Bekijk ExploreCatholic in de app! Openen
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Zingen in de kerk is meer dan alleen een traditie. het is een krachtige uiting van geloof, eenheid en spiritualiteit. Met elke hymne en lofzang vullen onze stemmen de ruimte, verbinden we harten en richten we onze gedachten naar boven. Zingen is gezond voor lichaam en geest!
(Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Hoe word je eigenlijk heilig? Deze vraag wordt beantwoord in twee nieuwe artikelen op vier.nu Allerheiligen en Allerzielen. Met nog enkele andere nieuwe verhalen en verdere informatie biedt vier.nu inspiratie en verdieping rond deze bijzondere dagen van geloof, herinnering en verbondenheid op 1 en 2 november.
Allerheiligen, op 1 november, is in de christelijke traditie de dag waarop alle heiligen worden herdacht. Een dag later, tijdens Allerzielen, staan mensen stil bij overleden dierbaren. Beide dagen zijn diepgeworteld in de kerkelijke traditie en ook vandaag de dag zoeken veel mensen rond deze periode naar momenten van bezinning, troost en herinnering.
Hoe word jij heilig?
Om daarbij aan te sluiten publiceert vier.nu verschillende nieuwe artikelen en achtergronden. In het artikel ‘Hoe word je heilig? Verheug je en juich!’ laat vier.nu zien dat heiligheid volgens de exhortatie ‘Gaudete et exsultate’ van paus Franciscus niet iets is voor een selecte groep, maar een roeping voor iedereen. Het artikel beschrijft hoe geloof, liefde en kleine dagelijkse daden van goedheid mensen kunnen helpen groeien in heiligheid.
Maar de vraag ‘Hoe word je heilig?’ kan ook anders worden beantwoord. Zoals in het artikel dat uitlegt hoe de Katholieke Kerk iemand officieel heilig verklaart. De procedure volgt een vierstappenproces van lokaal onderzoek en beoordeling in Rome tot zaligverklaring en uiteindelijk de daadwerkelijke heiligverklaring door de paus.
Bijzondere uitzendingen bij KRO-NCRV
Daarnaast is er op vier.nu aandacht voor het Lichtjesfeest dat KRO-NCRV dit jaar introduceert met een live-uitzending op t.v. Bij dit feest staat licht symbool voor hoop, verbondenheid en herinnering. Nog een programma van KRO-NCRV is ‘Steek een kaarsje op’, over de eeuwenoude traditie van kaarsen branden voor een dierbare. Of dat nu gebeurt in een kerk, thuis of op een begraafplaats, het aansteken van een kaarsje blijft voor velen een krachtig gebaar van liefde, herinnering en verbondenheid.
Over vier.nu
Vier.nu is een online inspiratiebron met aandacht voor de christelijke hoogfeesten, vieringen, tradities en rituelen. Via achtergrondverhalen en praktische inspiratie helpt het platform bezoekers om bekende én minder bekende kerkelijke hoogfeesten beter te begrijpen en stimuleert het om de hoogfeesten in de eigen plaatselijke kerk te vieren.
Foto Ramon Mangold: pelgrims bij de heiligverklaring van Titus Brandsma in Rome, 2022.
Het bericht Nieuw op vier.nu in de context van Allerheiligen en Allerzielen: hoe word je heilig? verscheen eerst op Rooms-Katholieke Kerk Nederland.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Bij gelegenheid van de opening van de inschrijving voor de Wereldjongerendagen, volgend jaar, heeft paus Leo (@pontifex) jongeren op X uitgenodigd om naar Seoul te komen. (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
Onze redacteur reflecteert op het nieuwe document van de Dicasterie voor de Geloofsleer met de titel "Venite ad Me: Overpeinzingen over de overdracht van het geloof in een epochale verandering."
Door Andrea Tornielli
"Wanneer, in de ogen van veel mensen, het katholieke geloof niet langer het gemeenschappelijk erfgoed van de samenleving is […] kan het geloof met grote moeite de harten van mensen aanraken door middel van eenvoudige toespraken of morele oproepen, en nog veel minder door een algemene oproep tot christelijke waarden. De moedige en integrale oproep tot principes is essentieel en onmisbaar; maar simpelweg het bericht verkondigen doordringt niet tot de diepten van de harten van de mensen, het raakt niet hun vrijheid, het verandert hun leven niet. Wat aantrekt is vooral de ontmoeting met gelovige personen die, door hun geloof, anderen naar de genade van Christus trekken door getuigenis af te leggen."
Toen paus Benedictus XVI deze woorden sprak in Fatima op 13 mei 2010, was de epochale verandering, die herhaaldelijk door zijn opvolgers, paus Franciscus en paus Leo XIV, werd ingeroepen, al geruime tijd gaande, maar nog niet zo duidelijk zichtbaar.
LEES DE VOLLEDIGE TEKST VAN "VENITE AD ME"
Zestien jaar later bieden de woorden van paus Benedictus een indringende samenvatting van wat het betekent om getuigenis af te leggen van het Evangelie, vooral op plaatsen waar deze verkondiging nog nooit heeft plaatsgevonden, of waar de overdracht van het geloof is afgebroken.
Ze vatten ook treffend de kern van het nieuwe document van de Dicasterie voor de Geloofsleer samen, Venite ad me, dat reflecteert op hoe te evangeliseren te midden van een epochale verandering. Het doel is om materiaal voor pastorale reflectie aan te bieden dat elke lokale Kerk, in haar eigen specifieke omstandigheden, aanmoedigt om nieuwe manieren te verkennen om het geloof over te dragen.
De verzwakking van de christelijke verkondiging in landen met een lange geschiedenis van evangelisatie is nauwelijks een recente ontwikkeling. De noodzaak om nieuwe talen te spreken bij het presenteren van het geloof lag ten grondslag aan het Tweede Vaticaans Concilie, dat is geconcipieerd door de inzichten van paus Johannes XXIII en is voltooid door paus Paulus VI.
In Ecclesiam suam verklaarde paus Paulus VI dat de Kerk de hedendaagse wereld benadert met "iets te zeggen, een boodschap te geven, een communicatie te maken", overtuigd dat het Evangelie moet worden aangeboden door middel van een relatie van luisteren en ontmoeting.
Secularisatie was al aan de gang in de decennia vóór het Concilie, zoals de meest waarnemende onderzoekers hadden herkend. Men hoeft alleen maar de ervaring van Giovanni Battista Montini te herinneren, die in het midden van de jaren vijftig het Rome van de grote bijeenkomsten rond paus Pius XII verliet voor het snelgroeiende Milaan, waar significante sectoren van de samenleving een afstandelijke onverschilligheid tegenover geloof en religieuze praktijk begonnen te vertonen. Gedurende zijn jaren als aartsbisschop van Milaan, en later tijdens zijn pontificaat, liep er een doordringende vraag door zijn bediening: hoe kunnen we het Evangelie verkondigen aan de mannen en vrouwen van vandaag, die schijnbaar steeds verder weg staan?
Die vraag is in dit moment van de geschiedenis nog urgenter, gekenmerkt, zoals het document van de Dicasterie opmerkt, door de "soevereiniteit van de eigen persoon," de geleidelijke ontbinding van interpersoonlijke relaties, en de bemiddeling van digitale technologie, die uiteindelijke-bijna genetisch-onze DNA als mensen in relatie tot elkaar verandert.
De vraag hoe het geloof vandaag te transmissie betreft zowel de rijkste als de meest geseculariseerde landen als ontwikkelingslanden, waar het aantal christenen is gegroeid maar die zeker niet immuun zijn voor deze epochale verandering. Dit maakt de opname van bijdragen en overpeinzingen van zoveel bisschoppenconferenties in het document bijzonder opvallend.
Het antwoord, dat ook duidelijk waarneembaar is in de leer van de meest recente opvolgers van Petrus, is allereerst terugkeren naar het kerygma: de verkondiging van de essenties van het geloof.
Dit vereist een bewustzijn-helaas nog steeds niet voldoende wijdverspreid-dat het beroep op morele waarden en christelijke principes nooit kan veronderstellen wat eerst moet komen: de ontmoeting met Christus. Het doorgeven van het geloof vandaag kan niet simpelweg beginnen met het onderwijzen van doctrinale inhoud of religieuze informatie, zoals misschien vele decennia geleden nog mogelijk was, toen het Evangelie doordrong in het dagelijks leven van gezin en samenleving.
Toch is het in een tijd zoals de onze ook kortzichtig te denken dat het doorgeven van het geloof kan worden toevertrouwd aan marketing- en pastorale strategieën die op papier zijn bedacht. We leven ondergedompeld in een oceaan van geschreeuwde woorden en vaak onbetrouwbare informatie, in een wereld waarin iedereen spreekt en bijna niemand luistert.
We hebben getuigen nodig die de schoonheid van het christelijk leven laten doorschijnen. We moeten ons laten trekken door de genade van ontmoetingen die ons harten raken, ons verwonden en ons dichterbij de barmhartige omhelzing van een God die liefde is, brengen.
We hebben levende gemeenschappen nodig, en levende gemeenschappen trekken aan. Het leven is iets om te herkennen, te koesteren en te begeleiden, in plaats van te plannen of te beheren vanuit een bureau. We hebben gemeenschappen nodig die volwassenen, evenals kinderen, introduceren in de schoonheid van de ervaring van het geloof. Op deze manier kunnen we iedereen, in nieuwe talen en meer volledig puttend uit de liturgie, populaire vroomheid, kunst en muziek, een Evangelieboodschap verkondigen die wordt uitgedrukt door nabijheid en welkom.
Het is een boodschap die belichaamd is in het leven, eentje die ons aantrekt en ons bereikt door het getuigenis van degenen die ons zijn voorgegaan door een geschiedenis van tweeduizend jaar. En het herinnert alle mannen en vrouwen van onze tijd: "Jezus Christus houdt van jou; Hij gaf zijn leven om je te redden; en nu leeft Hij elke dag aan je zijde om je te verlichten, versterken en bevrijden."
Dank u voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u te abonneren op onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
Dit bericht is met toestemming overgenomen. Klik hier voor het originele bericht.
Zingen in de kerk is meer dan alleen een traditie. het is een krachtige uiting van geloof, eenheid en spiritualiteit. Met elke hymne en lofzang vullen onze stemmen de ruimte, verbinden we harten en richten we onze gedachten naar boven. Zingen is gezond voor lichaam en geest! (Dit is een samenvatting. Lees het volledige artikel bij de bron.)
De nieuwe Camino de Flores wandelpelgrimstocht in Indonesië is bedoeld om geloof, cultuur en lokale ontwikkeling te verbinden, terwijl vertegenwoordigers van de Kerk solidariteit met gemeenschappen langs de route oproepen.
Door Stanislaus Jumar Sudiyana - Jakarta
Op het Indonesische eiland Flores kan een reis te voet meer worden dan een pelgrimstocht. Het kan een uitnodiging zijn om lokale gemeenschappen te ontmoeten, de rijkdom van geloof en cultuur te herontdekken en hernieuwde hoop te brengen aan mensen die nog steeds met armoede en de nasleep van een aardbeving te maken hebben.
Het Indonesische Ministerie van Toerisme promoot Camino de Flores: De Heilige Reis van Flores, een nieuwe wandelpelgrimstocht die is ontworpen om religieuze plekken, traditionele dorpen, cultureel erfgoed en de natuurlijke landschappen van het eiland met elkaar te verbinden. Naast het aantrekken van bezoekers, heeft het initiatief tot doel om de toerismevoordelen breder te verspreiden en de herstel van gemeenschappen over Flores, in de provincie Oost-Nusa Tenggara, te ondersteunen.
Toerisme Minister Widiyanti Putri Wardhana presenteerde het initiatief in Jakarta op dinsdag 13 oktober, en beschreef het als een nieuw reispatroon dat bedoeld is om toerisme verder te verlengen dan Labuan Bajo, in West Manggarai, dat de belangrijkste toerismepoort van het eiland is geworden.
"Via Camino de Flores hopen we dat bezoekers de vele bestemmingen in Flores ontdekken, van religieuze plekken en toerismedorpen tot natuurlijke landschappen en lokale culturele vieringen," zei de minister.
De eerste pilootreis, gepland van 23-27 oktober 2026, zal ongeveer 70 kilometer langs de centrale Flores-route vanaf Bajawa via Boawae naar Ende beslaan. Ongeveer 70 deelnemers uit liefdadigheidsgemeenschappen worden verwacht deel te nemen aan een programma dat spirituele reflectie, geschiedenis en ontmoetingen met lokale bewoners combineert.
Het initiatief put inspiratie uit de pelgrimstocht van Camino de Santiago in Spanje, en past de geest van wandelen, reflectie en ontmoeting aan het religieuze en culturele landschap van Flores aan.
Volgens Mari Elka Pangestu, de bedenker van het initiatief, biedt Flores een kans om een pelgrimstocht te ontwikkelen die spiritualiteit, natuur en gemeenschapsversterking samenbrengt.
"Indonesië kan zijn eigen Camino hebben, en Flores is de perfecte plaats daarvoor," zei ze, terwijl ze haar hoop uitsprak dat de reis bezoekers zou aanmoedigen langer te blijven en de economische voordelen naar de dorpen langs de route te laten stromen.
Maar voor degenen die Flores niet simpelweg als een bestemming zien, maar als een plek van geloof en gemeenschap, draagt het initiatief een diepere verantwoordelijkheid: toerisme moet de mensen dienen zonder de heilige tradities die het eiland zijn identiteit geven te verminderen.
Fr. Marco Solo Kewuta, SVD, een ambtenaar van de Dicastery voor Interreligieuze Dialoog bij het Vaticaan, verwelkomt het initiatief als een kans om de langdurige stigma uit te dagen die Flores voornamelijk afbeeldt als een achtergebleven regio.
"Flores zou niet alleen bekend moeten zijn als een regio die achtergelaten is. Achter dat stigma schuilt een schat aan geloof, cultuur en gemeenschapsleven dat verdiend om bekend en gewaardeerd te worden," zei hij.
Hij waarschuwde echter dat de economische kansen die door de pelgrimstocht worden gecreëerd, niet de spirituele bedoeling ervan mogen overschaduwen. Wandelen door dorpen, reflecteren onderweg en lokale mensen ontmoeten, moet bezoekers helpen hun levens en tradities te begrijpen, in plaats van simpelweg weer een toeristische ervaring te consumeren.
"De economische dimensie mag niet het belangrijkste doel worden terwijl het heilige karakter van de reis zijn betekenis verliest," zei Fr. Marco. Deelnemers, voegde hij eraan toe, hebben voldoende voorbereiding nodig om de rituelen, tradities en culturele waarden van de gemeenschappen die ze tegenkomen te begrijpen en te respecteren.
Voor hem vereist een betekenisvolle ontmoeting met Flores dat bezoekers verder gaan dan de bekender bestemmingen en de landelijke binnenlanden ingaan, waar armoede een pijnlijke realiteit blijft maar geloof en gemeenschaps-tradities het dagelijks leven blijven vormgeven.
Een dergelijke plek is Lewouran, een dorp in het Ile Bura-district, Oost-Flores. Sinds augustus 2026 is het dorp de thuisbasis van een relikwie van de heilige Petrus de Apostel, in bruikleen van de Heilige Stoel. De lokale gemeenschap bereidt zich voor om de site te ontwikkelen als een nationale pelgrimstochtbestemming.
Voor gemeenschappen zoals Lewouran kan een pelgrimroute een kans bieden om hun spirituele erfgoed te delen terwijl ze nieuwe levensonderhoud creëren. Maar het succes ervan moet ook worden gemeten aan de vraag of bezoekers de uitdagingen herkennen waarmee de bewoners worden geconfronteerd en bijdragen aan hun welzijn.
"Camino de Flores zou niet moeten stoppen bij een spirituele reis. Wanneer deelnemers de landelijke binnenlanden binnengaan, zouden ze de realiteit van het leven van mensen moeten zien en reageren met oprechte solidariteit," zei Fr. Marco.
De hoop is dat de reis zal helpen niet alleen de economische activiteit te herstellen, maar ook de waardigheid van gemeenschappen die te vaak worden gedefinieerd door hun moeilijkheden in plaats van door hun veerkracht, geloof en culturele rijkdom.
Het bisdom van Labuan Bajo heeft ook het initiatief verwelkomd, waarbij het potentieel wordt benadrukt om het religieuze erfgoed van het eiland te verbinden met cultureel behoud, milieuverantwoordelijkheid en lokale ontwikkeling.
Fr. Frans Nala, secretaris-generaal van het bisdom van Labuan Bajo, hoopt dat Labuan Bajo en de bredere regio West Manggarai een integraal onderdeel van het initiatief zullen worden via de voorgestelde westelijke route die Labuan Bajo en Ruteng verbindt.
De regio biedt talloze mogelijkheden voor pelgrimstochten en culturele ontmoetingen, waaronder het Golo Koe Maria Assumpta Nusantara Festival, kerken, Mariën grotten, traditionele dorpen en landschappen die rijk zijn aan spiritueel en ecologisch belang.
Voor het bisdom kan de maatstaf voor succes echter niet beperkt blijven tot bezoekersaantallen.
Toerisme zou werkgelegenheid moeten creëren, kleine bedrijven moeten versterken, lokale ambachten moeten ondersteunen en culturele tradities moeten behouden. Lokale mensen, vooral jongeren, vrouwen, kwetsbare groepen en plattelandsgemeenschappen, zouden een actieve rol moeten hebben in het vormgeven van de ontwikkeling van de route en het delen van de voordelen ervan.
"De gemeenschap moet centraal staan in de ontwikkeling van toerisme," zei Fr. Nala, terwijl hij het belang benadrukte van het waarborgen dat lokale inwoners deelnemers en begunstigden worden in plaats van slechts toeschouwers in de groei van hun eigen regio.
Het bisdom benadrukt ook de bescherming van het natuurlijke milieu als een essentieel onderdeel van de pelgrimstocht. Het waarborgen van bossen, waterbronnen, biodiversiteit en de landschappen van het eiland moet hand in hand gaan met milieueducatie, verantwoordelijk afvalbeheer en rampenparaatheid.
In dit begrip wordt wandelen door Flores een kans om geloof te verdiepen terwijl men leert om te zorgen voor wat paus Franciscus onze "gemeenschappelijke thuis" noemde.
Het bisdom heeft voorgesteld dat het Golo Koe Maria Assumpta Nusantara Festival wordt beschouwd als een belangrijk ontmoetingspunt langs het ontwikkelende pelgrimnetwerk. De integratie van het festival in de route zou de aantrekkingskracht van Flores als bestemming voor religieus toerisme kunnen versterken, terwijl de identiteit wordt behouden als een viering van geloof, cultuur, ontmoeting en respect voor menselijke waardigheid.
Het bisdom heeft ook opgeroepen tot duidelijke samenwerking tussen het Ministerie van Toerisme, de Labuan Bajo Flores Toerisme Autoriteit, provinciale en districtsoverheden, bisdommen over Flores, bedrijven en lokale gemeenschappen.
Zo'n samenwerking, zeggen ze, zou transparante financiering, geschikte veiligheidsnormen, participatieve planning en regelmatige beoordeling van de sociale, economische, culturele, spirituele en milieueffect van de pelgrimstocht moeten omvatten.
De Indonesische regering hoopt dat het pilotprogramma zal helpen een duurzaam model te vestigen voor toekomstige pelgrimroutes, inclusief een westelijke sectie tussen Labuan Bajo en Ruteng en een oostelijke sectie tussen Maumere en Larantuka.
De regering heeft ook veiligheidsvoorbereidingen voor de pilot uiteengezet, waaronder routebegeleiders, medische posten, mobiele waterstations en noodmaatregelen voor weersomstandigheden en uitdagend terrein. Fondsen die worden opgehaald via bijbehorende liefdadigheidsactiviteiten zijn bedoeld om de behoeften van de gemeenschap te ondersteunen, waaronder gezondheidsfaciliteiten, kerken, culturele infrastructuur, sanitaire voorzieningen en toegang tot schoon water.
De gouverneur van Oost-Nusa Tenggara, Emanuel Melkiades Laka Lena, heeft het initiatief verwelkomd als een mogelijke bron van solidariteit en herstel na de recente aardbeving. Hij heeft ook gesuggereerd dat het concept zou kunnen inspireren tot soortgelijke wandeltochten in andere delen van de provincie, waaronder Timor en Sumba, elk met zijn eigen geschiedenis en identiteit.
Voor de Kerk in Flores is de bredere ambitie om ervoor te zorgen dat de pelgrimstocht trouw blijft aan de waarden die zij wil uitdragen: ontmoeting, solidariteit, respect voor menselijke waardigheid en zorg voor de schepping.
Als de Camino de Flores vorm krijgt, kan de betekenis ervan uiteindelijk niet alleen liggen in de landschappen die pelgrims doorkruisen of de religieuze plaatsen die ze bezoeken, maar in de relaties die ze onderweg opbouwen.
Een heilige reis, in deze zin, is er een die bezoekers in staat stelt Flores te ontmoeten voorbij de vertrouwde afbeelding van een toeristische bestemming: om naar zijn mensen te luisteren, hun tradities te respecteren, hun strijd te erkennen en te delen in hun hoop.
Als de reis gemeenschappen helpt hun erfgoed te behouden, hun levensonderhoud te versterken en met meer vertrouwen de toekomst onder ogen te zien, zou de Camino de Flores meer kunnen worden dan een nieuwe toeristenroute. Het zou een pad van ontmoeting en vernieuwing kunnen worden voor de mensen van Flores zelf.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
De katholieke gelovigen uit heel Uganda en daarbuiten verzamelden deze week op 20 oktober bij het Wipolo Martelarenheiligdom in het Agago-district, aartsbisdom Gulu, om de 108e verjaardag van het martelaarschap van de Zalige Daudi Okello en Jildo Irwa te herdenken. Deze jonge catechisten werden in 1918 vermoord vanwege hun standvastige getuigenis van het christelijk geloof.
Fr. Isaac Ojok-Lira City
De viering van dit jaar vond plaats onder het thema: "Geworteld in de Eucharistie, verenigd met St. Jozef, Zalige Daudi Okello en Jildo Irwa."
De viering bracht bisschoppen, priesters, religieuzen, pelgrims, lokale leiders, vertegenwoordigers van katholieke bewegingen en verenigingen, evenals christenen uit heel Uganda samen. Pelgrims uit Oostenrijk en Duitsland sloten zich ook aan bij de gelovigen om het jaarlijkse feest van de Martelaren te vieren.
De hoofdcelebrant, Bisschop Sabino Ochan Odoki, Bisschop van het aartsbisdom Arua, verwelkomde de gemeente en erkende de verschillende groepen die zich bij het heiligdom hadden verzameld om de Paimol-martelaren te eren.
Bisschop Odoki zei dat de gelovigen zich hadden verzameld om het leven en de getuigenis van de Zalige Daudi Okello en Jildo Irwa te vieren, die voor hun geloof leefden en de mensen in Paimol dienden voordat ze hun leven gaven. Hij uitte de hoop dat de pelgrimstocht en de viering spirituele vruchten zouden opleveren voor allen die de reis hadden gemaakt.
"Moge uw komst hier u heiligen en u voorbereiden op de hemel," zei Bisschop Odoki.
Reflecterend op de levens van de Zalige Daudi Okello en Jildo Irwa, zei Bisschop Odoki dat de twee martelaren de christenen blijven voorzien van een voorbeeld van diepe overtuiging, moed en volharding in het geloof.
Hij moedigde de gelovigen aan om zich in te zetten voor het goede, zelfs als ze moeilijkheden, lijden of tegenstand tegenkomen.
De Bisschop moedigden de gemeente verder aan om geen angst te hebben voor lijden wanneer het komt als gevolg van het doen van wat juist is. Hij zei dat christenen het als een zegen moeten zien om te delen in het lijden van Christus, omdat trouw doorstaan lijden uiteindelijk kan worden getransformeerd in de vreugde van eeuwige glorie.
De 108e verjaardag van de viering bij Wipolo markeerde het offer van de Zalige Daudi Okello en Jildo Irwa. De Paimol-martelaren van Gulu werden op 20 oktober 2002 zalig gesproken door paus Johannes Paulus II. De zaligverklaring vond plaats op Wereldmissiedag, op het Sint-Pietersplein in het Vaticaan.
Bedankt voor het lezen van ons artikel. U kunt op de hoogte blijven door u in te schrijven voor onze dagelijkse nieuwsbrief. Klik hier.
