Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Terwijl paus Leo XIV zich voorbereidt op zijn eerste apostolische reis, die hem van 27 november tot 2 december naar Türkiye en Libanon brengt, verkent onze redacteur de visitie als een teken van eenheid en vrede voor het Midden-Oosten.
Door Andrea Tornielli
Zoals het was voor paus Benedictus XVI met de Wereldjongerendagen in Keulen in 2005, en zoals het was voor paus Franciscus met de WJD in Rio de Janeiro in 2013, brengt de eerste reis van paus Leo XIV hem naar een bestemming die al door zijn voorganger is vastgesteld.
Hij zal Iznik in Türkiye bezoeken om de 1.700 jaar sinds de eerste Raad van Nicea te herdenken, en het door oorlog verscheurde Libanon, om een belofte te vervullen die paus Franciscus deed, hoewel oorlog en ziekte hem verhinderden deze te verwezenlijken.
De eerste apostolische reis van een paus is bedoeld om zijn pontificaat te markeren. Paus Paulus VI, die in januari 1964 een historische pelgrimage naar het Heilige Land maakte, omarmde de patriarch van Constantinopel, Athenagoras. Paus Johannes Paulus II maakte zijn eerste reis naar Puebla, Mexico. En paus Franciscus omarmde miljoenen jongeren in Brazilië.
Door een bijzondere toevalligheid vertegenwoordigt de reis die donderdag begint en paus Leo eerst naar Ankara, Istanbul en Iznik brengt, en vervolgens naar Beiroet, bijna een geografische synthese van twee belangrijke thema’s die in de eerste maanden van zijn pontificaat zijn naar voren gekomen: eenheid en vrede.
Eenheid staat centraal in de eerste fase, om de Raad van Nicea te herdenken, die de geschiedenis van de Kerk onuitwisbaar heeft gemarkeerd door het geloof in Jezus Christus, de Zoon van God, te proclameren.
Het heeft geen zin om het te verbergen: we moeten de ontmoeting van Nicea beschouwen in het licht van de wond van een verdeelde Kerk, een wond die blijft bloeden en die in de afgelopen jaren nieuwe scheuringen heeft gezien.
Terug te keren met levend geheugen naar een tijd waarin de Kerken verenigd waren, naar een raad die ook werd gehouden om de datum van Pasen te verenigen, is een teken van hoop.
Reflecterend op de eenheid van de Kerk, de eenheid tussen de Kerken, het oecumenische dialoog, de terugkeer naar de wortels van het Evangelie, van de Vaders, van de eerste raden, is een manier om ons te laten verwonden door de woorden van Jezus: “Opdat zij allen één mogen zijn; zoals u, Vader, in mij bent en ik in u ben, mogen zij ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij gezonden hebt.”
De eenheid van gelovigen in Christus heeft een onschatbare waarde, niet alleen voor de proclamatie van het Evangelie. Het heeft ook waarde voor de vrede in de wereld.
Deze vrede ontbreekt nog steeds precies in het land waar Jezus zijn aardse leven heeft geleefd, vooral in de Israëlische en Palestijnse gebieden, en in Libanon, gebombardeerd door het Israëlische leger om Hezbollah-militanten te treffen.
De tweede fase van de apostolische reis brengt paus Leo XIV in een regio die gekenmerkt wordt door conflicten die een zeer hoog aantal menselijke levens, vooral burgers, vooral kinderen, hebben gekost.
Paus Leo stelde zich aan de wereld voor met de eerste woorden die Jezus na de Opstanding sprak: “Vrede zij met u allen!”
Nu gaat hij de wonden verkennen van een volk dat decennia geen vrede heeft gekend. Hij gaat zijn ongewapende getuigenis brengen op een plek waar, zelfs in de afgelopen dagen, het sinistere geronk van bommen heeft geklonken, om ‘nee’ te zeggen tegen de vermeende onontkoombaarheid van oorlog, haat en geweld.
Hij gaat de christenen troosten die in dat land en in de buurlanden leven en die in de verleiding zijn om hun land te verlaten, om hen te herinneren aan hoe kostbaar hun aanwezigheid is, en hoe kostbaar hun getuigenis van broederschap en vreedzaam samenleven met degenen die tot andere religies behoren.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
© Dicastery for Communication – Vatican News
