Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen

peruaanse-kerk-opgeroepen-tot-gemeenschap-en-broederschap-na-bezoek-van-de-paus

Peruaanse kerk opgeroepen tot gemeenschap en broederschap na bezoek van de paus

Vatican News | 
18 november 2026

Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.

In een afsluitend interview na de apostolische reis van paus Leo XIV, reflecteert de president van de Peruaanse bisschoppenconferentie op de leerstellingen van de paus en de taken die aan de kerk in Peru zijn toevertrouwd, evenals de vruchten die de bisschoppen hopen te bereiken.

Door Silvonei Protz en Christine Seuss – Lima

“De boodschappen zijn een uitdaging voor de universele kerk, maar vooral voor Peru, omdat hij ons heeft gesproken over onze realiteiten,” merkte bisschop Carlos Enrique García Camader, president van de Peruaanse bisschoppenconferentie, op in een interview met Vatican News aan het einde van de bezoek van paus Leo XIV aan het land.

V: Wat is de eerste gedachte van de paus die op dit moment in je hart opkomt?

Ik ben thuis. Ik ben onder jullie, mijn verhaal delen omdat ik ook jullie verhaal ken. De eerste gedachte: we zijn broeders en zusters.

V: Tijdens zijn bezoek sprak paus Leo over zeer verschillende realiteiten: sociale ongelijkheid, politieke instabiliteit, geweld, corruptie en de uitsluiting van de meest kwetsbaren. Wat beschouwt u als de belangrijkste boodschap die de Heilige Vader nu aan het land achterlaat, gezien al deze situaties?

Ik geloof dat de paus, allereerst, onze geschiedenis kent; die is hem niet verteld. En ten tweede bevestigt hij dit heel duidelijk door zijn Petrijnse bediening. Het gaat er niet zozeer om ons te vertellen dat hij ons kent, maar om ons uit te nodigen tot drie dingen: naar elkaar te luisteren. Hoe moeilijk de problemen ook mogen zijn, we moeten beginnen met naar elkaar te luisteren, door aandacht voor elkaar te hebben en door niet onverschillig te zijn voor de pijn van anderen.

En ten derde, dialoog, wat belangrijk is. Ik zou zeggen dat dit de drie belangrijkste dingen zijn die nodig zijn om al die moeilijkheden die voortkomen uit afstanden en verschillen op te lossen, omdat Peru een multicultureel land is in zijn talen, zijn gebruiken en ook zijn manieren van uitdrukken. Zelfs zijn hoofdsteden en steden hebben duizend verschillende manieren van zijn, omdat we zo verschillend zijn.

Laat me het duidelijk zeggen: ik woon in Lima, maar aan de rand. En in die buitenwijken, binnen die 80 kilometer, zijn er mensen die nog nooit naar het centrum van Lima zijn geweest, die in de omliggende gebieden wonen en niet weten wat er in het centrum van Lima gebeurt. Ik zeg dit omdat ik met hen heb gesproken.

Het lijkt zo vreemd voor me: zo dichtbij en toch zo ver weg, en met een andere taal, omdat, temidden van ellende en armoede, er een houding van dialoog is; mensen praten met elkaar.

En er is een specifieke wijk die ontstond rond de tijd dat paus Johannes Paulus bezocht. Hij bevond zich in een zandig gebied en zei: “Daar is de samenvatting van heel Peru.” Met andere woorden, alle realiteiten van Peru zijn daar aanwezig. Hij zei een grote zin: “Honger naar God, ja; honger naar brood, nee.”

In die realiteit moeten we leren leven, geloven, liefhebben en dienen. Drie belangrijke dingen.

V: Van alle gebeurtenissen die we de afgelopen dagen hebben meegemaakt, was er een gebeurtenis die je aandacht trok en je hart diep raakte?

Allemaal. Allemaal, omdat elke gebeurtenis spreekt van een realiteit van Peru. En wat we moeten leren is om dingen samen te voegen, niet onszelf te beschouwen als regio’s, maar onszelf te beschouwen als één land.

Ik geloof dat dit de diepgaande boodschap van de paus is. Laat ons voelen dat we broeders en zusters voor elkaar zijn, niet onverschillig voor elkaar. Niet als iemand die zegt: “Dat gebeurt in de bergen, dat gebeurt niet in Lima.” Of: “Dat gebeurt in de jungle, dat gebeurt niet in de bergen.” Dat is niet waar.

Wat er ook met een broer of zus gebeurt, we moeten het allemaal voelen als ons eigen. En wat er ook op deze aarde gebeurt, moet ook door de mensen worden gevoeld. En wat er gedaan wordt aan de mensen, wordt gedaan aan onze broer of zus. Dit benadrukte hij zo sterk in Pucallpa.

V: Uw ontmoeting als bisschoppen met de Heilige Vader was ook iets belangrijks voor het pastorale ministerie van de bisschoppen.

Drie dingen.

Ten eerste, hij veranderde de manier waarop hij ons aansprak toen hij zei: “Uw Excellenties, Uw Eminenties, broeders en zusters.” Dat gebaar wakkerde iets in ons allemaal aan. Het doorbrak, zoals ze zeggen, de glazen barrière, die afstand. Hij wilde ons iets belangrijks vertellen: de figuur van Sint Turibius als modelherder te benadrukken, zodat we dichtbij kunnen zijn, zodat we dichter bij de mensen kunnen komen, en niet afstand van hen kunnen houden.

Er is geen afstand voor een herder. Wanneer je weet wie je gaat ontmoeten, wordt afstand overwonnen. En er is iets belangrijks: dichterbij de ander komen ook in hun kwetsbaarheid, in hun verschillende realiteiten.

Hij sprak ook over menselijke ellende binnen de kerk en benadrukte voor de bisschoppen de noodzaak om onze levens aan te raken en werkelijk getuigenis af te leggen van het evangelie.

En hij zei iets heel duidelijk: dat er ook onder ons mensen zijn die, met hun gewijde leven, schandaal in de kerk hebben veroorzaakt.

Ik geloof dat de kerk en de bisschoppen ook moeten reflecteren over het woord vergeving, namens alle herders of van die mensen die mogelijk aanleiding geven tot schandaal of pijn.

En ten derde, iets belangrijks: we moeten niet vergeten dat we niet alleen zijn en dat we niet alleen moeten werken, ieder in zijn eigen bisdom, of het mooi, klein of groot is.

We moeten elkaar ondersteunen en getuigen van werken in gemeenschap en broederschap. We moeten die houding van “mijn grenzen en jouw grenzen” loslaten. Er moet meer broederschap zijn, maar ook samenwerking tussen de bisschoppen en hun respectieve jurisdicties. Dat is wat ik zou benadrukken.

V: De paus heeft opgeroepen tot dialoog, eenheid en dat woorden en harten moeten worden opengelegd. Peru ondervindt al jaren een diepe politieke crisis. Welke rol kan de bisschoppenconferentie spelen om deze verdeeldheid te overwinnen zonder zelf een politieke actor te worden?

I would like to highlight three things.

Eerst, de periode vóór de komst van de paus. Een reeks kansen voor ontmoetingen met veel mensen werd gecreëerd. Maar ten tweede, ook met veel mensen die het gevoel hebben dat ze niet worden gehoord.

Soms ontdekt men dat zij geloven dat wij de reden zijn waarom zij niet worden gehoord. Maar ik blijf niet hangen bij wat zij zeiden; ik concentreer me op hun behoefte om gehoord te worden.

Daarom moet een bisschoppenconferentie openstaan voor dialoog en luisteren, wat de realiteit ook is waarin mensen gehoord willen worden, wat de behoefte, pijn of het lijden is dat iemand kan hebben in relatie tot wat hij of zij begrijpt, ziet of heeft gevoeld van de kerk.

Ik geloof dat de eerste houding die we moeten hebben is dat de huidige boodschap van de paus ons laat inzien dat we de realiteit van de afwezigheden die hebben bestaan in ons episcopale ministerie onder ogen moeten zien.

En ten derde, om een programma van vertrouwen op te stellen, van een veilige kerk, die veiligheid biedt en evangeliseert.

V: In Pucallpa sprak de paus over geweld tegen vrouwen en minderjarigen, seksueel misbruik en de stilte die vaak compliciteit en straffeloosheid verbergt. Wat moet de Peruaanse kerk nu doen om geloofwaardig te zijn op dit gebied en het vertrouwen van de mensen te versterken?

Ik geloof dat wat al wordt gedaan via de luistercommissies en de mensenwaardigheidscommissies moet worden uitgebreid; het moet zichtbaarder worden.

Het kan niet langer alleen enkele mensen betreffen. We moeten in plaats daarvan proberen professionele en gekwalificeerde individuen te betrekken, omdat het niet genoeg is dat alleen ik luister als ik met een bepaalde moeilijkheid word geconfronteerd. Er moet ook een definitieve en nauwkeurige reactie zijn. Met andere woorden, een die naar de waarheid wijst, maar ook naar een oplossing.

Dus ik geloof dat ook. De paus wijst, in het licht van dit geweld, dat in sommige gevallen schijnbaar alledaags is geworden, onze aandacht erop dat we veel meer op basis van mensenwaardigheid moeten werken.

Maar dit is niet alleen gebaseerd op een menselijke bezorgdheid. Het evangelie zelf zegt al: “Wat heb je gedaan met je broer? Waar is je broer?”

Dit is het belang dat we door ons geloof moeten voelen: de verantwoordelijkheid om voor anderen en hun problemen te zorgen en de verschillende realiteiten moeten ons, door het geloof, niet onverschillig laten voor mensenhandel, drugs, alcoholisme, institutionele onverschilligheid en het gebrek aan bevordering van geïntegreerde menselijke ontwikkeling.

Het is een onderwijs dat vaak leidt tot een leegte, een gebrek aan gezondheidszorg, en daarmee al de corruptie die bestaat.

Ik geloof dat we hoop hebben dat Peru een betere weg zal volgen, maar we kunnen het niet alleen. En de kerk kan een belangrijke rol spelen binnen zijn jurisdicties en als bisschoppenconferentie, als broeders en zusters.

V: De paus heeft opgeroepen tot een kerk die dichter bij de mensen loopt, vooral de armen, inheemse volken en degenen die in de meest afgelegen gebieden leven. Welke concrete gevolgen denkt u dat de Peruaanse bisschoppenconferentie uit dit bezoek zal trekken?

Allereerst, in plaats van persoonlijk te spreken, wil ik mijn gedachten uitdrukken als die van de hele conferentie. Dit zal ons leiden tot het houden van een vergadering over de homilieën van de paus en de pastorale uitdagingen die hij ons heeft achtergelaten.

Ik wil naar mijn broederbisschoppen luisteren. We leven in een synodale tijd. Deze tijd betekent luisteren en onderscheiden om te weten welke richting we op moeten.

Maar wat mij betreft, zou ik zeggen dat de conferentie wordt vernieuwd door de aanwezigheid van de paus in Peru.

De boodschappen zijn een uitdaging voor de universele kerk, maar vooral voor Peru, omdat hij ons heeft gesproken over onze realiteiten.

Wat moeten we doen om te evangeliseren? Het gaat niet zozeer om te concurreren, want soms geloven we dat wanneer een priester of bisschop over deze problemen spreekt, mensen zeggen: “Hij is een politicus.” Maar wanneer we liefde praktiseren, zeggen ze: “Hij is een heilige, een goed persoon, een genereus persoon.”

We moeten daarom deze twee realiteiten samenbrengen, omdat beide evangelisch zijn: proclamatie, aanklacht en het getuigenis van het leven van iemand.

Ik geloof dat de uitdaging groot is, maar ik wil niet anticiperen op wat de conferentie gaat doen, omdat dat een gebrek aan respect voor de conferentie zelf zou inhouden, die uit meer dan 50 bisschoppen bestaat.

V: Een gedachte nu over Chiclayo. Maar eerst, wie was vader Roberto? Wie was bisschop Prevost, en later Leo?

Als Augustijnse missionaris was hij een man die dicht bij de mensen stond, die goed kon luisteren en met hen kon meelopen.

Als bisschop van Chiclayo was hij een superactieve man, zeer praktisch en zeer technisch, in staat om te zeggen: “Dit moet vandaag worden opgelost, niet morgen of de dag daarna.”

Daarom, in de verschillende realiteiten, wist hij dicht bij de mensen te blijven, omdat hij met hen at. Hij was dichtbij hen in hun activiteiten, niet alleen religieus maar ook sociaal, in de zin dat als het iemands verjaardag was, hij ging en hen ontmoette.

Het was niet zozeer omdat hij hetzelfde deed als anderen, maar omdat hij in staat was om met de andere persoon, met mensen, in hun dagelijks leven in dialoog te gaan.

Wie was vader Roberto? Wie was bisschop Roberto? Hij was een man die, door zijn blik en zijn luisteren, aandachtig was om te reageren op de behoeften van anderen.

Misschien niet door grote activiteiten, maar van persoon tot persoon, wat belangrijk is.

En wat we vandaag zien is de som van veel mensen, iets dat moet worden benadrukt. Het was niet een activiteit die hij voor iedereen uitvoerde, maar een activiteit die hij met een naam en achternaam voor elke persoon die hij onderweg in Chiclayo tegenkwam uitvoerde.

Tweede, in het gezicht van tegenspoed trok hij zich niet in zichzelf terug. Hij ging de tegenspoed tegemoet.

En zoals hij zelf zegt: “In het gezicht van tegenspoed moeten we ons niet terugtrekken of verbergen. We moeten het onder ogen zien, maar met de kracht van Christus.”

Vanzelfsprekend, met die kracht van Christus. Hij had het al, en hij heeft het nog steeds.

En ik geloof dat dit is hoe hij met dingen omgaat.

Sommigen zeggen dat het een Amerikaanse kracht is, een praktische. Misschien is dat zo, want hij kan zijn eigen natuur niet ontkennen.

Maar die natuur wordt verrijkt door het getuigenis en leven van de eenvoudige kerk van Chiclayo, in haar gebruiken, in haar manier van mensen te behandelen, in haar geloof en in de structuren waarmee hij werd opgeroepen te werken, structuren die al waren gevestigd.

Want hij kwam niet aan in een bisdom dat nog moest worden gebouwd; het was al gevestigd. Maar hij gaf het een nieuwe schittering, met zijn professionele wijsheid en zijn voorbereiding als theoloog en canonist, wat hem grote stature gaf.

Hij kon met jongeren omgaan, hij kon de dagelijkse realiteit onder ogen zien zonder erop verrast te zijn, noch op zoek zijn om op te vallen, maar gewoon als één onder de anderen te zijn.

Hij is een broer. Ik ken hem beter door dit werk dan door de bisschoppenconferentie, waar veel mensen spreken en hij luistert. Zijn bijdragen waren precies.

Roberto, wat zegt de wet? Wat zeggen de statuten van de conferentie?

Hij kende de statuten en het canoniek recht uit zijn hoofd.

We hadden ook de kans om samen te werken aan de commissie voor het luisteren naar slachtoffers.

Hij had een luisterhouding en was precies in het vinden van oplossingen die binnen zijn bereik lagen.

Hij stelde enkele verordeningen, enkele richtlijnen voor de conferentie op, waarmee we begonnen te begrijpen hoe we moesten handelen, of welk proces we moesten volgen, bij het helpen van een slachtoffer.

We begonnen die reis met hem, die ons, dankzij paus Franciscus en de huidige tijden, nu heeft gebracht tot het punt waarop we schaatsen moeten aantrekken, omdat we niet langer in schoenen kunnen lopen, maar schaatsen moeten dragen, omdat de realiteit het vereist.

Het probleem kan gisteren zijn ontstaan, maar de oplossing moet vandaag zijn, niet morgen.

V: We hebben een Peruaanse paus.

Dat hebben we zeker. Een paus die tot de universele kerk behoort, maar met een Peruaanse smaak.

V: Toen u, als president van de Peruaanse bisschoppenconferentie, de paus verwelkomde, die ook dit land kent en deel uitmaakt van de Peruaanse kerk, wat betekende dit voor u?

Allereerst, een zeer grote verrassing.

Zeker, de wensen zijn daar. We weten dat het de actie van de Heilige Geest is die op dat moment kiest.

Het was een grote verrassing. Een grote verrassing die immense vreugde bracht. In het begin wisten we niet wat te doen met zo’n prachtig geschenk.

Het is alsof iemand je iets zo groots geeft dat het je eigen vermogen om het te begrijpen overstijgt.

Ik wist niet wat dit allemaal betekende. Langzaam begonnen we het te verwerken.

Hoewel hij tot de universele kerk behoort, begon Peru zich vanaf die middag te onderscheiden, met de verrassing van een Peru dat ontdekte dat de paus in Peru was geweest, dat hij een herder was geworden in dit Peruaanse land en dat hij de Peruaanse nationaliteit had aangenomen uit eigen keuze.

Het is een onverdient geschenk, maar God, in zijn oneindige barmhartigheid, heeft op Peru gekeken om onze geest te verheffen temidden van lijden, pijn en zoveel omstandigheden die we in het leven meemaken: sterfgevallen, broeders en zusters die tegen elkaar zijn verdeeld, situaties die moeilijk te overwinnen zijn.

Daarom is het werk van verzoening een taak die nog moet worden uitgevoerd; het is nog niet voltooid.

Daarom zijn er vaak gevoelens van confrontatie of, soms, gevoelens van zulke grote gevoeligheid.

Moeten ze geheeld worden? Ja.

Maar God, in zijn oneindige barmhartigheid, heeft ons een gift gegeven, en dat cadeau is paus Leo.

En hij zegt ons: “Jullie zijn niet alleen. Ik ben bij jullie.”

V: Voelt Peru al nostalgie voor paus Leo?

Meer dan nostalgie, vreugde. Een vreugde die ons zekerheid geeft, die ons vertrouwen geeft, omdat ik weet dat we hem niet zijn kwijtgeraakt, maar dat we zijn verrijkt als land en als het volk van God.

Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik gewoon hier.

© Dicastery for Communication – Vatican News

Naar deze bron

Andere berichten

Delen