St. Monica: De volhardende moeder van St. Augustinus die nooit opgaf
Catholic News Agency |
27 augustus 2025
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Op 27 augustus herdenkt de katholieke kerk St. Monica, een voorbeeldige vrouw wiens vrome gebeden leidden tot de bekering van haar zoon, St. Augustinus. Geboren in 332 in Tagaste, Noord-Afrika, was ze getrouwd met de onredelijke Patricius, die aanvankelijk weigerde hun kinderen te laten dopen. Na het overlijden van haar man in 371 werd Augustinus, haar oudste zoon, geconfronteerd met zijn eigen zonden en de sekte van het Manicheïsme. Ondanks haar verdriet bleef Monica voor hem bidden. Onder invloed van bisschop Ambrosius van Milaan bekeerde Augustinus zich in 387, kort voor de dood van Monica. Ze stierf op 56-jarige leeftijd en werd een inspiratiebron voor ouders die worstelen met kinderen die de katholieke geloof verlaten.
(foto credit: Luis Tristán, Public domain, via Wikimedia Commons)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op Goede Vrijdag gedenken we het lijden en de dood van Jezus Christus. Maar waarom lijden en dood, waarom zoveel ellende in de wereld? We stonden er op deze dag bij stil. Naast de kruisweg - en in de kathedraal ook de lamentaties, de klaagzangen - vieren we op Goede Vrijdag de liturgische plechtigheden waarin het Lijdensverhaal van Jezus centraal staat.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Liturgie van de Passie van de Heer: ‘Jezus transformeerde kruisiging in verlossing
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV leidt de plechtige liturgie van de Passie van de Heer op Goede Vrijdag in de Sint-Pietersbasiliek, en pater Roberto Pasolini, OFM Cap, de Prediker van het Pauselijk Huis, benadrukt in zijn preek dat door de Via Crucis te lopen, de Heer de moeilijkste gehoorzaamheid heeft geleerd: die van liefde voor de ander, zelfs wanneer de ander als een vijand verschijnt.
Door Deborah Castellano Lubov
Paus Leo XIV heeft op Goede Vrijdagmiddag de liturgie van de Passie en Dood van Onze Heer Jezus Christus in de Sint-Pietersbasiliek geleid. Goede Vrijdag is de enige dag van het jaar waarop de Heilige Mis niet wordt gevierd.
De Kerk viert de Plechtige Liturgie van de Passie van de Heer, die uit drie delen bestaat: de Liturgie van het Woord, die culmineert in de zang van de Passie volgens Sint Johannes; de Aanbidding van het Kruis; en de ontvangst van de Heilige Communie.
Na de proclamatie van de Passie hield de Prediker van het Pauselijk Huis, pater Roberto Pasolini, OFM Cap, de homilie.
Jezus liet zich leiden naar de grootste liefde
Pater Pasolini begon met de herinnering dat de liturgie ons op deze heilige dag uitnodigt om de Passie van de Heer te overdenken, en waarschuwde dat het kruis van Christus het risico loopt onbegrijpelijk te blijven als we het als een geïsoleerd feit zien, als een plotseling en onverklaarbaar voorval, maar het is eerder het hoogste punt van een reis.
Het is in feite, verbaasde hij zich, de vervulling van een leven waarin Jezus leerde te luisteren naar en de stem van de Vader te verwelkomen, zich laat leiden naar de grootste liefde.
Hij herinnerde eraan dat de liturgie ons tijdens de dagen van de Heilige Week heeft geleid om te luisteren naar de zogenaamde "Songs of the Servant of the Lord," poëtische teksten waarin de profeet Jesaja de figuur schetst van een mysterieuze Dienaar waardoor God redding aan de wereld brengt van kwaad en zonden. Pater Pasolini merkte op dat we er zojuist naar geluisterd hebben.
Hij herinnerde zich dat in het eerste lied, de Dienaar wordt geïntroduceerd als iemand die door de Heer is geroepen om "de ogen van de blinden te openen en 'gevangenen uit de gevangenis te brengen, uit de kerker degenen die in duisternis verblijven,'" maar dit op een precieze manier te doen, zonder geweld en met grote zachtheid.
Erkendend dat de Dienaar een zoeker van leven moet zijn temidden van de duisternis van het kwaad, merkte de Prediker op dat een dergelijke missie niet eenvoudig te omarmen is.
Dat gevoel dat alle inspanningen tevergeefs zijn
In het tweede lied ervaart de Dienaar, na zich in te spannen om zijn missie te vervullen, het bittere gevoel dat al zijn inspanning om goed te doen tevergeefs is geweest, denkend dat het goede dat is gezaaid geen vruchten lijkt te dragen.
"Het is een crisis die vroeg of laat iedereen bereikt die heeft gekozen om de Heer te volgen: het gevoel dat je in cirkels draait, dat je nergens komt, dat je trouw blijft aan iets dat geen zichtbaar resultaat oplevert," erkende hij.
Maar in werkelijkheid, drong pater Pasolini aan, is het slechts een indruk.
In het derde lied realizeert de Dienaar zich dat degenen die hij wil helpen reageren met vijandigheid, woede en zelfs geweld. Toch, merkte de prediker op, gaat de Dienaar verder op het pad dat door de Heer is aangegeven, zonder te vluchten.
In het vierde lied waarschuwde pater Pasolini, gebeurt er iets schokkends. "Het geweld dat de Dienaar wordt aangedaan is zo intens dat het zijn gezicht verminkt, waardoor hij onherkenbaar wordt..."
Toch heeft hij precies langs dit pad, zei hij, geleerd het kwaad dat hij ontvangt niet terug te geven.
De Liturgie van de Passie Liturgie in het Vaticaan (@Vaticaanse Media)
Jezus brak de keten
Na het reflecteren op elk van deze liederen, gaf pater Pasolini een krachtige herinnering dat Jezus niet alleen naar deze liederen luisterde, maar ze volledig interpreteerde en leefde.
Met het volledige vertrouwen in de wil van de Vader, transformeerde de Heer, zei de Pauselijke Prediker, Zijn kruisiging in een evenement van redding."
Hij betreurde dat de wereld, wanneer deze wordt geconfronteerd met kwaad, slechts twee paden kent: dat van overgave aan het kwaad of het teruggeven, en zei: "We zien dit voortdurend: in oorlogen, in verdeeldheid, in de wonden die onze relaties markeren."
"Jezus," merkte pater Pasolini op, "brak deze keten niet door zich met grotere kracht op te dringen," maar door te ontvangen wat Hem overkwam, met de dramatische gebeurtenissen van de Passie.
"Zo leerde Christus, door de Via Crucis te lopen," zei hij, "de moeilijkste gehoorzaamheid: die van liefde voor de ander, zelfs wanneer de ander als een vijand verschijnt."
De Capucijnse prediker betreurde dat we leven in een wereld waarin de stem van God het gedeelde pad van de mensheid niet meer leidt zoals vroeger. "Oorlogen stoppen niet, onrecht vermenigvuldigt zich en de meest kwetsbaren betalen de prijs."
De keuze om tegen de stroom in te gaan en het voorbeeld van de Heer te volgen
Hij zei dat het lijkt alsof er een verenigende woorden of lied ontbreekt die de mensheid kan leiden naar een rechtvaardigere en broederlijke wereld.
"En toch kan men juist in dit scenario iets verrassends zien: een stille menigte van mensen die ervoor kiezen een andere stem te horen, die sommigen duidelijk herkennen als de wil van God," terwijl "anderen deze beschouwen als een diepe en onontkoombare oproep van het geweten."
Hij zei dat sommigen ervoor kiezen naar dit lied te luisteren. "Het zijn normale mannen en vrouwen die, soms zonder het zelfs te beseffen, dezelfde weg lopen als de Dienaar van de Heer."
"Ze verrichten geen buitengewone daden," zei pater Pasolini, maar, "ze staan gewoon elke dag op en proberen van hun leven iets te maken dat niet alleen henzelf, maar ook anderen dient."
Hij zei dat het dankzij hen is dat het kwaad niet het laatste woord heeft en de geschiedenis niet eindigt in geweld.
"Deze menigte getuigt ervan dat de liederen van die Dienaar, waarin God zich verblijdt," prees hij, "blijven weerklinken in het menselijke hart, wachtend op iemand die bereid is ze te vertalen naar de concrete "partituur" van zijn of haar eigen leven, zelfs wanneer dit betekent het kruis te dragen."
De wereld moet worden gered
Gisteren zoals vandaag, benadrukte hij, moet de wereld worden gered van het geweld van het kwaad, van onrecht dat doodt, van verdeeldheid die vernederd.
"Maar deze redding zal niet van bovenaf neerdalen, noch kan deze worden gegarandeerd door politieke, economische of militaire beslissingen," maar in plaats daarvan merkte pater Pasolini op, "wordt de wereld voortdurend gered door degenen die bereid zijn de liederen van de Dienaar van de Heer te omarmen als de manier waarop zij hun leven leven."
Dit, zei hij, is wat de Heer Jezus deed toen Hij de wil van de Vader serieus nam en deze omarmde als een "partituur" die tot het einde moet worden uitgevoerd, "met luide kreten en tranen, en deze avond, voegde hij eraan toe, "is de "partituur" van het Kruis ook aan ons toevertrouwd."
"We kunnen het vrij ontvangen als we accepteren dat er geen moeilijke omstandigheid is die niet kan worden onder ogen gezien, geen schuldige op wie we de vinger moeten wijzen, geen vijand die ons kan verhinderen lief te hebben en te dienen," drong de Pauselijke Prediker aan.
De Heer heeft ons nodig als Zijn instrumenten
In plaats daarvan moeten we beseffen, onderstreepte hij, "dat er alleen ons is, die-door te kiezen het kwaad niet terug te geven, door geduldig te blijven in beproevingen, door in het goede te geloven, zelfs wanneer de duisternis alles lijkt te verzwelgen, de dienaren kunnen worden die de Heer wil gebruiken om redding naar de wereld te brengen."
"In een tijd als de onze, zo verscheurd door haat en geweld, waar zelfs de naam van God wordt ingeroepen om oorlogen en doden beslissingen te rechtvaardigen," zei hij, "worden wij Christenen geroepen om de Kruis van de Heer te benaderen."
Hij zei dat we dit zonder angst en met vol vertrouwen moeten doen, wetende dat de "troon" vanwaar men leert te regeren, is die waar we ons leven in de dienst van anderen stellen."
En zo moedigde pater Pasolini aan, "Als we vasthouden aan 'onze belijdenis van het geloof', zullen onze dagen stem geven aan zowel vreugde- als leedliederen-die mysterieuze "partituur" van het Kruis waarin de noten van de grootste liefde kunnen worden herkend."
Bekijk de volledige video van de Viering van de Passie van de Heer
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Goede Vrijdag collecte Heilig Land een concreet teken van gemeenschap
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Een boodschap van de Custos van het Heilige Land dankt degenen die hebben bijgedragen aan de Goede Vrijdag-collecte die scholen, parochies, liefdadigheidswerken, sociale projecten en noodinterventies ondersteunt.
Vaticaans Nieuws
Terwijl de franciscaner custodians van het Heilige Land blijven putten uit de hoop en de betekenis van hun dienst vanuit de bron van Pasen, "kunnen we niet verbergen dat de tijd waarin we leven moeilijk is. Oorlog, geweld en onveiligheid hebben Gaza, Palestina, Israël, Libanon en Syrië getroffen," schrijft pater Francesco Ielpo, OFM, de Custos van het Heilige Land.
In een boodschap die op Goede Vrijdag werd gepubliceerd, sprak pater Ielpo zijn dank uit aan allen die hebben bijgedragen aan de Pauselijke Goede Vrijdag-collecte voor het Heilige Land, en merkte op dat dit "niet alleen een gebaar van solidariteit is, het is een concreet teken van gemeenschap met de Kerk van Jeruzalem."
Toegevoegd aan de instabiliteit en het lijden veroorzaakt door de oorlog, merkte de Custos op dat de lange afwezigheid van pelgrims "een reeds diep kritieke economische situatie heeft verergerd. Veel christelijke families die leefden dankzij pelgrimstochten hebben nu moeite om zichzelf te onderhouden. Jongeren vinden het steeds moeilijker om zich een toekomst hier, in hun eigen land, voor te stellen."
"De hoop zelf lijkt gewond te zijn in Bethlehem, in Jeruzalem, in Noord-Israël, evenals in Libanon en Syrië. In deze context weerklinken de woorden van de Heilige Vader sterk, die ons oproepen tot de urgentie van gebed en vasten voor vrede, en die firm vragen dat het conflict in het Heilige Land tot een einde komt," zei hij.
Dankzij de Collecte, voegde de Custos eraan toe, "kunnen we scholen, parochies, liefdadigheidswerken, sociale projecten en noodinterventies ondersteunen, en zo de christelijke aanwezigheid in de plaatsen van verlossing levend houden."
"Vandaag, meer dan ooit, worden we geroepen om niet alleen gebouwen te herbouwen, maar ook relaties, vertrouwen, hoop."
Bij het benadrukken van de noodzaak voor een cultuur van ontmoeting en vrede, die bereikt en bevorderd moet worden door onderwijs, jongeren en gezinnen, merkte pater Ielpo op dat "op Goede Vrijdag, terwijl we de kruisiging overdenken, we u vragen om het Heilige Land niet te vergeten. Vergeet ons niet in uw gebeden en ondersteun ons met uw genereusiteit."
Hij sluit af en bevestigt dat de nabijheid van gelovigen "een kostbaar teken van broederschap en hoop" is, en biedt de verzekering van gebeden aan, terwijl "we u wensen dat u de Pasen van de Heer leeft als een bron van nieuw leven."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Bisschop Liesen: “Liefde tot het uiterste is het fundament van de Kerk”
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Tijdens de eucharistieviering op Witte Donderdag 2 april 2026 heeft bisschop Liesen in zijn homilie stilgestaan bij de laatste uren van Jezus en de betekenis van de Eucharistie en de voetwassing. De bisschop nodigde de gelovigen uit om zich voor te stellen wat zij zelf zouden doen als zij nog 24 uur te leven hadden. […]
Het bericht Bisschop Liesen: “Liefde tot het uiterste is het fundament van de Kerk” verscheen eerst op Bisdom Breda.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Paus tegen de Oekraïense president: Mogen de vijandelijkheden stoppen en kan een rechtvaardige en blijvende vrede worden bereikt
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Tijdens een telefoongesprek met de Oekraïense president op vrijdagochtend, bevestigt paus Leo XIV zijn nabijheid bij het Oekraïense volk.
Vaticaans Nieuws
Paus Leo XIV sprak op vrijdagochtend, 3 april, telefonisch met Volodymyr Zelensky, de president van Oekraïne.
Volgens een verklaring van het persbureau van de Heilige Stoel, "verlengde de Heilige Vader tijdens het vriendelijke gesprek zijn beste wensen voor de paasdagen en herbevestigde zijn nabijheid bij het Oekraïense volk."
In de verklaring werd toegevoegd dat "zij vervolgens de humanitaire situatie bespraken, waarbij de urgentie werd benadrukt om ervoor te zorgen dat de nodige hulp de mensen die lijden onder het conflict bereikt."
Er werd ook verwezen naar inspanningen om humanitaire initiatieven te bevorderen, vooral met betrekking tot de vrijlating van gevangen genomen.
Tenslotte concludeerde de verklaring: "er werd opnieuw hoop uitgesproken dat, met de inzet en samenwerking van de internationale gemeenschap, de vijandelijkheden zo snel mogelijk kunnen stoppen en een rechtvaardige en duurzame vrede kan worden bereikt."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Paus en Israëlische president bespreken de noodzaak om alle kanalen van dialoog te heropenen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV en de president van de staat Israël, Isaac Herzog, hebben vrijdagmorgen telefonisch gesproken ter gelegenheid van de paasfeesten. Het gesprek concentreerde zich op de noodzaak om een einde te maken aan het ernstige aanhoudende conflict.
Door Vatican News
Op vrijdagochtend, 3 april, vond er een telefonische conversatie plaats tussen paus Leo XIV en de president van de staat Israël, Isaac Herzog, ter gelegenheid van de paasfeesten.
Volgens een verklaring van het persbureau van de Heilige Stoel die het gesprek bevestigde, werd "tijdens het gesprek de noodzaak herhaald om alle mogelijke kanalen voor diplomatiek dialoog te heropenen, om een einde te maken aan het ernstige aanhoudende conflict, met het oog op het bereiken van een rechtvaardige en duurzame vrede in het hele Midden-Oosten."
"Naarmate het gesprek vorderde," concludeerde de nota van het persbureau van de Heilige Stoel, "was de aandacht gericht op het belang van de bescherming van de burgerbevolking en de bevordering van de eerbied voor internationaal en humanitair recht."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Fr. Ibrahim Faltas, hoofd van de scholen van de Custodia van het Heilige Land, reflecteert op hoe op de ochtend van Goede Vrijdag 10 franciscanen in staat waren om de oude rite van de Kruisweg door de Oude Stad van Jeruzalem uit te voeren.
Door Fr. Ibrahim Faltas*
Sinds 28 februari is het niet mogelijk geweest om ten volle het aangrijpende liturgische seizoen van de Vastentijd te beleven vanwege de oorlog die zich door het Midden-Oosten heeft verspreid, met zelfs gevolgen voor Jeruzalem. Om dezelfde reden zullen we niet in grote aantallen kunnen samenkomen om deel te nemen aan de rituelen en liturgieën van het Paastriduum, dat al duizenden jaren stevig verbonden is met de plaatsen die getuige waren van en de leven van onze Heer hebben meegemaakt, en later zijn pijnlijke Passie en Dood.
De dagen en uren van het Paastriduum afwisselend tussen de pijn van een verraden en ontkende Jezus, zijn arrestatie en doodvonnis, de duisternis van eenzaamheid en de overgave aan de wil van de Vader, voordat hij eindelijk het Licht ziet.
De Kruisweg op Goede Vrijdag 2026 door de Oude Stad van Jeruzalem, mediterend over Jezus' lijden onder het gewicht van het Kruis langs de Via Dolorosa, werd bijgewoond door slechts 10 franciscanen, geleid door de Custos van het Heilige Land, Fr. Francesco Ielpo.
De franciscanen nemen deel aan de Kruisweg in Jeruzalem
Ik herinner me de Kruisweg op Goede Vrijdag 2020, toen, vanwege de pandemiebeperkingen, alleen de toenmalige Custos, Fr. Francesco Patton, ikzelf en de Guardian van de Heilige Redder, Fr. Marcelo Cicchinelli, in staat waren om de Via Dolorosa te lopen, mediterend en biddend de devotie zo dierbaar aan pelgrims en lokale gelovigen-zonder hun aanwezigheid en onder het waakzame oog van ongeveer vijftig soldaten.
We weten niet precies wanneer de devotie tot de Kruisweg in de Oude Stad van Jeruzalem begon, terwijl mensen mediteerden over de lijden van Jezus onder het gewicht van het Kruis. We kunnen ons voorstellen dat Maria, de Moeder van God, dezelfde weg als haar Zoon heeft afgelegd, misschien kort na Zijn Dood; we kunnen de pijn voorstellen in het treurende hart van een Moeder die opnieuw de stenen ziet waarop haar Zoon viel, Zijn voetstappen hoort, en blijft lijden door de vernederingen die Hij heeft ondergaan.
Fr. Francesco Ielpo, Custos van het Heilige Land, tijdens de Kruisweg
De pelgrim Egeria had het nieuws verspreid van de religieuze praktijk in Jeruzalem die de Passie van Jezus herdenkt op de exacte plaatsen waar deze had plaatsgevonden. Veel pelgrims, chronisten en historici hebben sporen van deze devotie achtergelaten, maar het is waarschijnlijk dat de devotie van Sint Franciscus tot de Passie van de Heer Jezus deze vrome praktijk een impuls heeft gegeven, als een vrucht van zijn pelgrimtocht van vrede naar het Heilige Land. De Heilige van Assisi hield enorm veel van Jezus; hij had de Heilige Reis ondernomen met een sterke wens om de Heilige Plaatsen te bezoeken en er voor te zorgen. Ik hou ervan te denken dat het precies op de Via Dolorosa was waar Sint Franciscus de wens koesterde dat zijn broeders de hoeders van de Heilige Plaatsen zouden worden. Hij hield teder van het Kind Jezus; hij wilde Hem herinneren en Hem altijd voor ogen en in zijn hart houden door de eerste kerststal in Greccio op te zetten.
Sinds 1333-bijna zevenhonderd jaar-hebben we de herinnering aan de Plaatsen van Verlossing bewaard, en bij mandaat van de Heilige Stoel sinds 1342, toen paus Clemens VI ons officieel vroeg "om in de Heilige Plaatsen te verblijven en daar gezongen missen en de Goddelijke Officieel te vieren." Voor ons franciscanen is dit een privilege dat we jaloers beschermen en een eer die ons in staat stelt om moeilijkheden en tegenslagen het hoofd te bieden in een door Gods aanwezigheid geheiligd land, dat echter gewond en verbitterd is door conflicten en spanningen.
De Kruisweg door de Oude Stad van Jeruzalem
Op de reis die ons zal leiden naar het Heilige Pasen 2026, zijn we geweld, dood en verdriet tegengekomen voor het lijden van zoveel broers en zusters die zoveel rechten zijn ontzegd, die liefde is onthouden. We kunnen echter een broederlijke vreugde en een grote eer voor de Custodia van het Heilige Land opmerken: de Heilige Vader, paus Leo XIV, vroeg persoonlijk dat het Fr. Francesco Patton zou zijn, de voormalige Custos van het Heilige Land, die de meditaties voor de Kruisweg zou voorbereiden, die elk jaar in het Colosseum worden gevierd en geleid door de Pontiff zelf. Een moment van genade voor de Custodia van het Heilige Land temidden van veel beproevingen voor een land dat getuige was van het lijden van Christus, nu weerspiegeld in het lijden van een gewonde en getroebleerde mensheid.
*Hoofd van de scholen van de Custodia van het Heilige Land
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Stations van de Kruis Meditaties: ‘Geloof, hoop, liefde moeten tot leven komen in de echte wereld
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De persdienst van de Heilige Stoel publiceert de meditaties voor de Goede Vrijdag 'Via Crucis' in het Colosseum, waarin p. Francesco Patton het voorbeeld van St. Franciscus schetst van hoe christenen de goddelijke deugden van geloof, hoop en liefde in de echte wereld kunnen belichamen.
Door Devin Watkins
Bij elk van de veertien staties van de Via Crucis verkent p. Patton's woorden verschillende aspecten van het christelijke leven in het licht van de evangelielezingen en fragmenten uit de geschriften van St. Franciscus, terwijl de Kerk 800 jaar sinds zijn dood herdenkt.
"Deze route is niet gereserveerd voor de vrome of degenen die een rustige ruimte voor gebed zoeken," zegt hij in zijn inleiding. "In plaats daarvan bevinden we ons, net als in de tijd van Jezus, in een chaotische, afleidende en rumoerige omgeving, omringd door mensen die ons geloof in Hem delen, maar ook door degenen die Hem bespotten of beledigen. Zo is de realiteit van ons dagelijks leven."
"De kruisweg is niet bedoeld voor degenen die een onberispelijk vroom of abstract verinnerlijkt leven leiden," zegt p. Patton. "In plaats daarvan is het de oefening van iemand die weet dat geloof, hoop en liefde belichaamd moeten worden in de echte wereld."
Nadat Jezus in de eerste statie ter dood wordt veroordeeld, zien we Hem "elke menselijke veronderstelling van macht" en de verleiding om macht te misbruiken ontmaskeren, hoewel het door God is gegeven.
"St. Franciscus van Assisi," zegt p. Patton, "herinnert ons eraan dat elke persoon in autoriteit verantwoording aan God moet afleggen voor de manier waarop zij hun macht uitoefenen," terwijl ze oorlogen beginnen of beëindigen, oordelen vellen, zich bezighouden met economische activiteiten of menselijke waardigheid bevorderen of vernietigen.
Wanneer Jezus zijn kruis opneemt in de tweede statie, voelen we afschuw en een verlangen om te vluchten voor elke vorm van pijn of schande.
"Verlos ons, Jezus, van de angst voor het kruis," bidt p. Patton. "Geef ons de genade om het pad te volgen dat U bent gegaan en om geen andere glorie te zoeken dan in uw kruis."
Wanneer Jezus in de derde statie valt, worden we eraan herinnerd dat Jezus' leven van "continue nederigheid en bescheidenheid" was, aangezien Hij zijn glorie opgaf om mens te worden.
"Deze val is een voorproefje van een nog dieper afschuw," zegt p. Patton: "De afdaling in het rijk van de doden en een overgave aan het raadsel van de dood-de val die op ieder van ons wacht aan het einde van dit aardse leven."
Wanneer Jezus zijn moeder ontmoet in de vierde statie, ervaren we de onnatuurlijke en onvoorstelbare pijn van alle moeders die het verlies van hun kinderen moeten doorstaan, of door ziekte, ongeluk, geweld of wanhoop.
"Schenk ons een moederlijk hart," bidt p. Patton, "zodat we het lijden van anderen kunnen begrijpen en delen, en op deze manier ook leren wat het werkelijk betekent om lief te hebben."
Wanneer Jezus hulp krijgt bij het dragen van zijn kruis van Simon van Cyrene in de vijfde statie, begrijpen we dat, ook al bood Simon niet vrijwillig zijn hulp aan Jezus, die stappen naast Hem zijn leven voor altijd veranderden en hem leidden om zijn eigen zonen te leren getuigen van Christus.
"Zelfs vandaag zijn er veel mensen over de hele wereld die ervoor kiezen om goed te doen voor anderen," herinnert p. Patton ons. "Velen van hen geloven zelfs niet in U, en toch-zelfs onbewust-helpen ze U het kruis te dragen."
Wanneer Veronica Jezus' gezicht afveegt in de zesde statie, zijn we getuige van haar simpele maar diepgaande gebaar van liefde, waardoor zij de bewaarder van zijn beeld als de Man van Smart was.
"Maak ons in staat om vandaag uw gezicht af te vegen," zegt p. Patton, "nog steeds bedekt met stof en bloed, nog steeds verminkt door elke daad die de waardigheid van de menselijke persoon vertrapt."
Wanneer Jezus de tweede keer valt in de zevende statie, zien we dat grote liefde sterker is dan de dood en onthult dat liefde zelf ons in het leven van God trekt.
"Wanneer U valt," merkt p. Patton op, "doet U dit om degenen op te richten die door onrecht, door leugens, door elke vorm van uitbuiting en geweld, en door de ellende geproduceerd door een economie die individuele winst zoekt in plaats van het gemeenschappelijk goed, verpletterd zijn."
Wanneer Jezus de vrouwen van Jeruzalem ontmoet in de achtste statie, herinneren we ons dat vrouwen altijd aanwezig zijn waar lijden is, en Jezus' eisende woorden ter harte nemen om Hem serieus te nemen.
"Geef ons nogmaals tranen, Heer," bidt p. Patton, "opdat ons geweten niet vervaagt in de mist van apathie en we niet ophouden volledig mens te zijn."
Wanneer Jezus de derde keer valt in de negende statie, begrijpen we dat het niet uitmaakt hoe vaak we vallen; wat echt belangrijk is, is dat Jezus er is om ons opnieuw op te richten met zijn barmhartigheid.
"U wilt," zegt p. Patton, "dat ieder van ons, aan uw zijde, de Vader bereikt en leven vindt-waarachtig leven, eeuwig leven-het leven dat niemand en niets ons ooit kan ontnemen."
Wanneer Jezus op de tiende statie van zijn klederen wordt beroofd, herinneren we ons dat autoritaire regimes, de onverschilligheid van de media en onze eigen morbide nieuwsgierigheid vandaag het schenden en ontzeggen van de menselijke waardigheid herhalen.
"Herinner ons, Heer, dat elke keer wanneer we de waardigheid van anderen niet erkennen, onze eigen waardigheid vermindert," bidt p. Patton.
Wanneer Jezus aan het kruis wordt genageld in de elfde statie, begrijpen we dat echte macht niet geweld of geweld is, maar de kracht van de liefde om het kwaad van de mensheid op ons te nemen en het met onze vergiffenis te vernietigen.
"U bent Koning en U heerst vanuit het kruis," zegt p. Patton. "U doet geen beroep op de vermeende kracht van legers, maar op de schijnbare machteloosheid van de liefde, die zich laat vasthechten aan het kruis."
Wanneer Jezus op het kruis sterft in de twaalfde statie, zijn we getuige dat zijn missie is voltooid, terwijl Hij naar de Vader terugkeert en ons met Hem meebrengt.
"Wij staan voor de Ene die, door de bedoeling van de Incarnatie te vervullen, voor ons het pad opent om de diepste betekenis van ons eigen leven te vervullen: kinderen van God te worden, zijn meesterwerk," zegt p. Patton.
Wanneer Jezus van het kruis wordt genomen in de dertiende statie, zien we dat zijn dood zijn eerste vruchten begint te dragen in de moed van Jozef van Arimatea en Nicodemus om Pilatus te benaderen en Jezus' lichaam met waardigheid en eerbied ter rust te leggen.
"Zelfs in de dood," merkt p. Patton op, "behoudt het menselijke lichaam zijn waardigheid en mag het niet worden ontheiligd, verborgen, vernietigd, onthouden of ontzegd een degelijke begrafenis."
Wanneer Jezus in het graf wordt gelegd in de veertiende statie, keren we terug naar de Hof van Eden, waar onze eerste ouders de gave en verantwoordelijkheid ontvingen om voor hun huis te zorgen, maar het verloren door hun falen om op God te vertrouwen.
"Hier," concludeert p. Patton, "ontving Maria Magdalena haar missie om te verkondigen dat de dood is overwonnen: Jezus van Nazareth is opgestaan; Hij is de Heer, de Levende die niet meer sterft."
Bij de afsluiting van de kruisweg bidt paus Leo XIV dat christenen mogen reageren op St. Franciscus' uitnodiging om "onze levens te leven als een reis van steeds dieper wordende deelname aan de gemeenschap van liefde die de Vader, de Zoon en de Heilige Geest verenigt."
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Christelijke scholen in Jeruzalem lopen risico’s door weigeringen van lerarenvergunningen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Christelijke scholen in Jeruzalem kunnen in gevaar zijn nadat leraren die in de Westelijke Jordaanoever wonen, worden geweigerd voor lesvergunningen, meldde het Vaticaanse Fides-agentschap. Deze weigering zou ertoe kunnen leiden dat meer dan 200 christelijke leraren hun baan verliezen en niet in de christelijke scholen van Jeruzalem kunnen onderwijzen.
Door Deborah Castellano Lubov
Er is grote bezorgdheid onder ouders en studenten over de toekomst van christelijke scholen in Jeruzalem, meldde het Vaticaanse Fides agentschap.
De hoofdreden is een brief van 10 maart die door het Israëlische ministerie van Onderwijs is gestuurd naar de directeuren van christelijke scholen in Jeruzalem, waarin staat dat voor het academische jaar 2026-2027 alleen leraren die in de stad wonen en Israëlische lescertificaten hebben, geautoriseerd zullen worden voor aanstelling.
Dit betekent effectief dat Palestijnse leraren die in de Westelijke Jordaanoever wonen, niet op deze scholen kunnen lesgeven.
Voorafgaand aan deze communicatie konden Palestijnse leraren die in de Westelijke Jordaanoever woonden, in Jeruzalem lesgeven dankzij een "groene kaart" die door Israëlische autoriteiten was verleend.
Volgens de Pauselijke Stichting Hulp aan de Kerk in Nood (ACN) zouden meer dan 200 christelijke leraren hun baan kunnen verliezen en niet in de christelijke scholen van Jeruzalem kunnen lesgeven.
Een dergelijk scenario, waarschuwt ACN, zou de onderwijskontiniteit van historische instellingen en de toekomst van christelijk onderwijs in Jeruzalem in gevaar kunnen brengen.
In juli 2025 stelde de Onderwijscommissie van het Israëlische Parlement dat de onderwijskwalificaties die Palestijnse leraren in de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem hadden behaald, ongeldig waren.
Cf., de commissie verbood op dat moment de aanstelling van leraren met dergelijke kwalificaties.
Bij de start van het huidige academische jaar hadden meer dan 170 leraren uit de Westelijke Jordaanoever de nodige lesvergunningen nog niet ontvangen.
Daarom organiseerde het Algemeen Secretariaat van Christelijke Scholen een staking in alle christelijke scholen in Jeruzalem totdat de gevraagde vergunningen werden verleend.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. Je kunt op de hoogte blijven door je in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Vandaag, op Goede Vrijdag 3 april 2026, viert de katholieke Kerk wereldwijd het lijden en sterven van Jezus Christus. In het hart van de Kerk, in Rome, staan de plechtigheden in het Vaticaan en bij het Colosseum centraal. In ons bisdom zal Mgr. Hendriks de Goede Vrijdagplechtigheden voorgaan in de Bavokathedraal te Haarlem.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
