ‘zondag door het jaar’, zullen ze er weer zijn en zal de basiliek hen opnieuw in haar armen sluiten.
Ik ben dan in het buitenland en zal heimwee hebben naar mijn tweede huis in de stad, dicht bij het treinstation.
Deze column verscheen eerder in Trouw van 27 oktober 2019
MIVA-collecte op 15 en 16 augustus voor ambulanceboot in Tanzania
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zaterdag 15 en zondag 16 augustus vindt in katholieke kerken in Nederland de jaarlijkse MIVA-collecte plaats. De opbrengst is dit jaar bestemd voor de aanschaf van een ambulanceboot voor een zorgpost op de eilanden in het Victoriameer in Tanzania.
Met de ambulanceboot kunnen patiënten uit afgelegen eilandgemeenschappen sneller medische hulp bereiken. Volgens arts Athuman, die werkzaam is in het gebied, hebben veel inwoners momenteel moeite om tijdig een zorgpost of ziekenhuis te bereiken. Zij zijn afhankelijk van particuliere boten, die vaak duur, overvol of onbetrouwbaar zijn. Vooral voor zwangere vrouwen kan dit grote risico’s met zich meebrengen.
De gewenste ambulanceboot moet ervoor zorgen dat patiënten sneller vervoerd kunnen worden naar de zorgpost of naar een ziekenhuis op het vasteland. Ook kunnen medische teams met de boot gemakkelijker eilandbewoners bereiken voor controles en behandelingen.
Over MIVA
Stichting MIVA ondersteunt lokale hulpverleners in ontwikkelingslanden met vervoersmiddelen, communicatiemiddelen en duurzame energievoorzieningen. De organisatie richt zich onder meer op projecten in de gezondheidszorg en het onderwijs, vooral in gebieden waar voorzieningen moeilijk bereikbaar zijn. Volgens MIVA kunnen hulpverleners dankzij deze middelen hun werk beter uitvoeren en meer mensen bereiken.
Meer informatie over de campagne en het project in Tanzania is te vinden op de website van MIVA.
Bij de foto (via Miva.nl): Khadija (24) is zwanger van haar vierde kind: “Ik ben voortdurend bang dat ik geen hulp kan bereiken als er iets misgaat.” Dokter Athuman kent die angst maar al te goed. “Alleen als eilandbewoners op tijd in mijn zorgpost zijn, kan ik ze levensreddende zorg bieden.” Elke dag dat de zorgpost geen betrouwbaar vervoer ter beschikking heeft, staan er levens op het spel. Daarom wil MIVA Athuman en zijn collega’s voorzien van een ambulanceboot. Zo kunnen patiënten op tijd bij de zorgpost of het ziekenhuis op het vasteland komen en de medische controles en ingrepen krijgen die zij nodig hebben, en die soms levens redden.
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 2 – Expats en migranten in de parochie
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. In het tweede deel van de zomerserie staat de internationale dimensie van de Kerk centraal. Pastoor Jules Dresmé beschrijft hoe expats en migranten hun plek vinden in Nederlandse parochies en welke kansen en uitdagingen dit met zich meebrengt voor geloofsgemeenschappen.
Hoe de internationale parochie bloeit in de Vituskerk in Hilversum
Jules Dresmé is pastoor van de Sint-Vitus parochie in Hilversum. Hij vertelt hoe in de afgelopen jaren binnen deze Vitusgemeenschap een Internationale Parochie (International Parish) is gegroeid.
In en rond Hilversum wonen mensen uit de hele wereld. Dat komt onder meer omdat er veel buitenlandse bedrijven zijn gevestigd. Zij trekken veel mensen aan, ook uit andere landen, die er op contractbasis of als expats aan verbonden zijn. Daarnaast is Hilversum als Mediastad aantrekkelijk voor buitenlanders. Sommigen van hen zijn hier echt komen wonen, anderen verblijven hier tijdelijk. Het betreft mensen uit India, Indonesië, de Filipijnen, uit Spanje, Italië, Portugal, het Verenigd Koninkrijk en Polen, en ook uit Zuid-Amerika, zoals bijvoorbeeld uit Brazilië en Argentinië. Zelfs uit Noord-Amerika, uit Zuid-Afrika en andere Afrikaanse landen hebben mensen hier hun thuis gevonden. De gemeenschappelijke taal van al deze groepen is Engels. Ze ontmoeten elkaar in allerlei sectoren van het culturele leven, via onderwijs en (internationale) scholen en uiteraard ook op party’s.
Een plaats in de Kerk
Onder al deze nationaliteiten zijn er natuurlijk gelovigen vanuit veel verschillende godsdiensten en levensbeschouwingen, ook Rooms-Katholieken. Al langere tijd geleden kwam uit deze kring de vraag naar de mogelijkheid voor Eucharistievieringen en Sacramentenbediening in het Engels binnen de Vitusparochie.
Vanaf 1997 werd daaraan gehoor gegeven door een maandelijkse, en later zelfs een wekelijkse Eucharistieviering in het Engels. Het aantal belangstellenden hiervoor was door de jaren heen wisselend, maar al vanaf 2010 heeft de groep een grotere omvang gekregen. Deze is nu uitgegroeid tot een internationale gemeenschap, een International Parish, met een eigen organisatie en vrijwilligers.
De Engelstalige viering is wekelijks om 17.00 uur op zaterdagmiddag. Voorgangers in deze vieringen zijn de priesters van de Vitusparochie, tegenwoordig pastoor Jules Dresmé en kapelaan Juan Andrés Correa Del Rio. De mensen uit de ‘Engelse’ gemeenschap leveren zelf onder andere de acolieten en misdienaars, lectoren en kinderkerkvrijwilligers en ze verzorgen zelf de zang in een eigen koor.
Groei en bloei
Behalve de wekelijkse vieringen ontwikkelt de Internationale Parochie tal van activiteiten. Er zijn inmiddels veel kinderen gedoopt, huwelijken gesloten en ook worden vanuit de parochie mensen bediend en zijn er uitvaartvieringen. En dat allemaal in de Engelse taal!
Daarnaast is er maandelijks voor de Indiërs een eigen viering in de Malayalam taal en Syro-Malabaarse Ritus en vieren de Sri-Lankesen ook enkele keren per jaar een Heilige Mis in hun eigen taal.
Maar ook volwassencatechese, speciale kerstvieringen, Christmas Party’s en een jaarlijks barbecue-feest worden georganiseerd door en voor deze vitale groep die intussen rond de honderd volwassenen, kinderen en jongeren telt.
Samenwerking
Intussen is er ook interactie met de Nederlandse parochie in de Vitus gegroeid.
Parochianen van beide parochies wonen nu soms elkaars vieringen bij. Er zijn dus Nederlanders die soms naar de Engelse mis gaan en andersom gaan parochianen van de Internationale Parochie naar de Nederlandse viering.
De vieringen op eerste Kerstdag en eerste Paasdag zijn aangevuld met een Engelse viering. En dat betekent uitbreiding van de mogelijkheden voor de kerkgang.
Ook is er samenwerking tussen degenen die de Eerste Heilige Communie met de kinderen voorbereiden. De vieringen van beide geloofsgemeenschappen zijn altijd in hetzelfde weekend, zaterdags de Engelse en op zondag de Nederlandse viering. Aanvankelijk deden we de Eerste Communie-viering samen. De groepen werden echter daarvoor te groot en afwisselend Engels en Nederlands in de viering bleek te verwarrend voor de kinderen.
Ook de Vormselvieringen worden, als het kan, op elkaar afgestemd. De bisschop gaat voor, met een ’tussenuur’, in twee vieringen na elkaar, in het Engels en in het Nederlands.
Kosters ondersteunen elkanders vieringen en de penningmeester van het parochiebestuur werkt nu samen met een administrateur uit de Engelse gemeenschap. Aan de actie Kerkbalans doet de Internationale Parochie mee met de Nederlandse. Nu het aantal jongeren in beide parochies toeneemt, ontstaan er ook ideeën om op dat gebied te gaan samenwerken.
De International Parish is een bruisende gelovige gemeenschap. Een geestelijk ’thuis’ en een rijkdom voor de katholieken uit vele landen. De ‘Vitusparochie’ voelt zich rijk en bevoorrecht om hen in hun midden te hebben.
En hoewel het toch eigenlijk twee aparte gemeenschappen zijn, zien we toch dat de twee groepen naar elkaar toe groeien. Een uitdaging en belofte voor de toekomst!
Vrijdag 16 oktober inspiratiedag over synodaliteit in ‘s-Hertogenbosch
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op vrijdag 16 oktober 2026 organiseert de Landelijke Werkgroep Synodaliteit onder de vlag van Luisterend op weg een inspiratiedag over synodaliteit in het Sint-Janscentrum in ’s-Hertogenbosch. De middag staat in het teken van ontmoeten, leren en samen bouwen aan een synodale Kerk.
Tijdens de inspiratiedag krijgen deelnemers inzicht in hoe synodaliteit – samen luisteren, spreken en handelen als geloofsgemeenschap – concreet vorm krijgt in de praktijk. Het programma richt zich zowel op mensen met ervaring als op geïnteresseerden die er juist mee willen beginnen.
De bijeenkomst start om 13.30 uur met een inloop, waarna om 14.00 uur de officiële opening volgt. Aansluitend is er een panelgesprek onder de titel ‘Synodaliteit = doen’, met bijdragen van onder anderen Carlien Geelkerken, mgr. Hoogenboom, Richard Steenvoorde OP, Ceciel Bruin-Mosch en Remco Horik. Zij delen hun ervaringen vanuit parochies, jongerenwerk en de wereldwijde synode.
Praktische toolbox
Verder verzorgt Inge Roosen een presentatie over de vruchten van een synodaal proces vanuit haar ervaringen binnen het bisdom Roermond. In interactieve onderdelen maken deelnemers kennis met werkvormen rond synodale gesprekken, waaronder Luisterend op weg met het evangelie. Ook wordt een praktische ‘toolbox’ aangeboden om zelf met synodaliteit aan de slag te gaan.
Naast inhoudelijke verdieping is er volop ruimte voor ontmoeting en uitwisseling. De dag wordt afgesloten met een informele borrel, waarna het programma rond 18.00 uur eindigt.
De organisatie nodigt iedereen: vrijwilligers, pastorale beroepskrachten en andere geïnteresseerden van harte uit om deel te nemen. Aanmelden kan tot 14 oktober 2026.
Zomerserie Pius Almanak 2026 deel 1 – Jongeren en geloof
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een aantal artikelen uit de Pius Almanak 2026. In dit eerste deel schrijft Zaklina Melis van Jong Katholiek over de groeiende belangstelling van jongeren voor het geloof. Wat merken parochies hiervan in de praktijk en hoe kan de Kerk nieuwe generaties gelovigen begeleiden?
Jongeren en geloof in Nederland: tekenen van hoop in een seculiere tijd
Żaklina Melis is beleidsmedewerker Jongeren en Catechese (JongKatholiek) bij het Secretariaat Rooms-Katholiek Kerkgenootschap (SRKK) te Baarn. In deze functie is zij onder meer betrokken bij de voorbereiding van de Katholieke Jongerendag (KJD), de Wereldjongerendagen@home (op Ameland) en de internationale Wereldjongerendagen. Zij ziet kleine maar concrete tekenen van belangstelling van jongeren voor de Kerk.
De cijfers liegen er niet om: Nederland blijft een van de snelst seculariserende landen van Europa. Het kerkbezoek daalt, geloofstradities verdwijnen uit de publieke ruimte, en in veel gezinnen wordt het geloof nauwelijks of niet meer doorgegeven. Toch zien we juist in deze context verrassende en veelbelovende ontwikkelingen. Uit recent onderzoek, waaronder de studie God in Nederland en de cijfers van het aantal toetreders tot de Kerk met Pasen, blijkt dat jongeren opnieuw belangstelling tonen voor het geloof. Binnen de Rooms-Katholieke Kerk zijn er concrete tekenen van groei.
Deze groei is niet massaal, maar wel veelzeggend. Jongeren die zich melden bij de Kerk komen vaak uit een seculiere omgeving. Zij zijn opgegroeid zonder geloof, en ervaren dat juist als een gemis. Velen verwoorden dat alsof hun iets essentieels is ontnomen: hoop. Hoop op een betere wereld, hoop op een Schepper die liefde is, hoop dat hun leven zin heeft – zelfs in het lijden.
Jongeren zoeken naar meer
Generaties lang leek het vanzelfsprekend dat jongeren zich afkeerden van het geloof van hun ouders. In de huidige generatie zien we een andere beweging: veel jongeren zijn opgegroeid zonder kerk of catechese, maar juist daarom verlangen ze naar zingeving. In een tijd waarin succes, prestaties en online zichtbaarheid zoveel druk leggen op jonge levens, groeit het besef dat er meer moet zijn dan de meetbare werkelijkheid.
Bij activiteiten van jongerenorganisaties en tijdens katholieke evenementen klinkt vaak dezelfde vraag: “Waar leef ik eigenlijk voor?” Het geloof biedt hier een antwoord dat verder reikt dan het eigen ik of de grillen van de samenleving. Voor veel jongeren is het een ontdekking dat er een gemeenschap bestaat waarin vragen gesteld mogen worden, waarin gezocht mag worden, en waarin het leven wordt verbonden met iets groters dan jezelf.
Nieuwe toetreders
Dat deze zoektocht concreet wordt, blijkt uit de cijfers. Het aantal toetreders in de katholieke Kerk met Pasen laat een stijgende lijn zien ten opzichte van 2023. Onder deze nieuwkomers bevinden zich opvallend veel jongeren. Het gaat vaak om twintigers en dertigers die via een vriend, een activiteit of een pelgrimage in contact zijn gekomen met het katholieke geloof. Hun weg naar de doop of opname in de Kerk verloopt meestal via persoonlijke ontmoeting en geleidelijke kennismaking.
Wat opvalt is dat veel van deze jongeren niet primair komen uit een traditie van kerkverlating, maar uit een traditie van leegte. Ze zijn vaak de eerste in hun familie die (weer) de stap naar de Kerk zetten. De ontdekking van geloof en gemeenschap wordt door hen ervaren als een onverwachte bron van vreugde en bevrijding.
Jongerenactiviteiten in Nederland
In Nederland zijn de afgelopen jaren diverse initiatieven ontstaan die jonge katholieken samenbrengen en uitnodigen. Grote evenementen zoals de Katholieke Jongerendag (KJD), internationale pelgrimages zoals de Wereldjongerendagen of het jaarlijkse jongerenfestival in Medjugorje, maar ook Taizé-bijeenkomsten of regionale jongerenweekenden, trekken veel deelnemers.
Naast deze grote bijeenkomsten zijn er ook talrijke kleine netwerken en organisaties actief: studentenpastoraten, katholieke jongerenbewegingen, gebedsgroepen, Alpha-cursussen en missionaire initiatieven. Vaak worden ze gedragen door jonge vrijwilligers die zelf de kracht van geloof hebben ontdekt en dit willen delen met hun leeftijdsgenoten.
Wat deze groepen gemeen hebben, is de ervaring dat jongeren behoefte hebben aan echte ontmoeting. In een wereld waarin zoveel relaties vluchtig zijn, bieden kerkelijke initiatieven vriendschap en gemeenschap die verdiept wordt door gebed, geloof en dienstbaarheid.
Typische kenmerken van deze jongeren
Kunnen we deze groep typeren? Het beeld dat naar voren komt, is divers maar met enkele duidelijke lijnen:
Het zijn vaak jongeren die op zoek zijn naar zingeving en waarheid, niet tevreden met oppervlakkige antwoorden.
Ze zijn vaak sterk gevormd door de digitale cultuur, maar verlangen juist daardoor naar echte ontmoeting en gemeenschap.
Ze hebben een scherp oog voor maatschappelijke kwesties, zoals klimaat, ongelijkheid en vrede, en zoeken in het geloof een fundament om zich hiervoor in te zetten.
Hun ontdekking van het geloof gaat gepaard met de ervaring van hoop: de overtuiging dat God hen ziet, dat hun leven betekenisvol is, en dat liefde sterker is dan lijden of dood.
Hoe vangen we hen op?
De Rooms-Katholieke Kerk in Nederland staat voor de uitdaging om deze jongeren niet alleen welkom te heten, maar ook te begeleiden. Hun eerste enthousiasme kan alleen groeien als er een bedding is van catechese, gemeenschap en liturgie. Vaak hebben zij geen enkele geloofskennis van huis uit meegekregen. Zij hebben geduldige begeleiding nodig, en tegelijk ruimte om hun eigen vragen en twijfels in te brengen.
Parochies die investeren in een jongerenwerker, catechesegroepen of laagdrempelige bijeenkomsten zien dat dit vruchten draagt. Ook het verbinden van jongeren met leeftijdsgenoten is cruciaal: wie zich alleen voelt in het geloof, haakt snel af, maar wie broeders en zusters ontmoet, groeit.
Hoop als sleutelwoord
Wat jongeren steeds opnieuw verwoorden, is dat zij in het geloof hoop vinden. Hoop dat er meer is dan het hier en nu, hoop dat hun leven gedragen wordt door een liefdevolle Schepper, hoop dat zelfs lijden betekenis kan krijgen. In een samenleving waarin cynisme en onzekerheid vaak overheersen, is dit besef voor hen bevrijdend.
Zoals een jonge deelnemer na afloop van de Wereldjongerendagen verwoordde: “Ik ben opgegroeid zonder geloof. Ik dacht dat ik alles zelf moest maken van mijn leven. Nu weet ik dat ik niet alleen ben. Ik heb een Vader die mij kent en een Kerk die mij draagt. Dat geeft hoop.”
Conclusie
De secularisatie in Nederland is onmiskenbaar, maar het verhaal is niet eenduidig. Juist in een tijd van leegte en ontkerkelijking ontdekken jongeren opnieuw de rijkdom van het geloof. Ze vinden in de Kerk een bron van gemeenschap, zingeving en vooral hoop. Het zijn kleine maar veelzeggende tekenen van groei die ons eraan herinneren dat de Geest blijft waaien – ook in ons land, ook onder jongeren.
Zomerserie op rkkerk.nl: drie artikelen uit de Pius Almanak 2026
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Deze zomer publiceert rkkerk.nl een driedelige serie met artikelen uit de Pius Almanak 2026. Naast het jaarlijkse overzicht van katholieke adressen bevat de almanak ook bijdragen over actuele ontwikkelingen in de Kerk in Nederland.
De Pius Almanak is al jarenlang hét naslagwerk voor de Rooms-Katholieke Kerk in Nederland. Naast een volledig geactualiseerd overzicht van parochies, bisdommen, religieuze instituten, katholieke organisaties en instellingen bevat de editie 2026 opnieuw diverse achtergrondartikelen over onderwerpen die leven in Kerk en samenleving.
Jongeren en geloof
In het eerste artikel van de zomerserie gaat Zaklina Melis, projectleider van Jong Katholiek, in op de toenemende belangstelling van jongeren voor het christelijk geloof. Aan de hand van recente onderzoeksgegevens en praktijkervaringen bespreekt zij welke ontwikkelingen zichtbaar zijn binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Melis kijkt onder meer naar de groei van jongerenactiviteiten, de vraag naar het doopsel en de manier waarop parochies nieuwe generaties gelovigen kunnen verwelkomen en begeleiden.
Expats en migranten in de parochie
Het tweede artikel is geschreven door pastoor Jules Dresmé en richt zich op de aanwezigheid van expats en migranten in parochiegemeenschappen. Vanuit zijn ervaringen in Hilversum beschrijft hij hoe internationale katholieken hun weg vinden binnen Nederlandse parochies en welke verrijking zij kunnen betekenen voor het kerkelijk leven.
Column van Stijn Fens
De serie wordt afgesloten met een bijdrage van journalist en voormalig Trouw-columnist Stijn Fens. Zijn beschouwing biedt een persoonlijke blik op actuele ontwikkelingen binnen Kerk en samenleving en vormt de afronding van deze zomerse reeks uit de Pius Almanak 2026.
Over de Pius Almanak 2026
De Pius Almanak 2026 bevat alle actuele katholieke adressen in Nederland, van parochies en kloosters tot zorginstellingen en katholieke media. De uitgave verschijnt jaarlijks en wordt zorgvuldig bijgewerkt met de meest recente gegevens. Daarnaast biedt de almanak achtergrondinformatie en reflectie voor ieder die betrokken is bij het kerkelijk leven.
De eerste aflevering van de zomerserie verschijnt vrijdag 24 juli op rkkerk.nl.
Nieuw deel in documentaireserie van Vatican News over het leven van paus Leo XIV
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Vatican News heeft een nieuwe documentaire uitgebracht over paus Leo XIV. De film, getiteld Leo in Rome (Leone a Roma), brengt de jaren in beeld die Robert Francis Prevost in Rome doorbracht voordat hij tot paus werd gekozen. Deze documentaire is het derde deel in een serie over het leven van de paus.
De documentaire volgt ongeveer twintig jaar uit het leven van de huidige paus. Daarbij wordt aandacht besteed aan zijn komst naar Rome vanuit de Verenigde Staten in 1981 voor studies kerkelijk recht, zijn periode als algemeen-overste van de augustijnen en zijn latere benoeming tot prefect van het Dicasterie voor de Bisschoppen en kardinaal in 2023.
Vatican News meldt dat het verhaal wordt verteld aan de hand van niet eerder gepubliceerd beeldmateriaal, archiefbeelden en getuigenissen van medebroeders, voormalige studiegenoten, vrienden en medewerkers uit de jaren van Robert Prevost in Rome. De documentaire biedt daarmee een inkijk in de vormende periode van de eerste paus uit de augustijnse orde.
Slotstuk van een documentair drieluik
Met Leo in Rome voltooit Vatican News een reeks documentaires over het leven en de achtergrond van paus Leo XIV. Eerder verscheen León de Perú (Leo van Peru), waarin de nadruk lag op zijn missionaire en pastorale werkzaamheden in Peru. Die documentaire werd in juni 2025 uitgebracht en bevat opnamen uit onder meer Chulucanas, Trujillo, Lima, Callao en Chiclayo, plaatsen waar de toenmalige missionaris, priester en bisschop actief was.
In León de Perú vertellen lokale gelovigen, medewerkers en andere betrokkenen over Prevosts pastorale inzet en zijn nabijheid tot de bevolking. De film laat zien hoe zijn jaren in Peru een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn vorming als kerkleider.
Tussen beide documentaires verscheen ook Leo from Chicago, waarin Vatican News terugkeerde naar de Amerikaanse wortels van de paus. Samen schetsen de drie producties een beeld van de verschillende fasen in het leven van Leo XIV: zijn jeugd in de Verenigde Staten, zijn missionaire jaren in Peru en zijn lange dienstperiode in Rome.
Internationale release
Leo in Rome is een productie van de redactie van het Dicasterie voor Communicatie en werd gemaakt door de journalisten Felipe Herrera-Espaliat, Salvatore Cernuzio en Tiziana Campisi. De documentaire is sinds 1 juli beschikbaar via de kanalen van Vatican News in het Engels, Italiaans en Spaans.
Dit zijn de links naar de Vatican News-documentaires over paus Leo XIV op You Tube:
Leo in Rome (Leone a Roma) – over de jaren van Robert Francis Prevost in Rome, als augustijn, generaal-overste en later prefect van het Dicasterie voor de Bisschoppen. Vatican News bracht deze documentaire uit op 1 juli 2026.
León de Perú (Leo van Peru) – over zijn missionaire en pastorale jaren in Peru, met opnamen uit onder meer Chulucanas, Trujillo, Lima, Callao en Chiclayo. Deze documentaire verscheen in juni 2025.
Leo from Chicago – over de Amerikaanse wortels van paus Leo XIV en zijn jeugd en vorming in de Verenigde Staten. Vatican News noemt deze documentaire als het tweede deel van de reeks.
Caritas Venezuela: hulpverlening na aardbevingen bereikt tienduizenden mensen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Caritas Venezuela heeft een eerste overzicht gepubliceerd van de hulpverlening na de zware aardbevingen die het land op 24 juni troffen. Tussen 25 juni en 6 juli werd ongeveer 14.700 ton aan humanitaire hulp ontvangen. Hiervan is 9.000 ton inmiddels verspreid onder de getroffen bevolking, terwijl de rest klaarstaat voor de volgende fase van de hulpactie.
Via 26 inzamelpunten werden ook ruim 73.000 medische artikelen en medicijnen ingezameld. Daarnaast zijn duizenden voedselpakketten, hygiëne- en noodhulpkits en complete hulppakketten uitgedeeld. Meer dan 8.000 gezinnen, naar schatting 32.000 tot 40.000 mensen, ontvingen ondersteuning. Water en voedsel vormden het grootste deel van de verstrekte hulp.
Een leger van 3.360 vrijwilligers
Direct na de ramp zette Caritas haar netwerk van bisdommen en parochies in om de zwaarst getroffen gebieden te bereiken. Daarbij spelen 3.360 vrijwilligers een centrale rol. Dagelijks zijn gemiddeld 280 vrijwilligers actief bij de distributie van hulpgoederen en de ondersteuning van getroffen families. Ook internationale Caritasorganisaties leveren personeel en deskundigheid op het gebied van onder meer watervoorziening, risicobeheersing, voeding en onderdak.
Caritas Venezuela benadrukt dat alle hulpgoederen zorgvuldig en transparant worden geregistreerd, zodat iedere levering volledig traceerbaar is. Donateurs worden opgeroepen uitsluitend gebruik te maken van de officiële kanalen van de organisatie. Volgens Caritas is de huidige hulpverlening vooral gericht op de eerste noodfase; voor herstel en wederopbouw zal langdurige internationale solidariteit noodzakelijk zijn. Ook de lokale bisschoppen blijven de getroffen gemeenschappen begeleiden met pastorale nabijheid en praktische steun.
Bisdom Breda organiseert bedevaart naar de heilige Anna in Molenschot
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zaterdag 25 juli 2026 organiseert het bisdom Breda een bedevaartsdag naar Sint Anna in Molenschot. De heilige Anna, moeder van Maria, wordt traditioneel aangeroepen door mensen met een kinderwens of op zoek naar een levenspartner. Bisschop van den Hende is hoofdcelebrant tijdens de eucharistieviering in Molenschot waar gelovigen vanuit drie verschillende plekken naartoe pelgrimeren.
Sinds jaar en dag pelgrimeren alleenstaanden en echtparen met een kinderwens bij wie een zwangerschap niet wil lukken naar Sint Anna in Molenschot. Bij de heilige Anna steken zij een kaarsje op en bidden zij op haar voorspraak voor een levenspartner of de geboorte van een kind. In de regio klinkt er een bekend gezegde: “Naar Molenschot gaat ieder Anneke voor een manneke en ieder manneke voor een Anneke”.
De christelijke hoop is altijd vruchtbaar
‘Het verhaal van de heilige Anna en haar echtgenoot Joachim gaat over onvruchtbaarheid die vruchtbaar wordt. God schenkt Anna en Joachim een kind; Maria, de moeder van Jezus. Ook voor deze tijd is dit verhaal inspirerend. In de huidige samenleving is er nood aan vruchtbare relaties, op allerlei gebieden. Er is eenzaamheid en veel families en relaties staan onder druk. De behoefte aan liefde, verbondenheid en trouw is groot. De heilige Anna staat voor de christelijke hoop en die is altijd vruchtbaar’, zo promoot het bisdom Breda de pelgrimstocht waarbij ook gelovigen uit andere bisdommen welkom zijn.
Drie vertrekpunten
Vanuit het bisdom Breda zijn er drie vertrekpunten waar kan worden aangesloten voor een voettocht naar Molenschot. Er kan gekozen worden voor een westelijke pelgrimstocht van 10 kilometer vanaf de H. Antoniuskathedraal in Breda, er is een vertrekpunt voor een route van 5 kilometer vanaf de H. Marcoenkerk in Dorst en er is een tocht vanuit de oostkant van Molenschot. Vanaf het treinstation Gilze-Rijen kunnen pelgrims ook 5 kilometer pelgrimeren. Voor deze routes moeten pelgrims goed ter been zijn. Uiteraard is eucharistieviering in de H. Annakerk ook afzonderlijk mee te vieren. Dat geldt ook voor het gebedsmoment en de bloemenhulde bij het beeld van de heilige Anna bij de Sint Annakapel, vlak naast de kerk.
Op de activiteitenpagina van de bedevaart is meer praktische informatie en over de achtergronden te lezen. Er zijn downloads te vinden van de flyer en poster die in het bisdom zijn verspreid. De organisatie vraagt om aan te melden, zodat er een inschatting kan worden gemaakt voor de catering.
Boodschap paus Leo XIV op Werelddag van Grootouders en Ouderen: ‘Ik vergeet jou nooit’
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV roept onder anderen jongeren op om ouderen in hun omgeving te bezoeken en nabijheid te tonen aan mensen die zich vergeten of eenzaam voelen. Dat schrijft hij in zijn boodschap voor de zesde Werelddag van de Grootouders en de Ouderen, die op zondag 26 juli wordt gevierd.
De paus koos als thema de woorden ‘Ik vergeet jou nooit’ uit het boek Jesaja. Volgens Leo XIV herinneren deze woorden eraan dat God iedere mens kent en liefheeft, ook wanneer iemand zich verlaten of vergeten voelt. Hij wijst erop dat veel ouderen te maken hebben met eenzaamheid en het gevoel niet meer gezien te worden, zowel thuis als in zorginstellingen.
In zijn boodschap stelt de paus dat de Werelddag een gelegenheid biedt om opnieuw te ontdekken dat ouderen een volwaardige plaats innemen binnen de Kerk en de samenleving. Hij moedigt vooral jongeren aan om hun grootouders, oudere familieleden en ouderen op te zoeken. Hij schrijft dat een persoonlijke ontmoeting een concreet teken van aandacht en verbondenheid is.
Uitdagingen van de ouderdom
Verder benadrukt paus Leo dat de Kerk zich bewust is van de uitdagingen waarmee veel ouderen worden geconfronteerd. Hij noemt onder meer vooroordelen over ouderdom, economische druk die familiebanden kan verzwakken en situaties waarin ouderen van hun kinderen gescheiden raken door migratie of conflict. Tegenover deze ontwikkelingen plaatst hij de christelijke overtuiging dat niemand door God wordt vergeten.
De paus staat ook stil bij de spirituele betekenis van ouder worden. Volgens hem kan de latere levensfase een bijzondere tijd zijn om het geloof te verdiepen of opnieuw te ontdekken. Daarbij wijst hij erop dat menselijke kwetsbaarheid niet alleen beperkingen met zich meebrengt, maar ook mogelijkheden opent voor wederzijdse zorg, vertrouwen en geestelijke groei.
Een nieuw volk
Leo XIV verwijst naar de toenemende vergrijzing wereldwijd en noemt ouderen, in navolging van paus Franciscus, een “nieuw volk”. Hij moedigt hen aan hun eigen roeping te blijven zien, juist in een periode waarin broosheid een grotere plaats krijgt in het leven.
Tot slot vraagt de paus ouderen om samen met hem te bidden voor vrede in een wereld die wordt getekend door oorlog en geweld. Tegelijk spreekt hij zijn dank uit voor de steun die hij naar eigen zeggen dagelijks ontvangt van de gebeden van ouderen, in het bijzonder door het bidden van de rozenkrans.
Lees hier de boodschap (werkvertaling), die werd gedateerd op 15 juni 2026 en gepubliceerd ter gelegenheid van de zesde Werelddag van de Grootouders en de Ouderen op 26 juli 2026.
