Paus Leo XIV heeft decreten goedgekeurd die de heroïsche deugden erkennen van twee missionaire bisschoppen, Friedrich Kaiser Depel en Oreste Marengo; Margarita Bavosi, een gewijde lekenvrouw van de Focolare-beweging; diocesane priesters Domenico Pogliani en Alessandro Vitetti; en kapucijnenbroeder Daniele van San Giovanni Rotondo.
Door Edoardo Giribaldi
Zes Dienaren van God zijn Venerabel verklaard na de erkenning van hun heroïsche deugden door paus Leo XIV.
Tijdens een audiëntie op zaterdag 24 oktober met kardinaal Marcello Semeraro, prefect van het Dicasterie voor de Heiligverklaringen, machtigde de paus het Dicasterie om de bijbehorende decreten bekend te maken.
De zes zijn Friedrich Kaiser Depel, de eerste territoriale prelaat van Caravelí in Peru en oprichter van de Missionaire Zusters van Jezus, Woord en Slachtoffer; Oreste Marengo, een Salesiaanse bisschop die in India werkte; Margarita Bavosi, bekend als "Luminosa", een gewijde lekenvrouw van de Focolare-beweging; Domenico Pogliani, een priester van het aartsbisdom Milaan; Alessandro Vitetti, een priester van het bisdom Rossano-Cariati; en Daniele van San Giovanni Rotondo, een kapucijnenbroeder en geestelijke zoon van heilige Pio van Pietrelcina.
Friedrich Kaiser Depel, een pionier van het bijbelse apostolaat in Peru
Friedrich Kaiser Depel werd geboren op 24 mei 1903 in Dülmen, Duitsland, en groeide op in een diep katholiek gezin. Volgens de biografie gepubliceerd door het Dicasterie voor de Heiligverklaringen, trad hij in 1919 in het seminarie van de Missionarissen van het Heilig Hart (MSC) en deed zijn eeuwige belijdenis in 1930.
Hij werd op 10 augustus 1932 tot priester gewijd. In april 1939 werd hij naar Peru gestuurd, waar zijn congregatie een nieuwe missie had opgericht. Hij diende als geestelijk directeur en leraar in het seminarie in Huánuco, voordat hij rector en pastoor werd van de kapel die aan de missionaire gemeenschap was verbonden.
Een groot deel van zijn bediening bracht hij door in Lima. In 1957 werd hij aangesteld als provinciaal administrator van de MSC en op 21 november van dat jaar benoemde paus Pius XII hem tot de eerste prelaat van Caravelí.
Na een aardbeving die de regio in 1960 trof, werkte hij aan het leveren van watervoorzieningen voor lokale gemeenschappen en het herbouwen van de kathedraal. Het jaar daarop richtte hij de Piusvereniging van de Missionaire Zusters van Jezus, Woord en Slachtoffer (MJVV) op. Bestaan uit jonge lokale vrouwen, had de gemeenschap tot doel het tekort aan priesters aan te pakken en het geloof naar gemeenschappen in de Andes te brengen.
Hij woonde alle vier de sessies van het Tweede Vaticaans Concilie bij, tussen 1962 en 1965, en werd op 7 december 1963 tot bisschop gewijd.
Slechte gezondheid leidde ertoe dat hij op 25 mei 1971 als prelaat aftrad. Hij wijdde zich vervolgens aan de theologische en spirituele vorming van de zusters, wiens gemeenschap heilige Johannes Paulus II op 14 september 1982 erkende als een congregatie van pontificaal recht.
Bisschop Kaiser Depel stierf in Lima op 26 september 1993 en werd begraven in de kapel van de zusters in Caravelí. Zijn vastberaden geloof en inzet om de Heilige Schrift breder bekend te maken, leverden hem erkenning op als pionier van het bijbelse apostolaat in Peru.
Oreste Marengo, een "buitenlander" omarmd door India
Oreste Marengo werd geboren op 29 augustus 1906 in Diano d'Alba, in de Italiaanse provincie Cuneo, in een boerenfamilie met een sterk christelijk geloof.
Op 13-jarige leeftijd verhuisde hij naar Turijn om zijn Salesiaanse vorming te beginnen, waar hij enkele van de eerste leden van de congregatie gesticht door heilige Johannes Bosco ontmoette.
In 1923 reisde hij met acht andere novicen naar het noordoosten van India. Naast zijn studie in de filosofie werkte hij in dorpen, bereidde catechumenen voor en ondersteunde de eerste katholieke gemeenschappen. Hij werd op 2 april 1932 tot priester gewijd.
In 1951 werd hij benoemd tot de eerste bisschop van het nieuw opgerichte bisdom Dibrugarh. Zijn bisschoppelijke wijding vond plaats in de basiliek van Maria Help der Christenen in Turijn op 27 december van dat jaar.
Hij leidde het bisdom tot 1964, toen hij bisschop van Tezpur werd, en later diende hij als apostolisch administrator van Tura.
Tijdens zijn bediening richtte hij missiemidden op en hielp mensen die uit Pakistan vluchtten tijdens de oorlog met India. Om het tekort aan priesters aan te pakken, verwelkomde hij geestelijken uit andere delen van het land, waaronder Kerala.
Na zijn aftreden als apostolisch administrator op 70-jarige leeftijd bleef hij lokale priesters ondersteunen.
Hij stierf op 30 juli 1998, na herhaalde ziekenhuisverblijven, omringd door de genegenheid van de mensen die hij had gediend. Die band was bijzonder significant in een tijd waarin buitenlanders in India wantrouwen of afwijzing konden ervaren.
Bisschop Marengo moedigden roepingen tot het priesterschap aan en erkende de essentiële bijdrage van leken aan het verspreiden van het katholieke geloof.
Margarita Bavosi, "Luminosa", die in het "huidige moment" leefde
Margarita Bavosi werd geboren op 19 september 1941 in Buenos Aires, Argentinië, in een welgestelde familie van Italiaanse immigranten. Haar moeder stierf toen ze tien was.
Na haar afstuderen in geschiedenis voelde ze zich steeds meer aangetrokken om God centraal in haar leven te plaatsen. Ze vond haar roeping in de Focolare-beweging, waar ze het "charisma van eenheid" rechtstreeks van de oprichter, de Dienaar van God Chiara Lubich, leerde.
Haar spontane, optimistische persoonlijkheid leverde haar de bijnaam "Luminosa" op.
In mei 1966 kreeg ze de verantwoordelijkheid voor de beweging in Paraná, Argentinië. In 1970 vertrouwde Lubich haar de gezamenlijke verantwoordelijkheid voor haar werk in Spanje toe, en later in Montevideo, Uruguay.
In juni 1981 begon ze symptomen van atypische longfibrose te vertonen. Ze stierf op 7 maart 1985, op 43-jarige leeftijd.
Chiara Lubich zei over haar: "Haar leven, doordrenkt van Evangelieel liefde die in het heden werd geleefd, in het huidige moment, was een snelle race naar God."
Domenico Pogliani, een leven gewijd aan mensen in nood
Geboren in Milaan op 18 december 1838, groeide Domenico Pogliani op in het geloof in het oratorium van San Luigi.
Hij werd op 26 mei 1861 tot priester gewijd en diende in Rosate, Lecco en Trenno voordat hij werd aangesteld als assistent-priester in de parochie verbonden aan de kathedraal van Milaan.
Hij werd later pastoor in Cesano Boscone, waar hij, met de steun van een weldoenster, een kleuterschool en een oratorium voor meisjes opende.
Hij richtte ook een zorgtehuis op dat, bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, 400 mensen huisvestte. Het omvatte een afdeling voor jongens met een verstandelijke handicap en verschillende werkplaatsen.
Hij stierf op 25 juli 1921, en zijn graf werd al snel een plaats waar mensen samenkwamen om te bidden.
Alessandro Vitetti, "Ik kan niet zien, ik kan niet horen, maar ik geloof"
Alessandro Vitetti werd geboren op 12 oktober 1915 in Cirò, in de provincie Crotone, en werd op 16 juni 1940 tot priester gewijd.
Hij diende in het bisdom Cariati als kathedraal kanunnik en seminarieleraar. Hij bleef gedurende de Tweede Wereldoorlog in Calabrië en werd bekend om zijn zorg voor de meest behoeftigen.
In de loop der jaren bekleedde hij verschillende diocesane functies, waaronder kanselier, directeur van het administratiekantoor, kapelaan voor jonge katholieke vrouwen en katholieke afgestudeerden, coördinator voor de missies en verdediger van de band bij de diocesane rechtbank.
Als nauw medewerker van bisschop Orazio Semeraro begeleidde hij hem naar Rome tijdens het Tweede Vaticaans Concilie.
In 1964 trad hij toe tot het Seculiere Instituut van Missionaire Priesters van het Koninkrijk van Christus, opgericht door vader Agostino Gemelli, en legde de geloften af die door het instituut waren voorgeschreven.
Hij werd zeer gezocht als biechtvader en geestelijk gids, waarbij hij mensen van buiten Calabrië aantrok.
In zijn laatste jaren maakte diabetes hem blind en onbeweeglijk. Hij confronteerde zijn lijden met voorbeeldig geloof, tot uitdrukking gebracht in de woorden: "Ik kan niet zien, ik kan niet horen, maar ik geloof."
Hij stierf in Cariati op 24 februari 1995.
Daniele van San Giovanni Rotondo, een geestelijke zoon van Padre Pio
Broeder Daniele werd geboren als Michele Natale op 11 maart 1919 in San Giovanni Rotondo, in de provincie Foggia.
Hij werkte vanaf jonge leeftijd als herder en stond bekend om zijn vrolijke aard en brede glimlach.
Op 14-jarige leeftijd voelde hij zich geroepen om zich bij de kapucijnen aan te sluiten. Een ontmoeting met heilige Pio van Pietrelcina op 4 juni 1933 versterkte zijn roeping: de heilige zegende hem en bood hem bemoedigende woorden aan.
In 1934 verhuisde hij naar het klooster van Sant'Anna in Foggia, waar hij als sacristan en portier diende. Op 25 maart 1935 trad hij toe tot de noviciaat in Morcone, met de naam Broeder Daniele. Hij koos ervoor om een lekenbroeder te blijven.
Hij maakte zijn tijdelijke belijdenis in 1936 en zijn eeuwige belijdenis op 12 mei 1940. Gedurende deze tijd verdiepte zijn band met heilige Pio, en hij werd een van zijn geestelijke zonen.
Terug in Foggia werkte hij onvermoeibaar om de gewonden te helpen en de doden te begraven tijdens de bombardementen van 1943.
Van 1952 tot 1994 leidde een reeks ziekten tot frequente ziekenhuisverblijven. Ondanks zijn lijden wijdde hij zich, na de dood van Padre Pio, aan het oprichten en ondersteunen van gebedsgroepen in Italië en het buitenland, waardoor hij veel gelovigen aantrok.
Hij stierf op 6 juli 1994.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
