Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Tien contemplatieve kloosters bereiden duizenden rozenkransen voor de apostolische bezoek van paus Leo XIV aan Spanje. De kleine handgemaakte voorwerpen zijn voortgekomen uit stilte, gebed, handarbeid en de hulp van jonge vrijwilligers.
Door Silvina Pérez
Een onzichtbare draad, geweven van hoop, houten kralen en door arbeid versleten handen, baant zich in stilte een weg door Spanje deze dagen. Het begin ligt in de gekloosterde kloosters verspreid over Castilië, Navarra, Catalonië en Andalusië, en het reikt helemaal tot de menigte pelgrims die wachten op paus Leo XIV.
Het is de draad van rozenkransen: kleine zakformaat schatten die zijn gevormd in de stilte van de kloosters en een van de meest betekenisvolle symbolen zijn geworden om het bezoek van de paus te begeleiden.
Achter elke kraal schuilt een verborgen leven, een lage en bescheiden stem, een arbeid van liefde die nooit in officiële schema’s of uitgezonden beelden zal verschijnen. Toch is het in die kloosters dat men een glimp kan opvangen van een wereld die Spanje ooit innig kende en nu schijnt te zijn vergeten.
“In ons land zijn er meer dan zevenhonderd kloosters. We zijn een van de grote monastieke realiteiten ter wereld,” legt Alejandro Simón van Fundación Contemplare uit, het netwerk dat al jaren contemplatieve gemeenschappen helpt zich te onderhouden door middel van ambachtelijk werk en, bovenal, door de spirituele band die zij aangaan met degenen die hen bezoeken of de verborgen schoonheid ontdekken die zich achter de deuren van een klooster bevindt.
De rozenkransen
Deelname aan de pelgrimage van de paus
De kloosters zijn niet geïsoleerd van de wereld. Ze bestaan buiten de dominante logica van haast en lawaai. Ze blijven aan de rand van politieke en sociale tumult. En toch, paradoxaal genoeg, hebben ze door de voorbereidingen voor het bezoek van de paus plotseling weer aandacht gekregen.
Het idee van de rozenkransen werd bijna natuurlijks geboren: een eenvoudig en bescheiden voorwerp dat in staat is het bezoek van paus Leo XIV te vergezellen. Fundación Contemplare begon kloosters in het hele land te benaderen om te vragen of het mogelijk was om binnen enkele weken enkele duizenden rozenkransen te produceren.
Het antwoord was onmiddellijk.
“Ze zeiden allemaal ja,” zegt Simón. “Niet vanwege de omvang van de aanvraag, die enorm is voor gemeenschappen met zeer weinig leden, maar omdat ze begrepen dat dit een manier was om deel te nemen aan de pelgrimage van de paus.”
Sindsdien is het ritme van het werk binnen de kloosters veranderd. In de geurige werkplaatsen van was en hout, in de naaiateliers en kleine ambachtelijke studio’s, hebben monniken en nonnen hun uren arbeid vermenigvuldigd. Sommigen assembleren de kralen één voor één; anderen bereiden de kruisen of kleine stoffen zakjes voor waarin de rozenkransen zullen worden uitgedeeld.
Samen werken
De bijdrage van vrijwilligers
In veel kloosters zijn ook jonge vrijwilligers aangekomen om te helpen. Universiteitsstudenten, gezinnen en parochiegroepen hebben de drempels van de gekloosterde conventen overschreden om in stilte samen te werken met de religieuze gemeenschappen. Voor velen van hen is het hun eerste directe ontmoeting geworden met het contemplatieve leven.
“Ze ontdekken een wereld die ze niet kenden,” legt Simón uit. “Een wereld waar de tijd een ander ritme heeft, waar werk zonder angst wordt gedaan en waar stilte geen leegte maar aanwezigheid is.”
De rozenkransen zijn geen luxeproducten. De meesten zijn gemaakt van eenvoudige hout, touw en kleine metalen crucifixen. Toch ligt hun waarde in die eenvoud. Elk brengt de tijd met zich mee die nodig was om het te realiseren, gebed en het verborgen offer van de persoon die het gemaakt heeft.
Voor de contemplatieve gemeenschappen is het bezoek van de paus meer dan een nationale gebeurtenis geworden. Het is een kans om de samenleving eraan te herinneren dat het kloosterleven nog steeds bestaat, vaak stil, discreet en met moeite, maar het is nog steeds levend.
Veel kloosters in Spanje worden geconfronteerd met de problemen die gepaard gaan met verouderende gemeenschappen, economische ontberingen en een gebrek aan roepingen. Sommige hebben zich de laatste jaren moeten sluiten. Anderen overleven dankzij de verkoop van snoep, borduurwerk, iconen, zeep of andere handgemaakte producten.
Rozenkransen klaar om te gaan
Een netwerk van gebed
En toch, ondanks hun kwetsbaarheid, blijven deze kloosters een onzichtbaar netwerk van gebed onderhouden dat veel gelovigen nog steeds als essentieel beschouwen.
“Er zijn mensen die ons voortdurend om gebeden vragen,” zegt Simón. “Voor ziekten, familiesituaties, werkloosheid, eenzaamheid. De kloosters dragen een enorme spirituele last die vaak onzichtbaar blijft.”
Om deze reden zijn de rozenkransen die zijn voorbereid voor het pausbezoek meer dan alleen maar eenvoudige devotionele objecten. Ze zijn ook een teken van de verborgen aanwezigheid van het contemplatieve leven in de Kerk en in de samenleving.
In de komende dagen zullen duizenden pelgrims een van deze rozenkransen in hun handen ontvangen. Weinig zullen weten waar het vandaan komt. Weinig zullen zich de stilte van het klooster, de geduldige arbeid van oudere handen of de stille gesprekken die de creatie daarvan begeleidden, kunnen voorstellen.
Maar in elke rozenkrans zal iets van die verborgen wereld blijven: het gebed van kloosters die, vanuit hun muren, de reis van de Kerk blijven begeleiden.
De rozenkransen
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
© Dicastery for Communication – Vatican News
