Hoofd Oekraïense Caritas over liefde, solidariteit en Dilexi Te

Door Svitlana Dukhovych

Leden van de Vertegenwoordiging van Caritas Internationalis, de liefdadigheidsorganisatie van de Katholieke Kerk, ontmoetten paus Leo in het Vaticaan op vrijdag.

Onder hen was Tetiana Stawnych, hoofd van Caritas Oekraïne, en een Amerikaanse burger die als volwassene naar het land is verhuisd.

Stawnych sprak met Svitlana Dukhovych van Vatican News over haar persoonlijke verhaal en het werk van Caritas aan de Oekraïense frontlinie. Hieronder volgt een transcriptie van dat interview.

Vatican News: Wat was uw indruk van de bijeenkomst van Caritas Internationalis met paus Leo?

Tetiana Stawnych: De bijeenkomst met paus Leo was een ontroerend moment voor ons allemaal, omdat het de eerste keer was dat we de nieuwe paus ontmoetten.

Er waren twee bijzonderheden aan deze bijeenkomst, denk ik. Een was dit gevoel van gemeenschap, dat we samen behoren tot iets groters dan de som van onze delen en zelfs iets groters dan alleen Caritas – we behoren tot de grotere katholieke gemeenschap, wat een krachtig plaats is om te zijn, een plek van troost.

Tegelijkertijd is er deze geweldige aandacht voor het individu. Aan het eind van elke ontmoeting neemt de paus de tijd om elke persoon afzonderlijk te ontmoeten en hen de hand te schudden. Iedereen mag een paar woorden tegen hem zeggen.

Q: U gaf de paus een exemplaar van uw Oekraïense vertaling van zijn Apostolische Exhortatie Dilexi te. Op 10 november organiseerde Caritas Oekraïne een presentatie van deze vertaling in Kyiv. Waarom was het belangrijk voor u om deze vertaling in zo’n korte tijd af te ronden?

A: We hebben vroeg in de discussie, toen de Exhortatie uitkwam, de beslissing genomen dat we deze wilden opnemen in ons opleidingsprogramma voor Caritas-medewerkers. Dus we hebben een informele vertaling laten maken en we organiseerden onmiddellijk een evenement voor ons personeel met de hoofd van de Oekraïens Grieks-Katholieke Kerk, waar we “Dilexi te” bespraken.

Ik denk dat wat voor ons echt waardevol was in “Dilexi te” deze opzettelijke focus op het zien van de ander in nood was. Deze bewuste terugkeer naar het zien van Christus aanwezig in degene die in nood is. En dat is een oproep van ons geloof.

Q: In de nacht van 18-19 november vond er een enorme Russische aanval plaats op de West-Oekraïense stad Ternopil. Op 22 november waren 32 mensen omgekomen en tientallen gewond geraakt. Hoe reageert Caritas op dit soort tragedies?

A: In Ternopil was onze Caritas een van de eerste organisaties die op de plaats van de aanval arriveerde. Zij konden meteen iets warms om te drinken, wat warme voeding en andere basisbehoeften bieden. Tegelijkertijd boden zij ook een plek waar mensen tijdelijk konden onderkomen om te schuilen, totdat ze hun volgende stappen konden bepalen.

Wanneer je met een aanval van die aard te maken hebt, is uiteraard het gebouw dat aangevallen is vernietigd, maar ook de ramen en deuren van de omliggende gebouwen worden vaak door de explosie eruit geblazen. Het is dus zo belangrijk om mensen onderdak en een plek om te blijven te bieden, psychologen, en natuurlijk toegang tot een priester.

Q: U bent geboren in een Oekraïense familie in de VS. Wanneer besloot u naar Oekraïne te verhuizen, en waarom besloot u te blijven?

A: Ik nam de beslissing, denk ik, rond 1986. Ik geloof dat ieder van ons iets heeft dat God in ons hart heeft gelegd – een bijzondere roeping. Ik heb altijd deze liefde voor Oekraïne en het Oekraïense volk gehad, en ik voel me altijd vol als ik in Oekraïne ben, wanneer ik om Oekraïners heen ben.

Q: Bent u niet bang?

A: Natuurlijk, je kunt bang zijn wanneer er explosies en bombardementen plaatsvinden, wanneer je niet weet wanneer de verwarming aan gaat, of wanneer er geen licht is. Maar er is iets groters dat je vooruit helpt, en ik denk dat die vrede die in je hart is – die roep, die roeping die God daar heeft geplaatst – je door de moeilijkheden en de angst heen draagt.

Q: Toen u in de VS woonde, kende u Oekraïners en Oekraïne. Heeft u iets nieuws ontdekt toen u in Oekraïne begon te wonen, of nu, tijdens de oorlog?

A: Ik denk dat een van de mooiste dingen die ik in Oekraïne ontdekte het gevoel van gemeenschap was – het gevoel van liefde en solidariteit dat zich echt laat zien, vooral wanneer er een crisis is. Het openbaart zich gewoon. Ik denk dat het altijd daar is. Je weet, niet perfecto – we zijn allemaal menselijk.

Er is een schoonheid in Oekraïne, en ik ben niet de enige die het ziet. Ik weet dat wanneer andere mensen van buitenaf komen en een langere tijd in Oekraïne doorbrengen, zij het ook zien. Het is een deel van wat het betekent om menselijk te zijn, wat op de een of andere manier hier op een bijzondere manier bewaard is gebleven. Dit gevoel van samenhorigheid, gevoel van solidariteit, is op een sterke manier aanwezig, denk ik, in Oekraïne.

Q: Wat zou uw boodschap zijn aan katholieken, of gewoon aan mensen van goede wil, over de hele wereld?
En wat hebben Oekraïners nodig om de hoop te behouden?

A: Dus het eerste dat ik wil zeggen is dank u voor alle gebeden en alle steun die tot nu toe is gegeven.

Dan zou ik zeggen, zowel in Oekraïne als in het buitenland, het is een lange, langdurige crisis geweest en we zijn allemaal moe. Maar als we hoop willen opbouwen, zullen we die hoop opbouwen door te handelen. En die actie kan op verschillende manieren worden gedaan. Bid, en laat God terwijl je bidt tot je hart spreken en je laten zien: Is er iets dat je kunt doen om een verschil te maken? Er zijn veel organisaties, veel geloofsgemeenschappen die werken om mensen in Oekraïne te helpen, en betrokken raken bij een van die organisaties is een geweldige manier om de verbinding te leggen en je geloof te activeren op de manier die de paus ons aanmoedigt in “Dilexi te”.

De bovenstaande transcriptie is licht bewerkt om redenen van stijl en beknoptheid.

Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier