Paus tegen Libanese autoriteiten: Zalig de vredemakers

Vaticaanse Nieuws

Bij het begin van zijn Apostolische Reis in Libanon sprak paus Leo XIV tot de Libanese civiele autoriteiten, vertegenwoordigers van de civil society en het diplomatieke corps in het Presidential Palace in Beiroet, waar hij zijn eerste toespraak op Libanese bodem hield.

In zijn toespraak over het centrale thema van zijn reis, “Gelukkig de vreedzaampersonen”, benadrukte de Heilige Vader dat vrede in Libanon niet simpelweg een streven is, maar een dagelijkse noodzaak geworteld in de complexe sociale structuur van het land en de voortdurende uitdagingen.

Hij herinnerde de Libanese leiders eraan dat vrede in hun land geen abstractie is, maar “een verlangen en een roeping” die dagelijks moet worden opgebouwd.

Libanese veerkracht

De volharding van het Libanese volk, merkte de paus op, is dat zij “niet opgeven” zelfs niet in het gezicht van moeilijkheden.

Hij beschreef deze veerkracht als een fundament voor wederopbouw en vooruitgang, voegend toe dat het essentieel is voor degenen die verantwoordelijk zijn voor het vormgeven van de toekomst van Libanon.

Hij riep de leiders op om nauw verbonden te blijven met hun volk, met name de jongere generaties, en vroeg hen om “de taal van hoop” te spreken, die Libanon “altijd in staat heeft gesteld om opnieuw te beginnen.”

Verzoening en waarheid

Paus Leo ging verder en benadrukte dat duurzame vrede vereist dat we de wonden uit het verleden onder ogen zien, en hij drong erop aan dat verzoening met geduld en eerlijkheid moet worden nagestreefd.

“Er zijn persoonlijke en collectieve wonden die vele jaren, soms hele generaties, nodig hebben om te genezen,” zei hij.

Hij benadrukte dat waarheid en verzoening “slechts samen groeien,” en waarschuwde tegen het blijven “gevangen in onze eigen pijn en onze eigen manier van denken.”

Instellingen, voegde hij eraan toe, moeten het algemeen welzijn prioriteit geven, wat hij beschreef als “meer dan de som van vele belangen.”

De uitdaging van emigratie

De Heilige Vader sprak verder over de voortdurende emigratie van jongeren, en erkende de onzekerheid en moeilijkheid die velen drijft om te vertrekken.

Hij benadrukte dat hoewel de Libanese diaspora vele voordelen biedt, “de Kerk wil niet dat iemand gedwongen wordt om hun land te verlaten.”

Hij onderstreepte de noodzaak van voorwaarden die jongeren in staat stellen om te blijven en hun toekomst thuis op te bouwen, en nodigde Libanon uit om zowel “sectarisme” als “nationalisme” te vermijden.

Door Fratelli tutti te citeren, herinnerde hij de leiders aan het belang van het vasthouden aan zowel lokale identiteit als wereldwijde openheid, waarbij hij opmerkte dat dit “twee onlosmakelijke en even vitale polen in elke samenleving” zijn.

Vrouwen en jongeren 

Erkennend dat vrouwen belangrijke bijdragen aan de samenleving leveren, zei de paus dat vrouwen een “speciale capaciteit voor vrede brengen,” geworteld in hun vermogen om banden binnen de samenleving te ondersteunen en te versterken. Hun deelname, zei hij, is een “factor van ware vernieuwing.”

Jongeren die in Libanon blijven of terugkeren, voegde hij eraan toe, dragen beslissend bij aan het waarborgen dat het land “een keer opnieuw een land vol leven kan zijn.”

Gedeelde verantwoordelijkheid voor vrede

Ter afsluiting van zijn toespraak herinnerde paus Leo XIV degenen die aanwezig waren eraan dat vrede actieve inzet vereist van zowel leiders als instellingen.

Dialoog, zelfs te midden van onenigheid, zei hij, “is het pad dat leidt naar verzoening.”

Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik gewoon hier