Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Op de terugvlucht uit Latijns-Amerika spreekt paus Leo XIV met journalisten over hoe de Verenigde Staten hem heeft gevormd en doet hij een oproep tot dialoog na de Amerikaanse midtermverkiezingen. Hij bespreekt ook zijn herstel van een longoperatie en bevestigt zijn inzet voor de eenheid van de Kerk en paus Franciscus’ beslissing in Traditionis Custodes.
Vaticaans Nieuws
Als hij zijn reis naar Latijns-Amerika een naam zou moeten geven, zou paus Leo XIV het Magnifica Humanitas noemen, naar zijn encycliek. Het was, zei hij, “een ware ervaring van het ontmoeten van mensen, het erkennen van de gaven in de verschillende culturen, de verschillende volken, de verschillende steden en landelijke gebieden die we hebben bezocht,” terwijl “we erkenden dat de grote gift van de mensheid des te groter is omdat het Gods schepping is.”
Terwijl hij sprak met de 82 journalisten aan boord van de vlucht van Lima naar Rome, deelde paus Leo zijn enthousiasme voor zijn zesde apostolische reis, die hem naar Uruguay, Argentinië en Peru bracht.
Hieronder volgt een werkvertaling van de persconferentie:
[Matteo Bruni, Directeur van het Persbureau van de Heilige Stoel:] Goedemorgen allemaal. Goedemorgen, Uwe Heiligheid. Het eerste dat me te binnen schiet, ook namens de journalisten, is om te zeggen dank u. Dank u voor deze reis, waarop u ons leidde om de diversiteit van dit land te ontdekken, de grote variëteit van dit land, maar ook de grote diversiteit van de volken die we hebben ontmoet. We hebben ook hun liefde, hun geloof, hun liefde voor de Kerk en hun evidente liefde voor u gezien, vooral in Chiclayo, dat spreekt voor zich. En we zagen hoe geloof ook hoop wordt in het licht van grote tegenspoed, iets waar u ons ook deze dagen over sprak. Maar misschien wilt u een woord tot ons richten voordat we verdergaan…
[Paus, in het Engels:] Ik begin in het Engels. Goedemiddag, iedereen. Fijn om jullie te zien, bedankt voor het werk dat jullie hebben gedaan, om deze reis te begeleiden. Ik hoop dat ik jullie niet te veel heb vermoeid.
Het was, denk ik, een geweldige reis op vele manieren. Drie landen, drie zeer verschillende landen, maar met gemeenschappelijke elementen, niet alleen linguïstisch. Tegelijkertijd zijn er grote verschillen tussen hen. Wat me te binnen schiet, is dat we deze reis Magnifica Humanitas zouden kunnen noemen, omdat het een ware ervaring was van het ontmoeten van mensen, het erkennen van de gaven in de verschillende culturen, de verschillende volken, de verschillende steden en landelijke gebieden die we hebben bezocht. Tegelijkertijd erkennen dat de grote gift van de mensheid des te groter is omdat het Gods creatie is, en omdat God ervoor heeft gekozen om vlees te worden, God ervoor heeft gekozen om mens te worden om ons te helpen erkennen hoe groot deze gift van de mensheid is.
We zagen het op zoveel verschillende manieren, zoveel verschillende kleuren, verschillende muziek, verschillende uitdrukkingen van geloof en toewijding gedurende de dagen dat we aan het reizen waren.
[Paus, in het Spaans:] Persoonlijk wil ik God en de volken, gemeenschappen en landen bedanken die mij hebben verwelkomd, die ons in deze dagen hebben verwelkomd. Ik erken dat er werkelijk veel te vieren is, dat er grote waarde is in menselijke ervaringen, in religieuze ervaringen, in deze ervaring van toewijding en geloof die we in deze dagen konden delen.
Ik geloof dat het vooral in dit opzicht is dat we de schoonheid van een reis als deze moeten benadrukken, een apostolische reis waarvan het doel vooral is om het geloof, de boodschap van het Evangelie, te delen onder verschillende volken die heel vaak verschillende ervaringen hebben, met hun eigen lijden en pijn, terwijl we altijd ons geloof in God vieren. Goed, dank u. Dus, als iemand iets wil vragen, ben ik klaar om te proberen te antwoorden. Dank u.
[Juan Carlos Paullier, Zorrilla Media:] Hoe voelt u zich? Was u verrast door de uithoudingsvermogen die u tijdens deze reis toonde?
[Paus, in het Spaans:] Anderen waren verrast door mij. Ik wil God bedanken. De operatie was vrij veeleisend, en het is een beetje meer dan een maand geleden, zoals iedereen weet. De reis was al gepland, en vanaf het begin wilde ik die doorzetten. Dus, met Gods hulp en, geloof ik, de kracht van gebed – ik ontving berichten letterlijk van over de hele wereld – met een beetje vastberadenheid van mijn kant en met de hulp van de artsen, zag ik dat het echt mogelijk was. Ik ben niet helemaal 100 procent, maar ik doe het behoorlijk goed. En uithoudingsvermogen is een van de gaven die de Heer mij heeft gegeven.
Als we naar Uruguay kijken, wat al een tijd geleden lijkt, zei u dat kleinheid niet verward moet worden met onbeduidendheid. Welk concreet voorbeeld kan de Kerk in Uruguay andere gemeenschappen bieden? Waarom besloot u een land als Uruguay te bezoeken, en wat hoopt u dat uw bezoek Urugyaanse katholieken en de maatschappij als geheel, die zo seculier is, zal brengen?
[Paus, in het Spaans:] Het is november, en de Advent en Kerstmis komen eraan. Ik denk bijvoorbeeld aan de kerststal, aan die kleine dorpen waar Jezus met Zijn boodschap zou aankomen, en hoe een kleine gemeenschap grote dingen kan doen. Die dingen kunnen bescheiden zijn op zich, maar geloof begint als een mosterdzaadje.
In Uruguay zagen we allemaal de enorme respons van de katholieke gemeenschap, en niet alleen zij, en misschien waren sommige mensen oprecht verrast. Een providentiële toevalligheid in de planning stelde ons ook in staat om deel te nemen aan de viering van Onze Lieve Vrouw van de Drieëndertig, een zeer belangrijke feestdag in de geschiedenis van de katholieke gemeenschap van Uruguay.
Dit alles helpt ons te zien dat zelfs in een land dat als seculier wordt beschouwd, waar veel mensen niet langer actief een geloof of religie praktiseren en waar deelname beperkt of zelfs afwezig kan zijn, de Kerk, de gelovigen, de christenen, veel te zeggen hebben. De respons in deze dagen was geweldig, en ik denk dat het een indruk heeft achtergelaten.
[Elisabetta Piqué, La Nación:] Dank u, Heilige Vader, voor deze prachtige reis, en gefeliciteerd, want we zijn uitgeput. Tijdens uw verblijf in Argentinië heeft u president Javier Milei een paar keer ontmoet. Kunt u ons vertellen hoe die ontmoetingen verliepen en wat u het belangrijkste bericht vond voor Javier Milei’s regering? En er is nog een andere belangrijke vraag die is blijven hangen. U kende paus Franciscus goed. Waarom is hij nooit naar Argentinië gegaan?
[Paus, in het Spaans:] Ik zal de tweede vraag niet beantwoorden omdat ik niet kan veronderstellen de gedachten van Franciscus te lezen, ook al heb ik met hem samengewerkt en kende ik hem al een paar jaar en een beetje langer. Maar waarom het niet overlaten aan het mysterie van het eeuwige leven? We kunnen hem in het eeuwige leven vragen.
Ik had president Milei al eerder ontmoet in Rome, toen hij naar het Vaticaan kwam. Hij en Franciscus hadden heel verschillende politieke opvattingen, maar ze leken goed met elkaar te kunnen opschieten. Ik blijf zeggen dat de boodschap die ik wil overbrengen, de boodschap die ik wil brengen, niet politiek is.
In sommige landen proberen mensen me naar rechts of naar links te duwen, of ze nu kritiek op me hebben of niet. Ik spreek over Magnifica Humanitas, en dat is waar ik met president Milei over sprak. We hebben gesproken over het respect voor de menselijke persoon, en ik nodigde hem uit om meer aandacht te besteden aan degenen die het meest in nood zijn in de Argentijnse samenleving.
Ja, we hebben gesproken over economische kwesties en enkele van de moeilijkheden waar het land doorheen gaat sinds hij aantrad. Bovenal was er een soort onderling begrip, om zo te zeggen, in het erkennen van de waarde van het leven en de waarde van de menselijke persoon in elke fase van het leven. We moeten manieren vinden om daar samen aan te werken.
Dat was de richting die ons gesprek opging. Zoals u zowel bij mijn aankomst als bij ons afscheid kon zien, toonde hij een openheid om naar die boodschap te luisteren. In dat opzicht denk ik dat het zeer positief was.
[Pamela Francescato, Canal 5 Noticias:] Voordat u aankwam, ging Argentinië door moeilijke, donkere tijden in veel opzichten, en dat is het nog steeds. Sinds u vertrok, na het horen van uw woorden, bent u het enige waar iedereen in Argentinië het op televisie en radio over heeft. U heeft ons een zeer mooie en krachtige herinnering achtergelaten. De samenleving had uw stem nodig, uw magnifieke menselijkheid, en om te horen dat we menselijk moeten blijven. Welke raad kunt u ons geven? Wat is uw visie?
[Paus, in het Spaans:] Ik denk dat we ons allemaal realiseren hoeveel we ons hebben laten meeslepen door algoritmen en door polarisaie die niet toevallig is gebeurd. In veel situaties is het opzettelijk aangewakkerd. En ik denk dat jullie een zeer belangrijke rol hebben in het helpen van iedereen om deze soort polarisaie te overwinnen en te zeggen, laten we kijken naar wat er in Argentinië de afgelopen dagen is gebeurd. Hoe was het mogelijk dat we allemaal, rechts en links, op straat waren om te vieren en te genieten van iets veel groters dan een politieke discussie?
Ik geloof persoonlijk heel sterk dat de boodschap van Jezus Christus – met groot respect voor degenen die niet christelijk zijn en voor een andere weg kiezen – ons uitnodigt om bruggen te bouwen en verzoening te zoeken. Op deze manier kunnen we aspecten van onze menselijkheid herontdekken die veel dieper gaan dan de zaken die ons verdelen en aanleiding geven tot haat en polarisaie.
Ik wil graag denken dat het bezoek ten minste heeft geholpen om bij veel mensen het besef te wekken dat we onze denkwijze kunnen veranderen, dat we anders kunnen denken. Er zullen nog steeds meningsverschillen zijn, maar dingen hoeven niet zo te escaleren dat mensen zo gewelddadige taal gebruiken en zelfs verdeeldheid creëren binnen gezinnen.
We kunnen met elkaar praten, elkaar liefhebben en samenkomen. Laten we hopen dat we, door opnieuw zaden van hoop te zaaien en een boodschap van eenheid aan te bieden te midden van moeilijkheden en verschillen, mensen zullen zoeken naar oplossingen die het algemeen welzijn dienen, het welzijn van de mensen.
[Sergio Rubín, Clarín:] Argentinië had een grote middenklasse die een ongelooflijke sociale ineenstorting heeft meegemaakt, met effecten die zo wijd verspreid zijn als er een oorlog had plaatsgevonden. Het land gaat nu door een proces van economische aanpassing. Wat kan hierover worden gezegd in het licht van de sociale leer van de Kerk? Mensen doen een enorme inspanning en zij lijden. Argentinië heeft zoveel rijkdom en talent, toch is het er nog niet in geslaagd om zich weer op de been te houden. Hoe kunnen we deze immorele situatie beëindigen?
[Paus, in het Spaans:] Zonder een les economie te geven, zijn er internationale kwesties vandaag de dag die hebben bijgedragen aan een situatie die zo ernstig is dat het veel problemen voor de middenklasse veroorzaakt, om nog maar te zwijgen van de armen. Hier ook denk ik dat we iedereen, burgers en politieke leiders, moeten aanmoedigen om te zien hoe ze samen kunnen werken om de leefomstandigheden voor iedereen op te bouwen en te verbeteren. In sommige gevallen betekent dat internationale samenwerking en het vinden van oplossingen voor de moeilijkheden die, laten we zeggen, ernstige conflicten of economische repercussies voor mensen veroorzaken.
We moeten allemaal kijken naar het algemeen welzijn. Met steun kunnen kleine bedrijven vaak meer doen om banen te creëren en te helpen een middenklasse te ondersteunen. Het is heel belangrijk om individuen aan te moedigen een manier te vinden om met hoop te leven, en om degenen met grotere middelen aan te moedigen om te streven naar wat goed is voor iedereen.
We moeten werken in een wereld waar steeds minder mensen meer hebben. De sociale leer van de Kerk spreekt ook deze accumulatie van rijkdom aan en vraagt hoe deze iets effectiever kan worden herverdeeld, en inderdaad, veel effectiever, zodat de middenklasse niet krimpt of verdwijnt en sterker kan worden, en om de arbeidersklasse te versterken. Dat betekent mensen en bewegingen aanmoedigen om samen te werken zodat zij met grotere waardigheid kunnen leven.
[Fátima Saldonid, Peruviaanse publieke televisie:] Heilige Vader, u weet dat we heel liefhebbend zijn, met grote knuffels en grote gebaren, en we waren een beetje bezorgd toen we het beeld zagen van iemand die een rozenkrans naar u gooide. Maar u weet dat het allemaal met liefde werd gedaan, omdat iedereen dichtbij u wilde zijn. U zei dat u in uw werk in Peru hebt geleerd hoe u een bisschop moet zijn, en dat u op deze reis een beetje meer hebt geleerd over het zijn van de opvolger van Petrus. Wat heeft u het meest geraakt, en wat neemt u van deze ervaring mee naar uw toekomstige werk in de Kerk? Er is iets dat andere mensen niet begrijpen. U bent onze vader, maar onze vader is weggegaan. Wanneer komt u terug?
[Paus, in het Spaans:] Wel, laten we die laatste vraag even terzijde leggen, omdat ik niet weet waar ik volgend jaar naartoe ga, laat staan verder in de toekomst. Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om te zeggen dat het voorbereiden van een pauselijk bezoek een enorme onderneming is, en ik dank alle gemeenschappen.
Lima heeft meer middelen en heeft geweldig werk geleverd. Pucallpa heeft minder middelen maar een geweldige warmte in veel opzichten, en zij hebben ook gewerkt om de evenementen van gisteren te laten plaatsvinden. Dan is er Cusco, Chiclayo… Ik wil werkelijk iedereen bedanken die aan dit project heeft gewerkt. Het zou niet eerlijk zijn tegenover hen om te vaak terug te komen, dus nu laten we hen een beetje rusten.
De genegenheid van het Peruaanse volk, inclusief die van de persoon die, met groot geloof, mij gewoon een rozenkrans wilde geven, is iets dat je in je hart meedraagt… misschien ook in je oog… Dit zijn dingen die een indruk achterlaten op het leven van een persoon. Ze tonen aan dat er hier echt enthousiasme is, dat er diep geloof en een verlangen is om de zegen van de Heer te ontvangen door een dienaar, door de paus.
Die nabijheid is zelf een boodschap die beide kanten opgaat. Het betekent dat je in staat bent om vrolijk je geloof te delen en een zegen te geven. Het is een beetje zoals de vrouw in het Evangelie die alleen maar de mantel van Christus wilde aanraken om zijn zegen te ontvangen. Ik passeerde in de auto en mensen wilden het raam van de paus aanraken. Ze probeerden voorbij de cordons van de nationale politie te komen omdat ze wilden leven, voelen en die geloofservaring meemaken.
Ik probeer dichtbij hen te zijn, en ik dank God voor de energie die Hij mij geeft. Ik ontvang ook iets van hen. Dit enthousiasme, dit geloof, deze toewijding is echt een gift van God, gedeeld met iedereen, met de hele wereld, die getuige is geweest van wat wij hebben meegemaakt. Ik dank God. Er zijn geen andere woorden.
[Carlos Villareál, RPT Notícias:] Een van de meest significante aspecten van uw bezoek was dat u op een zeer moeilijk moment voor ons naar Peru kwam. In uw toespraak noemde u de huidige geweld, El Niño en de regen in het noorden van het land, die u heel goed kent. Hoe denkt u dat Peruanen, gelovigen en niet-gelovigen, de geest van eenheid, geloof en hoop kunnen behouden die uw bezoek in ons heeft gewekt? En sta me toe u iets anders te vragen. Ik weet dat u mensen in Peru heeft ontmoet die meldden dat ze afschuwelijke behandeling hebben ondergaan door leden van de Kerk. Hoe voelde u zich na het gesprek met hen?
[Paus, in het Spaans:] In zekere zin is ten minste een deel van het antwoord hetzelfde voor beide vragen. Wat mij betreft zou ik elke country in de wereld willen bezoeken als de Heer me voldoende tijd zou geven, maar er is maar één paus. Hij dient als de plaatsvervanger van Christus, en de Kerk leeft lokaal door de bisschoppen, die haar herders zijn.
Een deel van de boodschap die ik met de bisschoppen deelde, was dat zij zelf de ervaring van geloof die we in die dagen hebben meegemaakt, moeten voortzetten. Ik vertelde hen dat het nu hun beurt is om de gaven die we deelden vast te houden en voort te brengen, zodat deze ervaring van vreugde, toewijding en geloof kan blijven groeien.
Wat betreft de slachtoffers, dit is zeker niet de eerste keer dat ik met slachtoffers in Peru of andere landen spreek. De paus kan niet naar iedere persoon over de hele wereld luisteren. Dus, dit is ook een gebaar dat een verlangen uitdrukt om dicht bij slachtoffers te zijn en hen te helpen een pad te vinden dat, misschien in kleine stapjes, hen kan leiden naar oprechte genezing.
Tegelijkertijd is het een verbintenis om verder te werken aan preventie zodat dergelijke dingen nooit meer gebeuren. Het is ook een oproep aan bisschoppen en pastorale werkers in hun bisdommen. Jullie die het dichtst bij deze situaties staan, moeten de plicht vervullen om de slachtoffers te begeleiden. Jullie zelf moeten verantwoordelijk zijn voor het begeleiden van hen en hen te helpen om gerechtigheid te verkrijgen.
[Fabio Marchese Ragona, Mediaset:] Het was een geweldig bezoek, zeer intens, met een vol programma. Sommige van ons hebben het overleefd, maar we kwamen vrij dicht bij…
[Paus, in het Italiaans:] Ik zie daar veel vermoeide mensen. Ik weet niet wat er aan de hand is! (Gelach)
We zagen u zoveel toespraken geven, en het leek bijna alsof u geen moeheid voelde. Dat deed ons denken aan hoe plotseling u naar het ziekenhuis moest. We wilden begrijpen hoe die ervaring voor u als patiënt was, of u verdere controles of behandeling nodig zult hebben, en of er iets zal veranderen in uw leven als paus.
[Paus, in het Italiaans:] Het eerste nieuws was een verrassing. Ik had geen symptomen en voelde me goed. Ik had de routinematige jaarlijkse controles die ik al vele jaren heb wanneer ze iets vonden dat eerst leek op een schaduw. Na verdere tests en een biopsie zagen ze dat er iets was, dat het een tumor was.
Zoals ik eerder zei, wilde ik deze bezoek maken, dus zei ik, laten we het meteen doen. Bij de genade van God was ik in vrede. Ik voelde dat het moest gebeuren, dus laten we het doen. Ik vertrouw de artsen die we hebben en de medische zorg die we ontvangen, en we gingen door.
Dank God, zoals jullie weten, is alles heel goed gegaan. De tumor was volledig ingesloten in het deel van de long dat ze hebben verwijderd. Het was beperkt tot dat gebied, dus er is geen verdere behandeling voor nodig. Voor de zekerheid moet ik de controles bijhouden, net zoals ik dat doe met de jaarlijkse controles.
Hoe voelde ik me? Ik heb een broer, en dit is openbaar, die momenteel door een veel gecompliceerdere situatie gaat. We gaan er met veel vertrouwen in de Heer doorheen. Misschien kan het een teken zijn voor mensen die lijden en begrijpelijkerwijs heel bang kunnen zijn.
Zorg dat je je controles doet. Preventie is heel belangrijk. Zorg voor je gezondheid. Wanneer behandeling nodig is, probeer dan niet te veel bang te zijn en ga ervoor. Dank God, met de kracht van zoveel gebeden, ging het in mijn geval heel goed, en ik ben hier om daar getuigenis van af te leggen.
[Gerry O’Connell, America Magazine:] Dit was een geweldige reis. En als ik u in Peru zie, denk ik dat uw hart in Peru is en uw lichaam misschien in Rome. Maar mijn vraag: Gisteren in Pucallpa, sprak u in de haven met de missionarissen en de Amazone-leiders, zei u tegen de missionarissen, uw vicaris is groter dan veel landen. U heeft slechts 25 priesters. Nu, Heilige Vader, u ging in 1985 naar Peru als missionaris. Als ik het goed heb, reageerden de Augustijnen in de VS op de oproep van paus Johannes XXIII om priesters naar Latijns-Amerika te sturen. Er waren niet voldoende priesters. U bent daar 20 jaar geweest, nu keert u terug als een missionaire paus. Ziet u de situatie nog steeds als een gebrek aan priesters daar, en ook in de Verenigde Staten sluiten ze kerken. We zien dat tijdens de Synode over de Amazone er een grote discussie was. Er was goedkeuring voor een motie om viri probati, volwassen getrouwde mannen, te wijden. We zien dat dit onderwerp ook naar voren kwam in de consultatie voor de Synode over synodaliteit. Zegt de Heilige Geest niet iets tegen de Kerk via dit alles? En mijn tweede vraag is, heeft paus Franciscus in zijn Querida Amazonia niet nee gezegd of niet ja gezegd tegen de vraag die door de Synode over de Amazone werd gesteld over de volwassen getrouwde mannen? Mijn vraag: is dit een kwestie die onder u nog open is? Overweegt u dit nog steeds? Ik bedoel, u bent een missionaris geweest, u heeft de realiteit gezien.
[Paus, in het Engels:] Laat me eerst zeggen, gewoon om wat perspectief toe te voegen, te beginnen met waar ik mijn missionaire activiteit begon in Chulucanas.
Toen ik voor het eerst naar Peru ging, waren er, als we het hebben over de Augustijnen, misschien tussen de 15 en 20 Amerikaanse Augustijnen en twee Peruanen. Tegenwoordig denk ik niet dat er van de Augustijnen in Noord-Peru nog zijn. Misschien één, maar ik moet erover nadenken, ik denk niet dat er Amerikanen zijn.
Maar er zijn 35 Peruanen. Dus, de Geest werkt op veel manieren, en zeker in gebieden waar roepingen, promotie en vorming worden uitgevoerd op manieren die, als je wilt, productief zijn. De deur is niet dicht voor de gedachte dat er in de toekomst meer priesters en Peruaanse priesters kunnen zijn om ook deze missionaire gebieden te bedienen.
Dus, daar zijn uitdagingen te zien, bijvoorbeeld in het Amazonegebied, waar de kwestie van roepingen om vele verschillende redenen ingewikkelder is geweest. Maar waar, bijvoorbeeld, zeven apostolische vicarieën in Peru zijn. Dus, gisteren waren we in Pucallpa. Pucallpa, Puerto Maldonado, en Iquitos zouden drie van de vicarieën zijn die vandaag de meeste roepingen hebben. Andere vicarieën hebben veel minder. Er is veel werk te doen.
Een van de oplossingen die ter overweging zijn voorgesteld, is waar u het over hebt. Het is niet de enige oplossing, maar het is een oplossing die in bepaalde gebieden van de Kerk verdeeldheid kan veroorzaken, omdat er niet universele, als je wilt, acceptatie van dat concept is. En, zoals ik ook meerdere keren heb duidelijk gemaakt in dit korte jaar en een halve, of wat het ook is dat ik paus ben, dat een van mijn prioriteiten is eerst eenheid en gemeenschap onder ons als leden van de Kerk te bevorderen.
Om een idee te bevorderen dat de Heilige Geest misschien blijft suggereren (maar niet alleen tegen mij, de paus verandert de leer van de Kerk niet), moeten we allemaal luisteren. De bisschoppen moeten luisteren. Het kan zijn dat in de toekomst sommige dingen zullen veranderen. Voor nu geloof ik echter dat een belangrijk deel van mijn bediening binnen de Kerk is om te genezen, mensen samen te brengen, vergelijkbaar met wat we het over hadden, polarisaie over politieke kwesties in sommige landen binnen de Kerk. Om te zeggen, laten we eerst samenkomen. Laten we overwegen wat we geloven dat de prioriteiten moeten zijn, en dan zien we hoe we verder gaan.
Ik ben me er heel goed van bewust dat veel mensen het niet eens zijn met die aanpak. Dat is goed. Ik ben hier, en dat is wat ik aanbied in termen van een deel van mijn bediening. En ik denk dat dat voorlopig genoeg is, omdat de hele kwestie van getrouwde mannen als geestelijken ingewikkeld is. Er zijn anderen die andere voorstellen hebben, zoals we weten. Maar al deze dingen hebben tijd nodig, en we zullen dit doen zoals de Heer ons beweegt.
[Sylwia Wysocka, PAP:] U sprak vaak tijdens de reis over uw operatie. Uw voorgangers hebben voorwaardelijke ontslagbrieven getekend voor het geval ze in een coma zouden raken. Heeft u ook een dergelijke brief getekend?
[Paus, in het Italiaans:] Nee. Voor nu, dank God, zie ik geen noodzaak. Het canonieke recht heeft al verschillende bepalingen die dit onderwerp raken. Het ligt in Gods handen, zoals ik al zei voordat ik tot paus werd gekozen. Ik vertrouw op Hem. Ik denk dat ik het uiteindelijk misschien wel zal doen. Voor nu zie ik echter geen noodzaak. Dank u.
[Valentina Alazraki, N+ Televisa:] In deze afgelopen dagen heeft u verschillende keren gezegd dat Peru uw thuis is. U heeft ons verteld wat zijn mensen u hebben gegeven en hoe zij u hebben veranderd. U bent deels de persoon die u bent vanwege wat u in Peru heeft ervaren. Maar u heeft ook een ander vaderland, de Verenigde Staten, waar u geboren bent. Wat was het aan de Verenigde Staten dat u heeft gevormd? Wat hebben de Verenigde Staten u gegeven? En ik weet dat u zult zeggen dat u misschien geen precieze data heeft, maar kunnen we dromen van een reis naar de Verenigde Staten, “van Chiclayo naar Chicago”?
[Paus, in het Spaans:] Een paar minuten geleden zei ik dat de reizen voor 2027 nog steeds worden gepland. De enige die is bevestigd, is Korea voor de Wereldjongerendagen. Daarnaast zijn er verschillende mogelijkheden en we bekijken ze. Maar voor nu is dat alles; ik kan niet meer zeggen.
In veel opzichten ben ik een gringo, een Noord-Amerikaan. Voor het conclaaf was er een artikel in een van de kranten dat zei dat Prevost “de minst Amerikaanse van de Amerikanen” was. Ik denk dat, naast andere dingen, wanneer ik iets zeg, ik het eenvoudig en direct zeg. Ik vertel het zoals het is. Praten over mijn gezondheid, of zelfs zeggen “Wel, ik ga hier doorheen,” zou niet typisch zijn in veel landen en culturen. Het is iets gebruikelijker in de Verenigde Staten. Ik wil hier geen verdere vragen opwerpen, maar mijn diepgewortelde geloof in democratie en democratische deelname is ook een deel van wat Amerikaans zijn is. De manier waarop ik mijn geloof leef, is natuurlijk diep beïnvloed, laten we zeggen getransformeerd, in Peru. Ik ben opgegroeid in een multiculturele familie in de Verenigde Staten waar we ook ons geloof leefden. Dus denk ik dat er veel factoren meespelen, waaronder dat ik door die cultuur ben gevormd.
U weet hoe enthousiast Mexico is om u te verwelkomen…
[Paus, in het Spaans:] Heel erg bedankt!
U bezocht Onze Lieve Vrouw van Guadalupe in Uruguay. Kunnen we dromen dat u ook naar Mexico komt?
[Paus, in het Spaans:] Natuurlijk. Ik ben al verschillende keren naar Guadalupe geweest. Je kunt dromen, maar word niet te snel wakker… Ik zal gaan, ik zal gaan.
[Jean-Marie Guénois, Le Figaro:] Heilige Vader, na deze zeer indrukwekkende reis, die vermoeiend voor u is geweest, en welke plaatsvond na uw operatie van 13 oktober, zult u uw prioriteiten voor de komende maanden heroverwegen? En als ik mag, ook een paar, drie kleine vragen over drie specifieke, zeer specifieke zaken. Kunt u bevestigen dat de Heilige Stoel een document voorbereidt over geestelijk misbruik dat canonieke sancties voorziet? Overweegt u om het Motu Proprio Traditionis Custodes flexibeler te maken? En zult u binnenkort uw eerste nieuwe kardinalen benoemen?
[Paus, in het Engels:] In omgekeerde volgorde. Geen commentaar op toekomstige kardinalen. Er zijn er daar nog genoeg van. Ik denk dat het aantal momenteel rond de 116 is. We komen daar uiteindelijk wel op terug.
Geestelijk misbruik is een zeer serieus onderwerp in de Kerk. Het wordt bestudeerd in het Vaticaan. Er is nog geen onmiddellijk document dat als zodanig gepubliceerd zal worden. Wel… nog niet. Maar het concept zelf, de noodzaak om enkele van die kwesties canoniek aan te pakken, wat een van de problemen is omdat je om gerechtigheid uit te oefenen, een, als je wilt, codificatie of een juridische uitdrukking van hoe dat toe te passen nodig hebt. En dat is nog een zeer vaag concept. Hoewel we waarschijnlijk allemaal ofwel specifieke gevallen of soorten gevallen kunnen beschrijven waarin dat is gebeurd.
Dus, we zijn dat aan het bestuderen en eraan aan het werken.
Traditionis Custodes is de beslissing van paus Franciscus en we zullen die blijven volgen. Traditionis Custodes omvat mogelijkheden voor dispensatie of het toestaan dat de Tridentijnse Mis – of de Vetus Ordo Mis – wordt gevierd.
En dus, opnieuw, voor de eenheid van de Kerk, vieren de overgrote meerderheid van katholieke mensen over de hele wereld het ritus van Vaticanum II, van Paulus VI, en we zullen dat blijven doen. En er is een mogelijkheid beschikbaar voor degenen die dispensatie willen aanvragen.
[Over zijn prioriteiten, ed.] Ik heb niet het gevoel dat ik ze moet aanpassen, dank u, maar de zaken zullen doorgaan zoals we het deden, in wezen.
[Giacomo Galeazzi, La Stampa:] U heeft gestemd bij de midtermverkiezingen. Wat verwacht u nu, zowel in uw land als in het buitenland, op een moment waarop hybride oorlog en cognitieve oorlog zich over de wereld verspreiden? We voelen de effecten in Italië ook. Verwacht u meer gematigdheid of meer polarisaie na de midtermstem?
[Paus, in het Italiaans:] Ik kan alleen herhalen wat ik een paar minuten geleden zei. Ik zou graag een grotere mogelijkheid tot dialoog, meer bruggenbouw en verzoening zien, minder wrok, minder oorlogen en minder verdeeldheid. Ik weet dat dit ook een droom is, maar ik weet dat het mogelijk is. Dus, we zullen zien…
Ik maak geen politieke opmerking. Ik promoot de sociale leer van de Kerk en hoop dat sommige mensen luisteren. Laten we altijd proberen dialoog en het vermogen om te luisteren te bevorderen.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
© Dicastery for Communication – Vatican News