Zes maanden na nieuwe presidentsverkiezingen maken Libanese christenen de balans op
Catholic News Agency |
14 juli 2025
Disclaimer: Samenvatting en vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
In januari 2024 brak Libanon een 14 maanden durende presidentiële impasse door Joseph Aoun te kiezen als president. Zijn inaugurele toespraak wekte verwachtingen, maar zes maanden later is de vraag of hij zijn beloften waarmaakt, vooral met betrekking tot Hezbollah’s wapens en de vluchtelingencrisis. Aoun, gezien als een representatieve leider voor de christelijke gemeenschap, wordt door sommigen geprezen om zijn inspanningen om banden met andere landen te herstellen en gemeenteraadsverkiezingen te organiseren. Echter, critici zoals advocaat Joy Lahoud blijven sceptisch en wijzen op institutionele beperkingen die veelbelovende toespraken vaak niet begeleiden met daadwerkelijke acties. Ook wordt er gesproken over de noodzaak van diepgaande constitutionele hervormingen en de rol van de christelijke diaspora. Priester Dany Dergham benadrukt dat de verantwoordelijkheden van de president beperkt zijn en dat verwachten dat Aoun alle beloften kan waarmaken onrealistisch is.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op de snikhete vrijdagochtend van 26 juni 2026 werd een bijzondere mijlpaal bereikt: bij de notaris is officieel de Stichting Holy City Amsterdam opgericht. Daarmee heeft het initiatief een stevig fundament gelegd voor de toekomst.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Martin Scorsese over het gevoel van verwondering in het filmdom
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Op 25 juni gaf de Anteo Palazzo del Cinema in Milaan, "La Milanesiana," een eerbetoon aan de Amerikaanse filmregisseur Martin Scorsese, die een videoboodschap stuurde die op het evenement werd vertoond, waar onder andere pater Antonio Spadaro, ondersecretaris van het Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs, aanwezig was.
Door Martin Scorsese
Wanneer ik nu aan The Last Temptation of Christ denk, beschouw ik het natuurlijk als iets apart van mijn andere films.
En het is apart - maar het is erg bijzonder. Waarom? Omdat wanneer iemand zich rechtstreeks met Jezus als personage bezighoudt, er een mysterie is. Het is mysteriegebied, en het zal altijd iets ongekend zijn. Het zal altijd een vraag zijn, denk ik.
En de vraag is: wat is het leven van Jezus? En dat opent natuurlijk meer vragen. Wat zijn de gebeurtenissen in de evangeliën? In hoeverre is zijn verhaal, zoals wij het begrijpen, narratief? In hoeverre was Jezus menselijk? Was hij menselijk, en in hoeverre was hij goddelijk? Volledig menselijk en volledig goddelijk. Die specifieke vraag was de kern van mijn benadering.
Dat is wat me echt opwindde aan de roman van Kazantzakis de eerste keer dat ik het las. Volledig menselijk, volledig goddelijk - en de laatste verleiding was gewoon om een normaal leven te leiden, omdat een normaal leven, in de meeste gevallen, heel, heel gezegend is.
Ik gebruik het woord "benadering," maar "poging" zou misschien het betere woord zijn, omdat dat is wat we allemaal doen wanneer we Jezus afbeelden, of het nu in een roman of een gedicht, een muziekstuk, een schilderij of een film is.
Toen ik eindelijk in staat was om de film te maken, hoopte ik dat sommige mensen zich ervoor zouden openstellen en het zouden accepteren als een poging die met een echt diepe liefde en met een gevoel van ontzag is gemaakt dat me sinds mijn kindertijd vergezelt - een poging om een dialoog over Jezus te beginnen. Een serieuze dialoog, een goede dialoog. Om Jezus opnieuw te overdenken en in ons hart, ons leven en onze ziel in het heden te brengen.
Ik wilde niet dat het alleen het beeld was van een afbeelding van Jezus aan de muur, iets waarmee we geen verbinding hebben.
In plaats daarvan werd het een grote controverse. Je kunt je niet voorstellen hoeveel het voor me betekende om zo warm ontvangen te worden door paus Franciscus, om welkom te worden geheten in het Vaticaan, en om een goede vriend te vinden in pater Antonio Spadaro.
Dus, ik ben bemoedigd om te weten dat deze vertoning plaatsvindt. Het spijt me echt dat ik niet persoonlijk bij jullie kan zijn, en ik wil Pierluigi De Pasquale bedanken voor het geweldige boek dat hij erover heeft geschreven, en vader Spadaro voor zijn blijvende vriendschap. En ik wil jullie allemaal bedanken voor het komen kijken vanavond.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Consistorie: 178 kardinalen nemen deel aan de eerste sessie met paus Leo
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De eerste sessie van de Buitengewone Consistorie van paus Leo XIV bracht 178 kardinalen samen, die reflecteerden op de groeiende sociale, politieke en spirituele uitdagingen van de wereld, terwijl ze de missie van de Kerk bevestigden om gemeenschap, vrede en hoop te bevorderen.
Vaticaans Nieuws
Op vrijdag 26 juni waren er in totaal 178 kardinalen aanwezig voor de openingssessie van de Buitengewone Consistorie, bijeengeroepen door paus Leo XIV.
Na de viering van de Mis in de Sint-Pietersbasiliek om 9:30 uur, verhuisden de kardinalen naar de Paul VI-zaal, waar ze zich verzamelden aan hun toegewezen werktafels. De deelnemers werden verdeeld in acht groepen van diocesane kardinaal-electoren (inclusief apostolische nuntius en kardinaal-electoren die hun diensten als diocesane bisschoppen hebben beëindigd) en tien groepen bestaande uit kardinalen die in de Romeinse Curie dienen samen met niet-elector kardinalen.
Na het zingen van de Veni Creator, opende kardinaal Luis José Rueda Aparicio, die de eerste sessie modereerde, formeel de bijeenkomst en nodigde hij kardinaal Giovanni Battista Re, decaan van het College van Kardinalen, uit om zijn groeten te brengen. Paus Leo XIV hield vervolgens een inleidend adres.
Bijbelse meditatie van kardinaal Ryś
Bij de afsluiting van de toespraak van de paus, onderstreepte kardinaal Rueda Aparicio de vraag van de Heilige Vader om de steun van de kardinalen en verzekerde hem van hun geloof, vreugde en bereidheid om te helpen. Hij introduceerde vervolgens het thema van de sessie, "In wat voor soort wereld zijn we geroepen om het Evangelie te verkondigen?", voordat hij kardinaal Grzegorz Ryś uitnodigde om een bijbelse meditatie te bieden.
De Poolse kardinaal introduceerde de reflecties van de groep over de "lijden, spanningen en vragen die door de hedendaagse volken en kerkelijke gemeenschappen lopen" en over de "tekens van hoop, trouw aan het Evangelie en mogelijke verzoening" die in het gedeeld discernement moeten worden meegenomen.
Groepsdiscussies
Na een uitgebreide periode van stille gebed, kwamen de kardinalen in hun respectieve werkgroepen bijeen om hun reflecties te delen. Elke groep bepaalde de timing van zijn korte pauze voordat ze om 12:10 uur in plenaire vergadering weer bijeenkwamen. Secretarissen van alle acht groepen van het eerste deel en vier groepen van het tweede deel presenteerden rapporten over hun discussies.
In alle groepen was er een diepgaand bewustzijn van het lijden van mannen en vrouwen die door een periode van diepe sociale transformatie gaan.
Onder de belangrijkste zorgen die werden geïdentificeerd als antwoord op de eerste vraag, waren de toenemende polarisatie binnen samenlevingen en gemeenschappen, die politieke spanningen en geweld genereert, gevoed door sociale verdeeldheid, desinformatie en vormen van communicatie die de ontmoeting niet bevorderen. De deelnemers merkten op dat zulke polarisatie het bestuur en de vreedzame co-existentie bemoeilijkt, terwijl geweld steeds vaker wordt gezien als een manier om geschillen op te lossen, wat leidt tot persoonlijke vijandigheid, agressie en, internationaal, oorlogen en conflicten.
Verschillende groepen benadrukten ook het lijden dat in veel delen van de wereld wordt veroorzaakt door gebrek aan respect voor religieuze en etnische minderheden, wat religieuze vrijheid ondermijnt en leidt tot vijandigheid, en soms geweld, vooral tegen de Kerk. Sommige groepen verwezen ook naar het groeiende fenomeen van antisemitisme.
Veel werkgroepen reflecteerden op overmatige individualisme, de crisis van het gezin en de groeiende eenzaamheid die zowel ouderen als jongeren ervaren, waarbij deze worden geïdentificeerd als bijdragende factoren aan nog ernstigere problemen, waaronder stijgende zelfmoordcijfers en druggebruik. Er werd ook veel aandacht besteed aan de uitdagingen waarmee jongeren worden geconfronteerd te midden van economische en financiële crises en moeilijkheden op de arbeidsmarkt.
In het hart van vele interventies lag het bewustzijn van een wijdverspreid gevoel van wantrouwen, fatalisme en machteloosheid ten opzichte van instellingen, democratie en de toekomst, ook verbonden met dalende geboortecijfers, de groei van criminele organisaties, jeugdcriminaliteit en drugshandel. Verschillende groepen benadrukten de rol van secularisme, het verlies van transcendente en spirituele waarden, en het afnemend gevoel van de betekenis van het leven, samen met een groeiende vermoeidheid en de afwezigheid van een gedeeld begrip van waarheid, wat het moeilijker maakt om de ander te erkennen en authentieke relaties op te bouwen.
Deelnemers benadrukten ook de noodzaak om migratie op een humane en christelijke manier aan te pakken, erkend hoe het volken, samenlevingen en gemeenschappen vormgeeft terwijl effectieve integratiebeleid steeds urgenter wordt te midden van nieuwe vormen van uitsluiting. De ecologische crisis, corruptie en de ontberingen van het leven in grote steden werden ook besproken.
De Kerk als een welkomende moeder
Geconfronteerd met deze realiteiten, benadrukten alle groepen dat de Kerk zichzelf moet presenteren als een moeder en een welkom thuis, ook door de vernieuwing van het parochieleven. De Kerk, zeiden ze, moet in staat zijn haar eigen tekortkomingen te erkennen, het lijden te helpen transformeren tot een kans voor groei en de wereld eraan te herinneren dat de mensheid één familie is.
Er kwam ook een sterk bewustzijn naar voren van de verantwoordelijkheid die op de Kerk is gelegd in dit bijzondere moment in de geschiedenis. Veel groepen merkten op dat, terwijl talrijke instellingen een crisis van geloofwaardigheid doormaken, de Kerk wordt geroepen om met autoriteit te spreken ter verdediging van de menselijke waardigheid, vrede, verzoening en het algemeen welzijn. Vooral waar zij dicht bij degenen die lijden blijft, ontdekt de Kerk een geloofwaardigheid die vele andere instellingen zijn kwijtgeraakt.
Deelnemers beschreven de Kerk als een expert in authentieke relaties, die de wereld met medeleven beziet. Ze merkten op dat veel jongeren een groeiende dorst naar het Evangelie tonen en kunnen bijdragen aan het bouwen van een betere wereld door nabijheid en solidariteit. Synodaliteit werd beschreven als een providentiële weg voor zowel de Kerk als de mensheid in het zoeken naar antwoorden op de uitdagingen van vandaag. Liefde en solidariteit werden benadrukt als authentiek getuigenis aangeboden door genereuze leken, terwijl migranten werden erkend als een zegen voor de gemeenschappen die hen verwelkomen. De Kerk, zeiden de deelnemers, blijft werken voor vrede en voor de inclusie van allen binnen geloofsgemeenschappen.
Verschillende groepen wezen ook op het krachtige getuigenis dat de Kerk biedt waar zij leeft als een minderheid, een "klein kudde" onder vele volken van de wereld. Onderwijs werd benadrukt als een plek waar het algemeen welzijn kan worden herbouwd, terwijl toenemende roepingen, populaire devotie en het blije geloof van het Volk van God allemaal als tekens van hoop werden geïdentificeerd.
Deelnemers spraken ook over het belang van het afwijzen van geweld, het bevorderen van dialoog-inclusief oecumenische en interreligieuze dialoog-en het erkennen van gebed als fundamenteel in het ondersteunen van vrede. In deze context verwezen sommige groepen naar de recente Apostolische Reis van de Heilige Vader naar Spanje en beschouwden zij de woorden van paus Leo als een loyale en vrije stem in het huidige tijdperk.
De conclusies van de paus
Paus Leo bleef aanwezig tot het begin van de groepsdiscussies voordat hij kort voor de hervatting van de plenaire sessie terugkeerde.
Bij de afsluiting van de groepsrapporten bedankte hij kort de aanwezigen en benadrukte opnieuw het belang van participatie en dialoog. Verwijzend naar de meditatie van kardinaal Ryś en het beeld van de man die half dood was achtergelaten, zei de paus: "Als we niet blind zijn, is het waar dat er zoveel lijden is."
Eenzaamheid en lijden, vervolgde hij, behoren tot de gevolgen van de maatschappij van vandaag. De Kerk reageert op deze uitdaging door iedereen uit te nodigen tot gemeenschap, niet alleen door kerken te openen en sacramenten te vieren, maar ook door kansen en ervaringen van oprechte ontmoeting te creëren.
De morgensessie werd afgesloten met het reciteren van de Angelus, waarbij de kardinalen gepland stonden om om 16:00 uur weer bijeen te komen voor de namiddag sessie.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Heilige Stoel: Internationale gemeenschap moet inspanningen vergroten om kinderen in oorlogen te beschermen
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
De Permanente Waarnemersmissie van de Heilige Stoel bij de Verenigde Naties heeft een verklaring afgegeven waarin staten en de internationale gemeenschap worden aangespoord om verder te werken aan de bescherming van kinderen en kwetsbare mensen die getroffen zijn door conflicten en oorlogen.
Door Isabella H. de Carvalho
Terwijl conflicten voortduren en veel landen over de hele wereld beïnvloeden, moet de internationale gemeenschap haar inspanningen vergroten om kinderen en andere kwetsbare slachtoffers van oorlog te beschermen, aldus de Permanente Waarnemersmissie van de Heilige Stoel bij de Verenigde Naties in een verklaring voor het Open Debat van de Veiligheidsraad over kinderen en gewapende conflicten in New York op 25 juni.
"De internationale gemeenschap mag niet falen in haar verantwoordelijkheid om het leven, de waardigheid en de toekomst van kinderen die door gewapende conflicten zijn getroffen, te beschermen," benadrukte de verklaring.
"De reactie op hun lijden zal dienen als een indicator van zowel de betrokkenheid bij het internationaal recht als het respect voor de door God gegeven menselijke waardigheid van ieder persoon."
Kinderen dragen de zwaarste last van conflicten
De Permanente Waarnemersmissie merkte op hoe "kinderen een onevenredig deel van het lijden dat door gewapende conflicten wordt veroorzaakt, blijven dragen," met veel doden of gewonden in gebieden die veilig zouden moeten zijn, zoals thuis, op school, in ziekenhuizen of plaatsen van aanbidding.
"Anderen leven met de gevolgen van geweld, lang nadat de gevechten zijn geëindigd, en ervaren trauma, handicap en verlies," vervolgde de verklaring, en benadrukte ook hoe de gedocumenteerde stijging van ernstige schendingen tegen kinderen in gewapende conflicten tot actie zou moeten aanzetten.
"De Heilige Stoel blijft bijzonder bezorgd over het voortdurende werven, misbruik en ontvoeren van kinderen," benadrukte de verklaring.
"Deze ernstige schendingen beroven kinderen van hun kindertijd, scheiden hen van hun gezinnen en gemeenschappen, en blootstellen hen aan geweld en uitbuiting, met blijvende gevolgen. Even verontrustend zijn de effecten van verplaatsing, gezinsseparatie en de verstoring van onderwijs en gezondheidszorg, aangezien ze talloze kinderen beroven van de voorwaarden die noodzakelijk zijn voor hun welzijn en integrale menselijke ontwikkeling."
De verklaring benadrukt hoe deze situaties een aanstoot zijn aan de door God gegeven waardigheid van elk kind en niet simpelweg als collateraalschade in de oorlogvoering mogen worden beschouwd.
Verantwoordelijkheid van staten
De Permanente Waarnemersmissie van de Heilige Stoel merkte ook met bezorgdheid de groeiende integratie van opkomende technologieën, zoals "onbemande en op kunstmatige intelligentie gebaseerde systemen," in militaire operaties op, en voegde eraan toe dat dit ook verband houdt met de bescherming van kinderen.
Met het beroep op de woorden van paus Leo XIV in zijn encycliek, Magnifica humanitas, benadrukte de verklaring dat "hoewel technologie mensen kan helpen bij het nemen van beslissingen, kan het nooit het morele oordeel, de verantwoordelijkheid en de aansprakelijkheid vervangen die beslissingen die het menselijk leven aangaan, moeten vergezellen."
"Daarom roept de Heilige Stoel alle partijen in conflict op om volledig te voldoen aan het internationaal humanitair recht en de fundamentele mensenrechten te eerbiedigen, en ervoor te zorgen dat de speciale bescherming die aan kinderen wordt verleend, in alle omstandigheden wordt gerespecteerd," drong de verklaring aan, waarbij de verantwoordelijkheid van staten werd benadrukt om burgers te beschermen tegen vijandelijkheden en de verantwoordelijkheid voor schendingen tegen kinderen te versterken.
Tenslotte moedigde de Heilige Stoel ook alle staten die dat nog niet hebben gedaan aan om de Politieke Verklaring over het Versterken van de Bescherming van Burgers tegen de Humanitaire Gevolgen van het Gebruik van Explosieve Wapens in Bevolkte Gebieden te onderschrijven, een internationale verbintenis die in 2022 is aangenomen.
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Cardinaal Ryś: De Goede Samaritaan biedt de Kerk een model voor de wereld van vandaag
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Cardinaal Grzegorz Ryś vertelt de Buitengewone Consistorie dat de Parabel van de Barmhartige Samaritaan de Kerk haar model biedt voor het verkondigen van het Evangelie vandaag, en roept christenen op zowel de wonden van de moderne mensheid als de tekenen van medemenselijkheid die al in de wereld aanwezig zijn te erkennen.
Door Vatican News
Bij het nadenken over de vraag: "In wat voor soort wereld zijn we geroepen om het Evangelie te verkondigen?", nodigde kardinaal Grzegorz Ryś zijn mede-kardinalen uit om naar de Parabel van de Barmhartige Samaritaan te kijken als een gids voor het begrijpen van zowel de wereld van vandaag als de missie van de Kerk daarin.
Sprekend tijdens de Buitengewone Consistorie in het Vaticaan, haalde de aartsbisschop van Łódź in Polen inspiratie uit de vertelling van de Barmhartige Samaritaan door St. Lucas, en herinnerde zich hoe St. Paulus VI, aan het einde van het Tweede Vaticaans Concilie, de parabel beschreef als het "model" en de "norm" voor de omgang met de moderne wereld.
In plaats van over de wereld in abstracte termen te spreken, zei kardinaal Ryś dat het Evangelie christenen uitnodigt om de individuele persoon te overdenken. "Meditatie over de mens ontslaat ons niet van de meditatie over de wereld," zei hij, wijzend op het feit dat elke persoon zowel de wereld vormt als "de primaire en fundamentele manier voor de Kerk" blijft.
Hij reflecteerde eerst op de figuur van de man die door rovers was aangevallen, hem beschrijvend als een afbeelding van de mensheid van vandaag. Zoals de gewonde reiziger, zei hij, zijn veel mensen slachtoffers van geweld, beroofd niet alleen van materiële bezittingen maar ook van hun waardigheid. Anderen dragen verborgen psychologische en spirituele wonden, terwijl ontelbare mensen diepe eenzaamheid en onverschilligheid ervaren, ondanks dat ze leven in een tijd van ongekende communicatie.
De Kardinaal wees ook op de reis van de reiziger weg van Jeruzalem als een symbool van samenlevingen die steeds meer losgekoppeld raken van God. Modern secularisme, suggereerde hij, en het misbruik van religie voor ideologische doeleinden dragen beide bij aan een verlies van authentieke menselijke waardigheid.
Toch biedt de parabel ook hoop in de figuur van de Samaritaan.
Hoewel hij als een buitenstaander en zelfs als een vijand wordt beschouwd, wordt de Samaritaan de ware leraar, zei kardinaal Ryś, en daagt hij de Kerk uit om vooroordelen terzijde te schuiven en te leren van daden van medemenselijkheid waar ze ook plaatsvinden.
De barmhartigheid, nabijheid en genereusiteit van de Samaritaan onthullen dat de naastenliefde niet het exclusieve domein van christenen is, maar een plek waar de Kerk en de wereld elkaar kunnen ontmoeten in een oprechte dialoog. In plaats van te reageren met jaloezie, zei hij, zouden christenen de vele werken van barmhartigheid die al in de samenleving aanwezig zijn moeten erkennen en zich daarbij aansluiten.
Bij het afsluiten van zijn reflectie, zei kardinaal Ryś dat de twee figuren in het Evangelie twee gezichten van de wereld van vandaag vertegenwoordigen: "een half-dode medemens en een vreemde die ons leert waar het echte leven is."
In beiden, zei hij, roept God de Kerk nog steeds op om het Evangelie te verkondigen.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
In Rome vieren Afrikaanse ambassadeurs de veerkracht en cultuur van het continent
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Elk jaar op 25 mei herdacht, werd Afrika Dag deze week gevierd in Rome, Italië, tijdens een kleurrijk evenement. De vieringen werden geleid door de groep Afrikaanse ambassadeurs die bij de Heilige Stoel zijn geaccrediteerd en in Rome wonen. Het was een kans voor de diplomaten om "Afrikaanse cultuur en Afrikaanse broederschap te bevorderen, gecementeerd door verschillende culturele uitdrukkingen variërend van voedsel, kleding en muziek."
Françoise Niamien - Vaticaanstad
Gecentreerd rond de waarden van eenheid en broederschap, vierden leden van de groep van residentiële Afrikaanse ambassadeurs die bij de Heilige Stoel zijn geaccrediteerd Afrika Dag samen met andere Afrikanen die in Rome wonen. Verschillende niet-Afrikaanse gasten namen ook deel.
De vieringen vonden plaats in Casa Bonus Pastor in Rome en begonnen met de Heilige Mis, voorgegaan door kardinaal Francis Arinze, emeritus-prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Discipline van de Sacramenten. In zijn homilie bracht de in Nigeria geboren kardinaal een boodschap van vrede, eenheid en broederschap over aan het hele Afrikaanse continent, dat wordt geteisterd door conflicten zoals oorlog, geweld, terrorisme, corruptie en honger in sommige regio's.
Enkele Afrikaanse gerechten tijdens het evenement
Eenheid in diversiteit
Na de Eucharistische viering vond er een kunsttentoonstelling en het delen van culinaire specialiteiten uit de vertegenwoordigde Afrikaanse landen plaats. Het was een moment van convivialiteit en hereniging rond Afrika, dat diplomaten en hun gasten samenbracht. De grote zaal van Casa Bonus Pastor was versierd met de kleuren van de vlaggen van de 16 lidstaten van de groep Afrikaanse ambassadeurs.
De heer Antoine Zanga, de ambassadeur van Kameroen bij de Heilige Stoel en decaan van het Afrikaanse diplomatiek korps, sprak zijn vreugde over het evenement uit. "Broederschap en eenheid tussen onze verschillende landen zouden iets moeten zijn waar we voortdurend naar moeten streven," zei hij. De Kameroense ambassadeur sprak ook zijn hoop uit voor een verzoend en verenigd continent en voor het geluk van zijn mensen.
Spreken met één stem
Isidore Marcel Sene, ambassadeur van Senegal bij de Heilige Stoel, prees de bijeenkomst omdat deze "een boodschap van broederschap onder de kinderen van hetzelfde continent draagt, ondanks de huidige uitdagingen… Eén Afrika, ondeelbaar, dat met één stem spreekt om beter gehoord te worden," herhaalde de Senegalese diplomaat.
Voor zijn deel benadrukte Régis Kévin Bakyono, ambassadeur van Burkina Faso bij de Heilige Stoel, dat het bereiken van ware Afrikaanse eenheid en duurzame ontwikkeling een paradigmaverschuiving vereist.
"We moeten zwijgen wat ons verdeelt door te corrigeren wat gecorrigeerd moet worden, en actie ondernemen, vertrouwend op onze eigen menselijke en natuurlijke middelen," zei hij en voegde eraan toe: "Dit geeft ons een sterke kans om zowel Afrikaanse eenheid als duurzame ontwikkeling te bereiken."
Viering van de Eucharistie
De groep van residentiële Afrikaanse ambassadeurs die bij de Heilige Stoel zijn geaccrediteerd, bestaat uit zestien landen: Angola, Burundi, Burkina Faso, Kameroen, Ivoorkust, Gabon, Ghana, Equatoriaal-Guinea, Egypte, Marokko, Mozambique, Nigeria, de Republiek Congo, de Democratische Republiek Congo en Senegal.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Zondag 28 juni wordt in Den Haag in de Jacobus de Meerdere Kerk (Parkstraat 65A) de zogenoemde Pausmis gevierd. Hoofdcelebrant is mgr. Van den Hende, voorzitter van de Nederlandse Bisschoppenconferentie. Met een pontificale hoogmis wordt de pauskeuze van paus Leo XIV in 2025 gevierd.
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Kardinaal Bychok: Oekraïne staat er niet alleen voor, de Kerk en de Paus zijn bij ons
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Cardinaal Mykola Bychok, bisschop van de Eparchie van de Heiligen Petrus en Paulus van Melbourne, Australië, spreekt over de vlag en het kruis van een Oekraïense soldaat die hij aan de paus heeft geschonken en zijn hoop voor het Buitengewone Consistorium.
Door Viktoria Havaleshko en Isabella H. de Carvalho
Terwijl het conflict in Oekraïne aanhoudt, bracht de in Oekraïne geboren cardinaal Mykola Bychok de lijden van het volk van het land op 24 juni naar paus Leo XIV, terwijl hij hem een vlag en kruis overhandigde die toebehoorden aan een soldaat die in de oorlog had gevochten.
Cardinaal Bychok is bisschop van de Eparchie van de Heiligen Petrus en Paulus van Melbourne, Australië, en is momenteel in Rome voor het Buitengewone Consistorium, dat van 26 tot 29 juni in het Vaticaan plaatsvindt. Hij overhandigde de paus de items aan het einde van de algemene audiëntie op woensdag.
In een interview met Vatican News sprak cardinaal Bychok over de betekenis van dit geschenk, zijn hoop voor het Consistorium, en hoe de Oekraïense Kerk kan bijdragen aan discussies over vrede.
Cardinaal Bychok spreekt met Vatican News
De volgende transcriptie is bewerkt om redenen van stijl en duidelijkheid.
V: Uw Eminentie, aan het einde van de algemene audiëntie van woensdag, had u de kans om paus Leo XIV te begroeten en hem een geschenk aan te bieden. Kunt u over dit moment en de betekenis van dit geschenk spreken?
Dit was een geweldige gelegenheid voor mij. Allereerst om met de paus te bidden en na te denken over het Woord van God tijdens de audiëntie. Aan het einde van het gebed kon ik toen naar de Heilige Vader toe gaan en hem een kruis en Oekraïense vlag overhandigen die toebehoorden aan een Oekraïense soldaat die nu een veteraan is. Hij heeft drie jaar in de oorlog doorgebracht.
Hij heeft mij via een andere veteraan gevraagd om dit presentje aan de Heilige Vader door te geven. Ik had deze items in februari aan een Oekraïense priester gegeven en toen ik in Rome aankwam vanuit Melbourne, vertelde deze priester me dat hij de vlag en het kruis nog had.
Het was een groot teken van God, omdat ik van plan was deel te nemen aan de algemene audiëntie van de paus. Ik ging toen naar de Heilige Vader toe en gaf hem groeten vanuit Australië en Oekraïne.
Ik bracht woorden van dankbaarheid over voor de steun aan Oekraïne in deze oorlogstijd, evenals aan het Oekraïense volk dat gewond en diep getraumatiseerd is, vooral degenen die een paar jaar aan het front hebben doorgebracht, zoals onze soldaten, veteranen, vermisten en degenen die in gevangenschap zijn.
Toen ik dit geschenk aan de Heilige Vader overhandigde, benadrukte en wees ik erop dat deze vlag en dit kruis een enorm teken voor Oekraïne zijn. Ik sprak ook deze verzoeken van de Oekraïense soldaten uit om de waarheid over de oorlog in Oekraïne te blijven verkondigen, om deze baken van hoop en waarheid te zijn.
Dus, ik bracht al deze woorden van deze veteraan over aan de Heilige Vader. Het was echt geweldig voor mij dat ik het instrument werd om deze woorden en items door te geven.
Het was een teken van hoop voor Oekraïne, dat we niet alleen zijn, we zijn met God en ook de hele Katholieke Kerk, en de leider van de Kerk, paus Leo XIV, is ook bij ons.
V: Op 26, 27 en 29 juni verzamelt paus Leo XIV kardinalen van over de hele wereld voor het Consistorium. Onder de onderwerpen die naar verwachting besproken zullen worden, zijn de voortdurende oorlogen, verdeeldheid en conflicten over de hele wereld, evenals de manier waarop de Kerk de vrede kan bevorderen. Wat zijn uw verwachtingen voor dit Consistorium, als vertegenwoordiger van de Oekraïense Kerk?
Het is een geweldige gelegenheid om een Consistorium te hebben. Dit is de tweede bijeenkomst, aangezien de laatste in januari plaatsvond.
Een belangrijk thema van het Consistorium is de encycliek Magnifica humanitas van paus Leo, en er zijn ook vier hoofdonderwerpen voor discussies. Sommige daarvan gaan over oorlog en vrede.
Het is een geweldige kans, niet alleen voor mij als in Oekraïne geboren kardinaal, maar ook voor andere kardinalen om hun woorden, hun hoop te delen.
Wij Oekraïners hebben dit onderwerp de afgelopen jaren een paar keer ter sprake gebracht, en hier zijn we, we zullen dit nu op het hoogste niveau van de Katholieke Kerk bespreken, wat echt goed is.
Ik heb hoop voor dit Consistorium, en dan zullen we de vruchten van de discussies met alle kardinalen en paus Leo XIV zien.
V: Naar uw mening, welke bijdrage kan de Oekraïense Kerk leveren aan deze discussies over vrede?
We moeten openstaan voor discussies. Wij als land hebben een grens die we niet kunnen oversteken, omdat dit ons land is. Duizenden en duizenden van onze soldaten, vrouwen, hebben hun leven gegeven voor de toekomst van ons land, van onze families, onze kinderen.
Om deze reden moeten we openstaan voor discussies. De oorlog brengt echter veel trauma's, wonden en verliezen met zich mee. Op dit moment kunnen we het resultaat van de oorlog zien. Veel mensen, vooral degenen die enige tijd aan het front hebben doorgebracht - niet alleen soldaten, maar ook burgers - voor hen is het moeilijk om in een rustige situatie te leven, dus dit zijn de wonden en trauma's van de oorlog.
We hebben enkele uitdagingen doorgemaakt, maar ik denk dat veel er nog voor ons staan. Zelfs wanneer de oorlog stopt, zullen er verse wonden opengaan.
Echter, zoals ik zei, zijn we niet alleen. God is met ons en de Katholieke Kerk ook. Dat is de belangrijkste reden dat, sinds de grootschalige invasie, onze handen vol zijn.
De Katholieke Kerk over de hele wereld - in Europa, in de VS, in Australië - heeft middelen gevonden om onze mensen te helpen, om hen eenvoudige dingen te brengen zoals water, brood of andere dingen die dagelijks zeer noodzakelijk zijn.
We hebben ook enkele specialisten uit andere landen gevonden die oorlog hebben meegemaakt, dus we proberen goede voorbeelden te vinden die we naar ons land kunnen brengen, wat echt nuttig zal zijn.
We kunnen enkele van onze eigen voorbeelden delen, als de Kerk. Sinds het begin van de oorlog zijn veel mensen intern binnen het land ontheemd, van het oostelijke deel van Oekraïne, naar het westelijke of centrale deel.
Miljoenen mensen zijn ook over de hele wereld ontheemd. Niemand bleef in tenten. Als je andere oorlogen herinnert, verbleef de meerderheid van de mensen in tenten.
Dat is een echt goed voorbeeld dat wanneer we samen zijn, we veel goede dingen kunnen doen. We hebben voorbeelden van hoe te leven in oorlogstijd, hoe de trauma's van de oorlog te overwinnen, wat de Kerk kan doen tijdens de oorlog, en vooral na het einde ervan.
Het zal een enorme baten zijn, niet alleen voor Oekraïne, maar voor de hele beschaafde wereld.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Paus Leo biedt aanmoediging aan de continentale leiders van de synode
Disclaimer: Vertaling gemaakt met AI. Kan onregelmatigheden bevatten. Klik hier voor het originele bericht.
Paus Leo XIV ontmoet leiders van de continentale lichamen van de Synode terwijl ze reflecteren op de uitvoering van de Synode over Synodaliteit en het pad naar de Ecclesiale Vergadering van 2028.
Vaticaans Nieuws
Paus Leo XIV ontmoette op donderdag privé de hoofden van de continentale lichamen van de Synode, aan het einde van drie dagen werk gewijd aan de uitvoeringsfase van de Synode.
De bijeenkomst, gehouden van 23 tot 25 juni, bracht vertegenwoordigers samen uit Latijns-Amerika, Afrika, Azië, Europa, Oceanië, het Midden-Oosten en Noord-Amerika, vergezeld door de coördinatoren van de continentale synodale teams.
Cardinaal Mario Grech, secretaris-generaal van de Synode, beschreef de ontmoeting met de paus als "een sterk teken van steun en aanmoediging" voor de deelnemers terwijl ze hun werk "voor de synodale bekering van de Kerk" voortzetten.
Bij het openen van de bijeenkomst op dinsdag bood Cardinaal Grech een korte evaluatie van de weg naar de Ecclesiale Vergadering van 2028, wijzend op de unieke aard van het huidige proces.
Volgens een persbericht merkte de kardinaal de vele initiatieven op die al door lokale kerken zijn ondernomen om de gelovigen te betrekken, waaronder scholen van synodaliteit, opleidingsprogramma's, symposia, conferenties en processen van luisteren en discernement.
Zijn groet werd voorafgegaan door een uitgebreide gebedstijd geleid door zuster Nathalie Becquart, XMCJ, ondersecretaris van de Synode.
Luisteren en discernement
De volgende dagen waren gewijd aan luisteren en discernement in deze "nieuwe" synodale tijd.
De uitvoeringsfase, gecentreerd rond het Slotdocument van de XVI Gewone Algemene Vergadering van de Synode van Bisschoppen, is geen simpele herhaling van het proces vóór de vergadering, merkte het persbericht op.
Eerder is het een nieuw proces waarbij lokale gemeenschappen worden uitgenodigd om de aanbevelingen van het synodale document in hun eigen context te vertalen.
De deelnemers deelden de belangrijkste ontwikkelingen in de uitvoering van het Slotdocument over de continenten, waaronder significante ervaringen, moeilijkheden, open vragen en pastorale prioriteiten.
Naar de Ecclesiale Vergadering van 2028
Centraal in de bijeenkomst stond een reflectie op het document gepresenteerd door pater Giacomo Costa, SJ, adviseur van het Generaal Secretariaat van de Synode.
De tekst schetst het pad naar de Ecclesiale Vergadering van oktober 2028 in vier progressieve fasen.
De eerste fase, "Herinneren," zal plaatsvinden in de eerste helft van 2027, met evaluatievergaderingen in bisdommen en eparchiën.
De tweede, "Interpreteren," is gepland voor de tweede helft van 2027, via vergaderingen van Bisschoppenconferenties, zowel nationaal als regionaal.
De derde, "Oriënteren," vindt plaats in de eerste vier maanden van 2028, met continentale vergaderingen die een perspectiefrapport zullen opleveren.
De laatste fase, "Vieren," culmineert in oktober 2028 met een Ecclesiale Vergadering van de hele Kerk in het Vaticaan, samen met de Heilige Vader.
Deelnemers benadrukten dat de rol van continentale lichamen en hun teams in de eerste plaats die van begeleiding is, niet van toezicht. Hun taak is om een uitwisseling van gaven tussen lokale kerken te bevorderen in een geest van ware subsidiariteit.
Ze benadrukten ook dat de vergaderingen, van die van de lokale kerken tot de Ecclesiale Vergadering van 2028, geen eindpunt zijn in de reis van de Kerk naar synodale bekering, maar een tijd van viering en discernement om te begrijpen hoe verder te gaan.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Viering pausmis zondag 28 juni in de Jacobus de Meerdere Kerk in Den Haag
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Op zondag 28 juni wordt in Den Haag in de Jacobus de Meerdere Kerk (Parkstraat 65A) de zogenoemde pausmis gevierd. Hoofdcelebrant is mgr. Van den Hende, voorzitter van de Nederlandse Bisschoppenconferentie. Met een pontificale hoogmis wordt de pauskeuze van paus Leo XIV in 2025 gevierd.
De mis begint om 11.00 uur en naast een afvaardiging van de bisschoppenconferentie is ook de nuntiatuur, ambassade van de Heilige Stoel in Nederland,vertegenwoordigd. De pastoor van de parochie in Den Haag, pastoor D. Van Klaveren, concelebreert en diaken H. van Zoelen assisteert, zo meldt de website van de parochie.
De mis wordt gezongen door het kerkkoor en vaandeliers van een gilde zullen deze Hoogmis door hun aanwezigheid opluisteren. Belangstellenden zijn van harte welkom om deze feestelijke Hoogmis mee te vieren.
Petrus en Paulus
De traditionele pausmis wordt rond het hoogfeest van de heiligen Petrus en Paulus (29 juni) gevierd ter ere van Sint Petrus als de eerste bisschop van Rome en daarmee de allereerste paus, van wie elke huidige paus de directe opvolger is. Samen met Sint Paulus vormt hij het fundament van de Kerk. Beiden stierven als martelaar in Rome.
Door de pausmis rond hun feestdag te organiseren, benadrukt de lokale kerk haar eenheid en verbondenheid met de zittende paus. Omdat de feestdag vaak doordeweeks valt, kiest men er als praktische invulling meestal voor om de mis te verplaatsen naar de dichtstbijzijnde zondag, zodat zoveel mogelijk gelovigen de viering kunnen bijwonen. Dit jaar valt Petrus en Paulus op een maandag.
Meer lezen over het hoogfeest van Petrus en Paulus? Lees dan dit artikel op vier.nu, de website over de christelijke hoogfeesten!
